Cabaretière Daniëlle Schel (40) staat al meer dan tien jaar op het podium. Met voorstellingen als Patroon en OK vermaakte ze menig cabaretbezoeker. In juli 2023 legde ze haar werkzaamheden neer door een groot verlies. Drie weken na zijn geboorte overleed haar zoon Joep plotseling in zijn slaap.
Op Allerzielen, de dag dat overledenen worden herdacht, vertelt Daniëlle aan LINDA. over Joep en hoe ze na jaren terugkeert in het theater met haar voorstelling Planet Happy.
Na de theateropleiding belandt Daniëlle in 2015 op theaterfestival De Parade. Haar droom is om ooit met een avondvullende show op het podium te staan. Bij het Amsterdams Kleinkunst Festival in 2017 wint ze de publieksprijs, wat zorgt voor een plek bij het impresariaat van Claudia de Breij.
Met haar voorstelling Patroon maakt Daniëlle twee jaar later haar debuut in het theater. “Vanaf dat moment wist ik: nu ben ik waar ik wil zijn”, vertelt de cabaretière. Haar tweede voorstelling OK krijgt het Stijgend Applaus Stipendium toegekend en Daniëlle groeit door naar de grotere zalen.
In de zomer van 2023 wordt ze voor het eerst moeder. De zwangerschap en bevalling van zoon Joep verlopen zorgeloos, maar drie weken na zijn geboorte gebeurt het allerergste. Joep overlijdt ’s nachts in zijn slaap. “Ik was degene die hem die ochtend aantrof”, vertelt Daniëlle.
“Eerst kom je in een crisisstaat terecht. In mijn geval rende ik door het huis en belde ik 112. Het huis stond al snel vol met ambulancepersoneel en politie.” Joep wordt nog gereanimeerd en naar het ziekenhuis gebracht. “Je houdt hoop, maar ziet in blikken van artsen en aan de manier waarop je opgevangen wordt dat het niet goed is.”
Daar horen Daniëlle en haar vriend dat Joep is overleden. “Je wereld stort in. Ik wist niet dat zo’n cliché als waarheid zou voelen. Alsof er intern een bom was afgegaan en alles wat een mens normaal bij elkaar houdt, allemaal weg was gevallen. Je voelt niet meer in welke realiteit je je bevindt. Inmiddels weet ik veel van rouw en wat het mechanisme is dat in gang wordt gezet. Je brein en lijf kunnen het niet bijbenen en gaan hard werken om de situatie in kaart te brengen. De realiteit is veel te hard als je hem in een keer zou toelaten, dus je komt in een soort tussentoestand terecht.”
Anne verloor haar zoon (1,5) aan wiegendood: 'Nooit meer onbezorgd moeder'
Daniëlle moet na het verlies tussendoor blijven kolven. “Daar werd ik woest van. Het moest, om niet ook nog een idiote borstontsteking te ontwikkelen. Maar het voelde dieptriest.”
Vanuit het ziekenhuis wordt direct contact gelegd met Slachtofferhulp. “We kregen tools om met acute rouw om te gaan. Ik was zo overvallen door het verdriet, dat ik dacht: ik val ter plekke dood neer. En daarna dacht ik: maakt dat dan uit? Daar schrok ik van. Nu weet ik dat die gedachtes niet gek zijn. Soms helpt het juist om ze uit te spreken. Het is normaal gedrag van normale mensen in rouw, zoals rouwdeskundige en psycholoog Manu Keirse zegt.”
Mieke raakt zwanger van een drieling, maar verliest twee kinderen: ‘Ik wilde deze baby niet ook kwijt’
Na Joeps uitvaart werd het stil, vertelt Daniëlle. “Ik ben zelfstandig theatermaker en had een pauze voorbereid op het moment dat ik in verwachting was. Na het verlies was het heel leeg, ik had niks staan. Er was geen werk of team om op terug te vallen. Ongeveer drie maanden na de uitvaart nam ik contact op met mijn oude bijbaan in een speelgoedwinkel. Dat team bestond nog. Ik vroeg Gerrit, de eigenaar, of ik weer in de winkel mocht werken. Dat mocht. De Sinterklaasperiode kwam eraan en Gerrit kon mijn hulp goed gebruiken. Hierdoor voelde ik me nuttig en ik vond het fijn om in een kinderrijke omgeving te zijn. Het klinkt misschien gek, maar ik liep met een enorm gat van moederlijke leegte rond.”
Daniëlle krijgt vaste dagen om in de winkel te werken. Voelt ze zich niet goed, hoeft ze niet te komen. “Ik heb de waarde ingezien van hoe je omgeving omgaat met het verdriet. Het verdriet is zo aanwezig dat je er ruimte aan moet geven, maar als je er alleen maar ruimte aan geeft, verdrink je. Door in de winkel te werken kon ik een beetje reïntegreren in de samenleving. Het was een zegen.”
Ze heeft daarnaast bijzondere momenten meegemaakt in de winkel. “Een vrouw legde een houten trein op de toonbank met een 1 erop. ‘Gefeliciteerd alvast’, zei ik. Ze vertelde dat ze het ging neerleggen bij het graf van haar kleinzoon. Dat raakte natuurlijk. Ik vertelde haar over Joep en vroeg naar de naam van haar kleinzoon. Ze pakte mijn hand vast, dat was bijzonder. In zoveel levens ligt verborgen verdriet.”
