Mimi is 31 jaar en woont al vijf jaar noodgedwongen weer bij haar ouders. Ze zoekt op de particuliere huurmarkt, kijkt naar onderhuur en past soms op huizen van mensen die op vakantie zijn. Wat ze ook probeert, een eigen woning blijft buiten bereik.
Mimi is bepaald niet de enige die door de woningcrisis geen eigen plek kan vinden.
Mimi groeit op in Amsterdam, maar verhuist voor haar studie naar Delft, waar ze in een studentenwoning woont. Wanneer de coronaperiode begint, woont ze alleen in een studio. Met het idee dat het tijdelijk is, besluit ze weer bij haar ouders in te trekken. “Ik moest toen nog maar een halfjaar studeren en daar alleen zitten was best eenzaam. Ergens dacht ik ook: best fijn om vanuit die rust een baan te kunnen zoeken”, vertelt Mimi in gesprek met LINDA.
Wanneer ze die baan heeft, begint haar zoektocht naar een eigen woning. “Ik keek veel online, maar dat bleek lastig. Daarom begon ik vrienden en kennissen te vragen. Zij zouden hun ogen openhouden, maar er kwam weinig terug. Bij woningcorporaties kom je op een enorme wachtlijst. Helaas hebben mijn ouders nooit gedacht: je bent vijf jaar oud, we moeten je daar nu al inschrijven. Dat heb ik toen natuurlijk gelijk gedaan, maar het duurt zeker zo’n acht jaar voordat je een keer bovenaan komt. Dus dat viel al af.”
Dan is er nog de particuliere huurmarkt. “Daar moet je vaak drie keer de huur verdienen in maandsalaris. Als je in je eentje iets huurt, begint de huur vaak bij 1.200 euro exclusief, en dat is in Amsterdam al goedkoop. Om dat drie keer te verdienen terwijl je net je eerste baan hebt, is niet realistisch. Ik had een starterssalaris, geen relatie, een studieschuld en geen financiële sponsors of ouders die me konden helpen. Iets kopen kon daardoor al helemaal niet. Weer op een studentenkamer wonen voelde niet als een beter alternatief dan bij mijn ouders wonen, omdat ik al 27 was.”
'Bijna iedereen wil dat de wooncrisis wordt opgelost, maar wil de huizenbezitter er ook iets voor inleveren?'
Bij haar ouders heeft Mimi een eigen slaapkamer en badkamer. Toch betekent dat niet dat ze er volledig haar eigen leven kan leiden. “Het voelt de hele tijd als tijdelijk, ondanks dat ik me hier heel erg thuis voel. Je houdt de hele tijd rekening met elkaar, maar mijn ouders zijn ook degenen die me hebben opgevoed, waardoor je soms terugvalt in oude patronen. Daardoor schiet mijn moeder soms in een verzorgende rol die niet meer nodig is, want ik heb al zeven jaar op mezelf gewoond.”
Toch blijft Mimi voorlopig bij haar ouders wonen. “Het is niet dat ik het hier slecht heb. Het is een moeilijke afweging die ik bij veel jongeren zie: als je thuissituatie niet slecht is, ga je dan heel veel geld betalen voor iets heel kleins? Ik weet ook dat het later moeilijker wordt, dus ik kan beter nu sparen en mezelf ontwikkelen, zodat ik over een paar jaar betere kansen heb op de banenmarkt en kopen of huren wel gaat lukken. Anders krijg ik nooit een voet tussen de deur.”
Mimi mist niet alleen een eigen plek, maar ook de vrijheid om haar leven zelf in te richten. “Mijn ouders wonen in hun atelier in Wormerveer en ik heb weinig binding en connecties met de omgeving. Ik wil graag naar Amsterdam, daar ben ik opgegroeid en daar wonen mijn vrienden en familie. Ik ben daar ook veel, maar het is te ver om echt weer mee te kunnen doen in het stadsleven. Ik heb een vaste basis, maar geen eigen basis. Mijn ouders voelen natuurlijk ook een soort spanning: onze dochter leeft niet het leven dat ze wil leven. Ze heeft gestudeerd en nu komt normaal gesproken de fase dat ze doorgaat met haar leven. Een baan, een relatie, en op een gegeven moment kinderen. Zij zien ook dat dit stagneert.”
