De 26-jarige Lisa Nieman uit Huizen gaat door een heftige periode van haar leven. Ze is haar vader verloren, waarna ze van de woningbouw te horen kreeg dat ze binnen zes maanden het huis moet verlaten.
In dat huis heeft ze tien jaar lang met haar vader gewoond.
“Na de scheiding van mijn ouders, ik was toen zestien, ben ik hierheen verhuisd met mijn vader. Toen hij ziek werd ben ik een tijd mantelzorger voor hem geweest. Begin dit jaar is hij overleden. Even daarna kreeg ik een brief van woningbouwvereniging De Alliantie dat ik de woning moet verlaten”, vertelt ze aan De Telegraaf.
In de brief staat vermeld dat ze de woning al in oktober uit zou moeten. Dankzij een maatschappelijk werkster van de gemeente heeft ze wat langer de tijd. “Die heeft namelijk met De Alliantie gesproken en ervoor gezorgd dat ik twee maanden langer de tijd heb, dus tot december. Maar dan moet ik er echt uit. En ik heb geen idee waarheen.”
Nieman zit met haar handen in het haar. “Ik heb nog nauwelijks de kans gehad om de dood van mijn vader te verwerken, omdat ik geen zekerheid heb over een dak boven mijn hoofd straks.” De 26-jarige vrouw weet niet waar ze terecht kan. Ze heeft maar met weinig familieleden contact. “Met mijn moeder kan ik echt niet in één huis wonen. Verder heb ik helemaal geen familie die ik ken.”
Haar vriend kan ook geen oplossing bieden. De gehuurde studio van 12 vierkante meter is slechts voor één persoon. “In zijn huurcontract staat heel duidelijk dat je daar niet met twee mensen mag wonen.”
Nieman en haar vriend staan te kort ingeschreven om in de regio voor een woning aanmerking te komen. “We zijn telkens nummer twintig, of hoger. Echt niet dat er zoveel mensen een woning laten lopen.” Hierdoor ziet de vrouw het niet snel op die manier gebeuren. Een andere oplossing heeft ze niet voor ogen.
“Het liefst blijf ik hier natuurlijk wonen. Maar ik kan het huurcontract niet overnemen, omdat ik niet kan aantonen dat ik ’duurzaam gemeenschappelijk’ met mijn vader samenleefde. Deze situatie heeft zo’n enorm effect op me, dat ik het af en toe niet meer zie zitten.”
Enschedese zussen hoeven na overlijden moeder voorlopig toch niet uit huis
