Deze zomer neemt Olcay Gulsen je op LINDA.nl mee in haar wereld. In haar columns schrijft ze openhartig over de maatschappelijke thema’s die haar bezighouden en deelt ze natuurlijk ook verhalen over haar persoonlijke leven.
Ik had niet verwacht dat een paar Instagrambeelden mensen zo boos en geïrriteerd zouden maken. Niet omdat iemand mijn interieur niet mooi vindt, dat interesseert me eerlijk gezegd weinig, maar omdat ik door een paar foto’s ineens werd teruggebracht tot een stereotype waar zoveel succesvolle vrouwen vroeg of laat mee te maken krijgen.
Namelijk de vrouw die pronkt. Die haar rijkdom etaleert en vast vooral leeft van het geld van haar partner. Het is een beeld dat ik vaker over mezelf voorbij zie komen: een golddigger.
Alsof mijn leven pas begon op het moment dat ik verliefd werd. Alsof de dertig jaar daarvoor nooit hebben bestaan. Ik werk sinds mijn zestiende. Ik kom uit een arm gezin met een gewelddadige vader. Iets waar ik altijd open over ben geweest. Ik heb bedrijven opgebouwd en honderden mensen werk gegeven.
Een faillissement meegemaakt waar heel Nederland een mening over had. Ik heb opnieuw moeten beginnen en mezelf weer overeind gevochten. Ik weet hoe het voelt om alles kwijt te raken en ook hoe het voelt om daarna weer helemaal opnieuw te bouwen. Juist daarom raakt het me als al die jaren ineens worden weggeveegd door de suggestie dat mijn leven vooral draait om luxe. Wat me misschien nog meer pijn deed, was iets anders.
Dat mijn werk voor UN Women en mijn jarenlange inzet voor vrouwenrechten en de strijd tegen geweld tegen vrouwen bijna achteloos werden weggezet. Alsof je geloofwaardigheid als ambassadeur verdwijnt zodra er een mooie woonkamer in beeld komt.
Olcay Gulsen verklapt hoe haar (verrassend kleine) bruiloft eruit gaat zien: 'We moeten mensen teleur gaan stellen'
Dat is niet alleen kwetsend voor mij. Ik vind het vooral een verdrietige boodschap aan een hele generatie vrouwen. Want wat zeggen we hier eigenlijk? Dat je idealistisch mag zijn, zolang je niet te succesvol wordt? Dat je je voor gelijkheid mag inzetten, maar vooral niet te zichtbaar mag genieten van de vruchten van je eigen werk? En dat economische onafhankelijkheid alleen bewonderenswaardig is zolang niemand kan zien dat het iets heeft opgeleverd?
En misschien nog wel de opvallendste aanname van allemaal: nergens heb ik gezegd dat het mijn huis is. Dat is er simpelweg van gemaakt. Het huis waar zoveel over geschreven wordt, is van mijn partner. Zelf heb ik een prachtig huis in Amsterdam waar ik jarenlang keihard voor heb gewerkt. Wat ik ook regelmatig laat zien op Instagram, want daar deel ik nou eenmaal mijn leven met mensen.
Blijkbaar was dat detail niet belangrijk. Het verhaal van de vrouw die pronkt was interessanter. Terwijl ik juist denk dat we vrouwen iets heel anders zouden moeten leren. Dat je én ambitieus mag zijn én maatschappelijk betrokken. Én financieel onafhankelijk en verliefd op een succesvolle man, zonder dat jouw eigen succes daarmee ineens verdwijnt. Én in een mooi huis mag wonen. Waarom zou dat elkaar uitsluiten?
Ik zet me al jaren in voor economische zelfstandigheid van vrouwen, omdat ik geloof dat financiële onafhankelijkheid een van de belangrijkste vormen van vrijheid is. Vrijheid om keuzes te maken, vrijheid om weg te gaan uit een onveilige relatie en vrijheid om je eigen leven vorm te geven.
Hoe wrang is het dan dat juist een vrouw die zich daarvoor inzet, wordt afgerekend zodra succes zichtbaar wordt? Misschien moeten we onszelf een andere vraag stellen: waarom vinden we het nog steeds zo ongemakkelijk als een vrouw zowel idealen als succes heeft? Waarom moet ze kiezen?
En belangrijker nog: waarom verwachten we dat eigenlijk alleen van vrouwen?
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Olcay Gulsen: 'Terwijl wij spreken over kansen en gelijkheid, is veiligheid voor miljoenen vrouwen een dagelijkse strijd'