“In het begin voelde ik me een loser en in de eerste paar jaar heb ik me geschaamd voor mijn situatie. Als bijvoorbeeld vrienden van mijn ouders hier komen eten, zien ze mij hier altijd. Zij hebben kinderen die wél een eigen huis hebben, vaak met hun hulp. In het begin werd er veel naar gevraagd. Dat is nu gelukkig gestopt, want het voelt vermoeiend om steeds dezelfde vragen te beantwoorden met hetzelfde antwoord: ‘Nee, het is nog steeds niet gelukt. Ja, ik heb alles al geprobeerd.’
Het voelt dan soms alsof ik de situatie de hele tijd stom moet vinden of als enige doel moet hebben om zelfstandig te wonen. Terwijl betaalbaar wonen net zo belangrijk is als zelfstandig wonen.”
Mimi ziet haar woonsituatie en de schaamte die daarbij komt kijken niet alleen als een persoonlijk probleem. “Onze cultuur is hier niet op ingericht. Er heerst een taboe, maar er zitten inmiddels zo veel mensen in deze situatie dat het haast geen taboe meer kan zijn. Een huis kopen zonder hulp van ouders is tegenwoordig bijna onmogelijk. Ik vind het heftig dat het geld van je ouders zo bepalend is geworden.
Wat mensen het meest onderschatten, is dat het een kloof veroorzaakt tussen de manier waarop de oudere en jongere generatie naar het leven kijkt. Als het zo moeilijk is om een basis te hebben qua woning, voelt de wereld ook als een hardere plek. Ik heb vaak het idee dat ik iets mis, een soort fomo. Feestjes, spontane ontmoetingen, het gevoel van jong en spontaan zijn.
Het voelt soms hard dat wonen niet een basis is, maar een einddoel en iets wat je moet verdienen. De schaarste creëert ook een gevoel van competitie, en het idee dat als je niet meedoet in die competitie, het dan echt heel lang kan duren voor je een eigen woning hebt. Misschien wel meer dan vijf jaar.”
Het gebrek aan perspectief zorgt bij Mimi voor veel frustratie. “Waar moet ik naartoe? Hoe gaat het verder? Kom ik ooit uit deze situatie? Stel dat iemand mij zou vertellen: over een jaar is het probleem opgelost en heb je je eigen huis. Dan zou het al goed zijn. Maar ik had lang geen perspectief, behalve in mezelf blijven investeren en zorgen dat ik op een gegeven moment een betere baan kan krijgen. Inmiddels hebben mijn ouders aangegeven dat ze binnen twee jaar willen verhuizen en mij financieel willen steunen, dus ik ben heel dankbaar dat er nu wel perspectief is. Tegelijkertijd voelt het ook stom dat ik het dan niet echt zelf heb gedaan. Ik voel me ook schuldig dat anderen niet die hulp krijgen, maar ik zie geen andere mogelijkheid.”
Deze frustratie zet Mimi om in een podcast: De Woningcrisis Toen en Nu. “Mijn oom zegt altijd: maak van je shit een hit. Dus dat besloot ik te doen. In het begin vond ik het heel intens om ermee bezig te zijn, maar het heeft me uiteindelijk geholpen om in te zien dat dit geen persoonlijk falen is. In drie afleveringen – heden, verleden en toekomst – komen persoonlijke verhalen aan bod en experts aan het woord, zoals wethouder Volkshuisvesting Zita Pels. De podcast bevat alle basisinformatie die iedereen zou moeten weten om het gesprek op gang te brengen. Uiteindelijk zijn woningen in Nederland niet alleen van individuen. Ze zijn tijdelijk van individuen, tot zij verhuizen. We hebben samen die verdeling te maken, en die klopt nu niet.”
De podcast De Woningcrisis Toen en Nu is vanaf nu te beluisteren.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Het vermogen van je ouders is nog altijd het belangrijkst voor financieel succes: 'En je kunt ze niet uitkiezen'