Dat zien Daniëlle en haar vriend ook bij Vereniging Ouders van Wiegendoodkinderen. De eerste keer bij de lotgenotendag weet ze nog goed. “Tegen de muur stond een lange tafel met allemaal foto’s van kinderen. Ik zag een groep mensen met elkaar praten, en lachen; dat was hoopvol om te zien. Onder die mensen zitten ouders die het lang geleden hebben meegemaakt en ieder jaar terugkeren, omdat ze weten hoe het voelt als je het net hebt meegemaakt. Niet dat zij niet meer verdrietig zijn, maar hun leven eromheen is inmiddels groter geworden. Zij zijn er om te laten zien dat er een leven na het verlies bestaat. Dat was heel troostend. Die mensen snappen je echt. We hebben inmiddels onze vierde lotgenotendag gehad. We hebben er nog steeds veel aan.”
Ze blikt terug op een impactvol gesprek tijdens de eerste bijeenkomst. “Er was een man die het bijna dertig jaar geleden had meegemaakt. Hij zei: “Als ik naar de lotgenotendag rij, hoop ik dat ik geen nieuwe gezichten zie, maar zo wel, ben ik blij dat ze hun weg hierheen gevonden hebben.” Daarna gaf hij mee dat ik niet moest schrikken als het straks nog zwaarder zou worden. Ik dacht: wat heb ik hieraan? Alles is al ingestort? Maar inderdaad, een half jaar later werd het donker. Mensen beginnen te vragen of je weer aan het werk gaat. Daar was ik nog helemaal niet. Op een gegeven moment ‘moet’ je je weer verhouden tot de rest van de wereld. Dat gaat eerst niet – niet zo snel als dat je zou wensen. Hoe dan?!, dacht ik vaak. Het was fijn dat die man me ervoor had gewaarschuwd.”
Samantha’s zoon Nolan (7 maanden) overleed door verstikking: 'Hij kwam vast te zitten tussen het bed en de radiator'
Anderhalf jaar geleden wordt Daniëlle moeder van zoon Tibbe. “Zijn geboorte ging gepaard met zorgen en angsten. De aanloop ernaartoe was vreselijk, en daarna opende de deur naar het trauma. Met name de eerste drie weken. Maar ik had niet gedacht dat er ook iets helends zou plaatsvinden. Tibbe kwam met een bepaalde rust en zekerheid. Dat maakte dat we ook konden ontspannen, en we werden ontzettend goed begeleid. Ik kreeg weer vertrouwen, wat ik lang niet had gevoeld.”
Vier weken na Tibbes geboorte wordt Daniëlle gebeld door een theater. Of ze een lied wil komen zingen? “Ik had zo lang niet op een podium gestaan. Kan ik het nog? Was dit niet te vroeg? Ik ben net bevallen, dacht ik.” Toch durft Daniëlle het aan. “Die avond vond ik iets terug van mezelf, van vroeger, een gevoel waarvan ik dacht het voor altijd kwijt te zijn.”
Het voelt goed om weer op het podium te staan. Ook begint ze met het schrijven van nieuw materiaal voor een cabaretvoorstelling. Maar de vraag rijst: valt er nog wat te lachen? Kan een verhaal over rouw en verlies met humor samengaan? Het antwoord blijkt ‘ja’. Dat bewijst ze afgelopen zomer in een serie korte optredens.
“Mijn persoonlijke verlies was aanleiding om een veel breder thema te bespreken: hoe gaan we in deze ‘maakbare’ tijd om met pech, en wat doe je als je leven er totaal anders uitziet dan op je moodboard? Het was heel fijn om te merken dat het aansloeg en dat er gelachen kon worden, om allerlei randzaken. Er werden na de voorstelling persoonlijke verhalen uitgewisseld. Verhalen waarvan we gewend zijn om ze achter gesloten deuren te houden.”
De baby van Lisa overleed toen hij 7,5 week oud was: 'We hebben alles gegeven'
Daniëlle is bezig met een nieuwe avondvullende voorstelling, Planet Happy. “Ik zit nu in de schrijffase en speel korte try-outs. In m’n vorige voorstellingen observeerde ik hoe het gaat met bepaalde ontwikkelingen binnen de maatschappij. Dat doe ik nu ook, maar dan over hoe we omgaan met rouw en verlies. Ik neem mijn eigen verhaal erin mee. Maar de voorstelling gaat ook over hele andere dingen, zoals uit de hand gelopen hobby’s en een meidenweekend in Parijs.
Ik hoop dat ik het spoor weer op kan waar ik het verlaten heb”, zegt Daniëlle. “Ik heb heel veel zin in de tour volgend jaar.” Voor bezoekers hoopt ze vooral dat ze een fijne theateravond hebben. “Het wordt geen dieptrieste avond, er valt meer dan genoeg te lachen. Het raakt me als iemand zegt: “Wat fijn dat jij hier woorden aan geeft.” Als ik daarmee een klein steentje bijdraag om rouw bespreekbaarder en zichtbaarder te maken, is dat mooi meegenomen.”
Blijven praten is dan ook haar advies aan mensen in rouw. Ook voor de omgeving van mensen die een verlies hebben meegemaakt is het belangrijk om ernaar te blijven vragen en vooral te luisteren. “Het is goed om er bewust van te worden dat rouw en verdriet niet opgelost of weggepoetst hoeven te worden. Soms denken mensen dat ze er maar niet over moeten beginnen, want dan wordt iemand verdrietig. Maar iemand is al verdrietig. Het is vaak juist fijn om het te hebben over iemand die er niet meer is, maar waar je hart nog vol van is.
Ik heb het gevoel dat Joep een jongetje zou zijn dat aan mijn broekspijp zou hangen, vanaf een veilige afstand alles eerst observeren, dan pas deelnemen. Het was een rustig kereltje, hij had een hele serene energie, zowel in de buik als na zijn geboorte”, vertelt ze over Joep. “We houden oneindig veel van hem en die liefde blijven we koesteren.”
Dit bericht op Instagram bekijken
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Rouw wordt vaak beschreven als iets wat moet slijten, maar wie rouwt, weet dat dit niet klopt'
