Deze zomer neemt Olcay Gulsen je op LINDA.nl mee in haar wereld. In haar columns schrijft ze openhartig over de maatschappelijke thema’s die haar bezighouden en deelt ze natuurlijk ook verhalen over haar persoonlijke leven.
Ik had verwacht dat ik emotioneel zou worden wanneer de muziek zou beginnen. Of als mijn jurk voor het eerst dichtgeritst zou worden. Misschien op het moment dat ik mijn vader zou moeten missen. Maar niet achter mijn laptop, op de website van de gemeente.
Olcay Gulsen verklapt hoe haar (verrassend kleine) bruiloft eruit gaat zien: 'We moeten mensen teleur gaan stellen'
Daar stond een vraag waarvan ik dacht dat ik het antwoord mijn hele leven al wist. Welke achternaam wilt u na uw huwelijk gebruiken? Tien jaar geleden had ik hardop gelachen.
Mijn naam opgeven? Die van een man aannemen? Absoluut niet. Ik heb mijn hele leven gevochten om op eigen benen te staan. Om onafhankelijk te zijn. Om nooit afhankelijk te worden van een man. Misschien omdat ik als kind al leerde hoe onveilig afhankelijkheid kan voelen. Mijn vader was geestelijk ziek en verslaafd. Liefde voelde daardoor nooit vanzelfsprekend. Vertrouwen al helemaal niet. Als je opgroeit in chaos, leer je vooral één ding: zorg dat je altijd zelf weg kunt.
Dat deed ik ook.
'Ik werd teruggebracht tot een stereotype waar succesvolle vrouwen vroeg of laat mee te maken krijgen: de vrouw die pronkt'
Jarenlang noemde ik mezelf iemand met bindingsangst. Inmiddels weet ik dat het eigenlijk angst voor overgave was. Voor echt vertrouwen. Voor het moment waarop iemand zo belangrijk wordt dat hij je ook kapot kan maken.
Dus koos ik volledig onbewust mannen waarbij ik nooit helemaal hoefde te springen. Relaties waarin altijd wel een ontsnappingsroute zat. Zelfs drie verlovingen veranderden daar niets aan. Ik wist diep van binnen iedere keer al dat ik nooit bij een altaar zou eindigen. Niet omdat ik niet wilde trouwen. Omdat ik niet geloofde dat ik iemand ooit zó zou vertrouwen. En toen ontmoette ik Eelko.
Voor het eerst ontmoette ik iemand waar ik niet alleen verliefd op werd, maar ook tegenop keek. Iemand van wie ik iedere dag iets leer. Iemand die zinnen afmaakt waar ik nog maar net aan begonnen ben. Niet omdat we hetzelfde zijn, maar omdat we elkaar begrijpen. Dat vond ik misschien nog wel spannender dan verliefd worden.
Want als je eindelijk iemand ontmoet die echt bij je past, heb je ineens geen excuses meer om weg te lopen.
Nog minder dan vijftig dagen en dan lopen we samen naar het altaar. Soms overvalt me ineens het besef dat ík ga trouwen. Ik. De vrouw die jarenlang dacht dat liefde vooral iets was waar je voorzichtig mee moest zijn. Dat je altijd een stukje van jezelf achter de hand moest houden.
Misschien is dat wel het mooiste aan later trouwen. Je trouwt niet omdat het ‘hoort’. Niet omdat de klok tikt. Niet omdat iedereen om je heen het doet. Je trouwt, omdat je inmiddels precies weet wie je bent. Maar misschien nog belangrijker: omdat je eindelijk weet wie je niet meer hoeft te zijn.
'Mensen die bij elkaar waren om liefde en vrijheid te vieren, werden geconfronteerd met een gruwelijke aanslag'
En toen kwam dus dat formulier. Welke naam wilt u na uw huwelijk dragen? Tot mijn eigen verbazing klikte ik zonder aarzelen op: Olcay Gulsen van Kooten.
Niet omdat ik ineens minder feminist ben geworden. Integendeel. Juist omdat ik eindelijk sterk genoeg ben om te weten dat liefde niets afdoet aan wie je bent. Dat kiezen voor een gezamenlijke naam niet betekent dat je jezelf verliest. Soms betekent het juist dat je eindelijk iemand hebt gevonden bij wie je volledig jezelf durft te zijn.
Als iemand me tien jaar geleden had verteld dat ik dit ooit zou willen, had ik hem voor gek verklaard. Nu voelt het als de meest logische keuze die ik ooit heb gemaakt. Grappig eigenlijk. Al die jaren dacht ik dat mijn grootste overwinning zou zijn dat ik niemand nodig had. Blijkt mijn grootste overwinning misschien wel te zijn dat ik eindelijk iemand durf toe te laten.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Olcay Gulsen: 'Terwijl wij spreken over kansen en gelijkheid, is veiligheid voor miljoenen vrouwen een dagelijkse strijd'
