Veel mensen pakken ‘m er als eerste bij als de LINDA. op de mat ploft: het editorial van Linda de Mol. Onze favorieten delen we graag nog een keertje met je op LINDA.nl.
Dit editorial is afkomstig uit LINDA. ‘LOVE GAME’ (2017).
Linda, de hockeymoeder: 'Langs de lijn miste ik veel van Noa's goals omdat ik recepten stond uit te wisselen'
Hockeymoeder
Ik zie haar nog staan: ze was een jaar of zes, dunne sprietbeentjes onder een pittig licht blauw Lacoste-tennisrokje. Het racket in haar kleine handje geklemd, de blik onder het korte krullenkopje bloedfanatiek. Waar andere kleine kindjes heel hard moesten huilen als ze op wintersport ’s ochtends in het skiklasje moesten, verscheen de mijne met haar skibril en helm op aan het ontbijtbuffet. “Gaan we al?” Ze skiede me er na twee jaar les al dik uit. Met voetballen in de tuin passeerde ze met gemak drie vrienden van haar twee jaar oudere broer om vervolgens snoeihard te scoren in de bovenhoek en met haar oranje Wesley Sneijder-shirt over haar hoofd de goal te vieren.
Mijn zoon heeft het muziekgen meegekregen. Niet zo gek met een overgrootvader die een eigen orkest had, een opa die een goeie zanger was en een stiefvader die professioneel pianist is. Maar mijn dochter is geboren met het sportgen, en van wie ze dat heeft? Joost mag het weten, niet van mij in elk geval. Naast tennis ging ze op hockey en toen ze ook daar goed in bleek en in een eerstelijnsteam belandde, werd het te druk voor allebei. Dus verruilde ze het racket definitief voor een hockeystick en werd ik een ‘hockeymoeder’.
Langs de lijn
Nou heb ik op een middelbare school gezeten waar echt iedereen hockeyde. Iedereen, behalve ik. Het enige waar ik een hockeyclub voor bezocht, waren de feesten. Mijn moeder dacht dat het met al die keurige kinderen wel prima zou zijn, maar het was daar in feite één groot Sodom en Gomorra. Zo had ik dus nul notie van de regels op een hockeyclub toen mijn kinderen er gingen spelen. Niet van de regels op het veld – Shoot, wat is shoot? Flatsen? Nooit van gehoord – en ook niet van de sociale regels eromheen. Zo bleek al snel dat er geen kantine stond, maar een clubhuis. En dat ik iets te fanatiek aanmoedigde langs de lijn: bij hockey wordt dat absoluut niet op prijs gesteld.
Ik leerde dat hockey altijd doorgaat, ook als het hoost van de regen of min twaalf graden is. Ik heb al mijn kantinediensten, scheidsrechtercursussen en andere vrijwilligersactiviteiten waar ik echt geen tijd voor had, af moeten kopen met een sponsorbord langs het veld. Ook moest ik enorm wennen aan het feit dat we niet op herfst- of voorjaarsvakantie konden als er weer door gehockeyd werd. Hallo, dit zijn de Olympische Spelen niet, dacht ik dan, als ik voor Laren-Pinoké thuis weer eens zeven dagen Portugal in rook op zag gaan.
'Johnny wist dat ik 'm nooit zou verlinken': Linda de Mol deelt favoriete vakantieherinneringen
Vriendschappen
Maar Noa genoot, van de pittige trainingen, de spanning voor de wedstrijd, de lol met de meiden, die steeds hechtere vriendinnen werden, de teamspirit. En ik werd langzaam een steeds betere hockeymoeder. Okay, de regels zijn me nooit helemaal duidelijk geworden. Ik heb veel goals van mijn dochter gemist omdat ik net met een andere moeder recepten uit stond te wisselen, maar ik vond het steeds leuker. Rijden naar Den Haag uit en dan met vier meiden in de auto die na vijf minuten vergeten dat jij er ook nog bent. “Niet! Heeft Vera staan tongen met Daan? Djezus, Daan was toch met Sofie?” Zo hoor je nog eens wat. Met m’n ex Sander in dikke jassen met mutsen op springen tegen de kou en een plastic bekertje koffie halen tegen de bevroren vingers. Tegen de regels in heel hard “Yo Messi” roepen als Noa scoorde – en dat deed ze nogal eens, want ze is spits.
Bevriend raken met andere ouders, met wie je vanzelf een leuke band opbouwt als je jarenlang week in week uit met elkaar langs de lijn staat. Lief en leed met elkaar delen, dat is ook teamsport. Er gingen ouders uit elkaar (onder wie ik), er waren verdrietige sterfgevallen van een vader en later ook een moeder, mensen raakten hun baan kwijt in de crisis. De meisjes steunden elkaar, de ouders ook.
De laatste wedstrijd
En toen kwam, zomaar ineens, het moment waarop ik me realiseerde dat Noa haar laatste wedstrijd stond te spelen. Ja, misschien gaat ze ooit voor de lol hockeyen als ze gaat studeren. Maar niet meer op dit niveau, niet meer bij deze club, niet meer met die meiden op wie ik zo dol ben geworden en die bij ons kind aan huis zijn. Mijn zeventienjarige dochter gaat volgend jaar de wereld ontdekken, ik breng haar in september naar Amerika.
Linda ging backpacken als tiener: 'Ik had wel in stukken gesneden in een vriezer kunnen belanden'
Dus daar zat ik, met een plastic bekertje in mijn hand op die tribune. Voor de laatste keer, omringd door de andere hockeymoeders. De sprietige beentjes zijn lange, gespierde sportbenen geworden, het korte krullenkopje een lange paardenstaart, het fanatieke koppie is gebleven. Al die schattige kleine meisjes uit de F’jes zijn in mooie, lange hinden veranderd. Nummer 14 scoort!! “Yo Messi!” roep ik keihard, in de wetenschap dat ik dat dus nooit meer kan zeggen. Ik krijg een vochtige waas voor mijn ogen, gelukkig de moeder naast me ook. Even knijp ik in haar arm.
‘Geen hol aan’
Geen stinkende scheenbeschermers meer in de gang, geen vergeten bitjes waar we als een idioot voor terug moeten rijden, want straks is ze d’r voortanden kwijt, geen bergen sportwasgoed meer of fysiobezoekjes voor pijnlijke hamstrings. Mijn carrière als hockeymoeder zit erop, net nu ik het spelletje en alles wat er bij hoort echt leuk ben gaan vinden.
Ik hoef geen rekening meer te houden met hockey als ik op vakantie wil. Als het regent op zaterdagmorgen, kan ik me lekker omdraaien in bed. Geen opgewarmde bordjes meer uit de magnetron na trainingen, die altijd rond etenstijd waren. Nooit meer borrels, barbecues of Sinterklaasfeesten organiseren voor het hele team. Ik kan op zaterdag voortaan uitslapen, naar de kapper, winkelen, lunchen of gaan tennissen. Die dag is voortaan weer van mij en ik vind er geen hol aan.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Heel Holland slikt, schrijft Linda de Mol: 'Ik ben zelf ook zo'n ik-denk-dat-ik-me-gezond-slik-vrouw'
