‘”Maaike … Míjn dochter”, zei je trotse vader.’ Dat schreef mam onder de eerste foto in het geboortealbum. Jij droeg een ribbroek met wijde pijpen, roestbruine polo en een bril met dikke, vierkante glazen terwijl je mij in je sterke armen hield.
Alle foto’s op de eerste pagina’s van mijn fotoalbumleven waren met jou. Bij de bevalling heeft mam het fysiek moeilijk gehad, dus jij was mijn eerste, veilige hechting. En dat is eigenlijk altijd zo gebleven.
Als peuter lag ik drie weken in quarantaine in het ziekenhuis. Bij thuiskomst had ik een behoorlijke verlatingsangst opgelopen. Om de haverklap vroeg ik, terwijl ik nog ziekig op bed lag: “Papa, ben jij daar nog?”
Je was die zomer dagelijks aan het klussen in de badkamer en antwoordde op elke vraag geduldig: “Ja Mien Meakn. Ik ben hier.”
Een nachtmerrie of ziekelijke koortsdroom; bij bijna elke moeilijke nacht was jij het die troostte. Dat was niet alleen omdat jij een lichte slaper was, jij had je antenne op mij afgesteld. Bedankt pap, ik hunkerde naar veiligheid en aanraking. Jij gaf het.
'Ervandoor gaan met de winkelwagen van een ander en illegaal organen doneren: het is de overgang'
Je was mijn letterlijke en figuurlijke steunpilaar. Zie de talloze vakantiefoto’s van het jonge gezin, waar ik met mijn mollige armen tegen jouw been hang. Soms liggend over je schouder, dan weer moe op je schoot. Dansend met mijn voeten op de tenen van jouw schoenen, is een core memory unlocked zoals ze tegenwoordig zeggen. Je was de stabiele, evenwichtige factor in mijn leven, of ik nu 3, 16 of 50 jaar oud was.
Als kind miste ik je als je overdag aan het werk was en nog meer als je voor zaken een paar weken naar het buitenland moest. Tot ik op mijn negentiende uit huis ging maakte je me, op verzoek, altijd even wakker als je ’s avonds laat thuiskwam van een zakenreis. Je nam dan standaard iets voor me mee. Een zeepje van het hotel, een magneet of een sieraad, vaak een ringetje. Ooit vertelde ik een schoolvriendin enthousiast dat jij thuis zou komen en waarschijnlijk een ring meehad. Die avond maakte je me wakker, je was terug uit Portugal. Je gaf me een knuffel en ging naast me op bed zitten. Ik zag dat je iets groots had meegenomen. Shit, geen ring dus.
Ik pakte het uit, het was een porseleinen beeld van een zwarte haan op een blauwe sokkel. Ik vond het best lelijk, maar durfde dat niet te zeggen. Je begon te vertellen: het was de Haan van Barcelos, die hoorde bij een bekende Portugese legende. Iets met een gebraden haan op het bord van een rechter die de verkeerde ter dood had veroordeeld. Ik geloof dat ik halverwege de mythe ondankbaar in slaap viel.
Met het schaamrood op mijn kaken vertelde ik de volgende dag op school aan die schoolvriendin hoe de avond gegaan was: geen ring, wel die stomme haan. Ineens moest zij huilen. Bleek dat die vriendin haar eigen vader helemaal niet kende, het was een man die zich nog nooit om haar bekommerd had. Ze had dolgraag zo’n avond mee willen maken, zei ze. Vanaf dat moment was ik blij met alles wat je me wilde en kon geven.
Dank papa, dat je me zo verwend hebt.
'Jij koos je hele leven VVD en daarmee heb je je huidige zorg weggestemd', zeg ik tegen pap'
Toen ik volwassen was vulde je nog de olie van mijn auto bij, al leerde je me ook hoe ik dat zelf moest doen. Je krabde voor mijn vertrek de ruiten schoon als het buiten vroor en er lag altijd een rolletje King voor onderweg. Zelfs als ik in een vaste relatie zat belde ik bij trouble, dikke pech of ellende eerst jou omdat jij in zulke situaties kalm bleef en meteen handelde. In tijden van nood had jij juist nooit een oordeel.
Dank dat je me vleugels gaf én leerde vliegen!
Met de komst van Puck, Charlie en Olivia kreeg je nog meer Meakns. Apetrots was je op je eerste kleinkind, en doodziek toen de tweede zich aandiende. Met een verse keizersnedewond van de geboorte van Charlie moest ik onverhoeds naar de ic, waar jij na een bypassoperatie lag bij te komen van een hartinfarct. Ik dacht dat je daar ter plekke zou overlijden. Maar je kwam er gewoon weer bovenop, zoals je na je TIA en je val ook deed. De meisjes hebben gelukkig nog jarenlang een geweldige opa gehad.
Onze band werd na mijn scheiding hechter dan ooit, je wilde er voor mij zijn. Je was mijn mentor, kompas, redder in nood, fixer, planner én oppepper. Je steunde me emotioneel en soms financieel. Peptalks, een paar centen extra als je op vakantie gaat, Puck d’r eerste rijlessen financieren omdat je weet dat het voor mij eigenlijk te krap is. God wat fijn.
In je laatste uren was het zwaar om je te zien lijden, al zei de arts dat je niks meekreeg omdat je niet bij bewustzijn was. Maar telkens als ik je hand pakte reageerde je wél. Als ik in je oor fluisterde dat het goed was, dat je het geweldig hebt gedaan als vader, zag ik lichte beweging achter je gesloten oogleden. “Dat is het lijntje, het onderbewustzijn, zo reageert hij alleen op jouw aanwezigheid”, zei de arts. Ze bedoelde het goed, maar mijn ziel brak.
Afgelopen week vonden we afscheidsbrieven voor de kleindochters, je goed bijgewerkte adreslijsten en een verslag van onze reis samen naar Australië in 2011. Voor mam had je alles geregeld, mocht je eerder overlijden. Maar het lot besloot anders. Ondanks je verslechterde toestand, dacht je toen nog steeds als eerste aan je naasten.
Pap, mijn slimme Buddha en safe space: er is nog geen man in mijn leven opgestaan die aan jou kan tippen. Dank voor al jouw onvoorwaardelijke liefde. Dankzij jou kan ik zelf een goede ouder zijn.
Het verlies voelt dubbel: je was niet alleen mijn vader, ook mijn allerbeste vriend. Dank dat je mij in liefde los hebt gelaten.
Nu ik jou nog…
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Ik gun haar ook een leuke trip, maar ik offer er me niet meer voor op'
