Nancy (49) zegde haar baan op en ging in haar uppie op wereldreis: 'Ineens dacht ik: ik gá gewoon'

Verlangen naar vrijheid

“Als klein meisje wist ik al dat ik de wereld wilde zien. Mijn vader werkte toen hij jong was op een Duits vrachtschip en voer daarmee de wereldzeeën over. Dat vond ik altijd machtig interessant, het idee dat de wereld zoveel groter is dan dat kleine stukje waar ik toevallig woonde. Dus het verlangen om te gaan reizen is er altijd geweest, maar dan ga je studeren, word je volwassen en rol je het leven van huisje, boompje, beestje in. Of in mijn geval: een leuk appartement in Rotterdam, een afwisselende baan als communicatieadviseur voor de overheid, gemeenten en non-profitorganisaties en een relatie. Ik dacht altijd: later ga ik dat alsnog doen. Als ik dapperder ben en meer tijd en geld heb.

Maar toen werd mijn moeder ziek. Zij had ook altijd gezegd: ‘Als ik over een paar jaar gepensioneerd ben, ga ik met papa heel veel reizen.’ Ze had zelfs het plan om in Indonesië, waar mijn ouders vandaan komen, een weeshuis op te zetten. Dat pensioen heeft ze uiteindelijk nooit gehaald: in oktober 2021 is ze overleden aan darmkanker. Het klinkt heel cliché, maar daardoor werd ik wel wakker geschud. Je kunt plannen en dromen wel eindeloos uitstellen, maar je weet nooit of je later nog in de gelegenheid bent om ze uit te voeren.”

Na een knetterende burn-out ging Eva (36) reizen: 'Met twee vrouwen reed ik 7000 kilometer dwars door de Sahara'Lees ook

Mentale klap

“Daar komt bij dat ik vier maanden voor het overlijden van mijn moeder uit een giftige relatie was gestapt. Mijn ex heeft me nooit fysiek mishandeld, maar heeft me mentaal wel een flinke klap gegeven. Hij was heel manipulerend, ondermijnde me en zat constant in de slachtofferrol. Dat vrat aan mijn zelfbeeld en zelfvertrouwen. Om even tot rust en tot mezelf te komen, heb ik vervolgens een tripje naar een camping in Oostvoorne geboekt. Alleen, wat ik eigenlijk doodeng vond. Dat sloeg natuurlijk nergens op, ik ging niet een halfjaar solobackpacken in India, maar gewoon met de bus naar een klein plaatsje in Nederland, toch vond ik het superspannend.

Die midweek in een hangmat was heel fijn. Ik kon eindelijk even op adem komen en hoefde nergens anders aan te denken dan aan mezelf. Geen wekker, niet werken, geen ruis in mijn hoofd. En omdat ik in een heel andere omgeving was, kon ik ook weer makkelijker de mooie dingen om me heen zien. Ineens besefte ik: in je eentje op pad gaan kan dus juist prettig zijn. Ik voelde me zoveel sterker en rustiger. Tot mijn moeder dus overleed en het weer een grote blur werd in mijn hoofd. Ik was zo ontzettend boos op alles: op wat mijn ex allemaal had gedaan, op het feit dat mijn moeder er niet meer was. Ik wist op een gegeven moment niet meer waar mijn kwaadheid op hem ophield en de woede om haar verlies begon.”

Leren voelen

“Omdat het me ook amper lukte om te huilen, ben ik toen op zoek gegaan naar een goede psycholoog. Zij stelde na een aantal sessies voor om ook aan de slag te gaan met haptotherapie, zodat ik niet alleen zou verwerken wat er allemaal was gebeurd, maar ook weer kon leren voelen. Die combinatie heeft me enorm geholpen en een halfjaar na haar overlijden, in april 2022, ging ik voor de tweede keer in mijn uppie op vakantie, dit keer voor tien dagen naar Valencia. De angst van de eerste keer was totaal verdwenen. Ik voelde me nog wel wiebelig, maar dat was oké. En ik heb daar een geweldige tijd gehad.

Vanaf dat moment ben ik elke paar maanden meerdere reizen binnen Europa alleen gaan maken. Op een middag zat ik met mijn jongste broer in de auto terug na een bezoekje aan onze vader en zei hij: ‘Waarom verkoop je je huis niet gewoon en ga je lekker rondreizen? Je wordt daar overduidelijk gelukkig van.’ Aanvankelijk zag ik vooral beren op de weg. ‘Maar ik heb toch een baan, wat ga ik daar dan doen?’, vroeg ik hem. ‘Dat kun je je afvragen tweehoog achter in Rotterdam, of ergens op een zonnig strand in Thailand’, antwoordde hij.”

Debby (52) verliet het bedrijfsleven waar ze bakken met geld verdiende: 'Uiteindelijk verlies je een stuk van jezelf'Lees ook

Alles op z’n plek

“Op dat moment, in de auto, viel alles op zijn plek. Ik dacht: fuck it, ik moet nog 25 jaar tot mijn pensioen, mijn lijf is nu oké, dus waarom eigenlijk niet? Ik zie wel wat ik ga doen. Kort daarna heb ik mijn baan opgezegd, mijn huis in de verkoop gezet en de meeste van mijn spullen weggegeven via een lokale Facebook-groep. Van een appartement van 85 vierkante meter bleef alleen een doos met spullen en een koffer voor op reis over. Toch voelde het niet meer als spannend of als een zware keuze. Dit was wat ik moest doen.

Met die ene koffer ben ik in 2024 naar Bangkok gevlogen. De keuze voor Thailand was bewust, omdat ik wist dat het een heel vriendelijk land is, ook voor vrouwelijke soloreizigers. Ik was natuurlijk in de jaren daarvoor wel vaker alleen weggeweest, maar ik had nog nooit eerder alles achter me verlaten om voor onbepaalde tijd te vertrekken. Dus ik kon niet inschatten wat dat met me zou doen en Thailand voelde veilig. Het enige wat ik vooruit had gepland, was mijn ticket naar Bangkok en zeven weken later een vlucht naar Hanoi, Vietnam. Verder zou ik het allemaal onderweg wel zien.”

Plotseling paniek

“Ik ben toen na Vietnam naar Hong Kong gegaan en vervolgens doorgereisd naar de Filippijnen, Japan en Maleisié. Daarna heb ik de hele zomer door Canada getrokken, ben toen naar Curaçao en Aruba gevlogen en van daaruit naar Buenos Aires gegaan. Het idee was om ook door Argentinië te reizen, maar toen kreeg ik ineens een enorme paniekaanval. Ik kan nog steeds niet goed uitleggen waarom, maar ik sloeg helemaal dicht en alles kwam keihard binnen: de geluiden, de mensen, het verkeer. Het enige wat ik nog kon denken was: wat kan me helpen om weer kalm te worden? Waar moet ik heen?

Zo ben ik halsoverkop in Portugal beland en dat was heerlijk. Ik hou van de mensen, het tempo, de levensstijl en de natuur daar. Na twee maanden ben ik voor een kwartaal naar Spanje vertrokken en nu ben ik in Zuid-Frankrijk. Binnenkort ga ik weer terug naar Portugal, ook om uit te vinden of ik daar uiteindelijk misschien zou kunnen gaan wonen. Ik besef dat ik zomaar een geromantiseerd beeld kan hebben van hoe dat is, dus dat wil ik gaan uitzoeken.”

Na jaren in Beijing emigreerde Yvonne (42) naar een dorp in Portugal: 'Binnenkort komen de kippen'Lees ook

Nog niet klaar

“Maar ik ben voor nu nog niet klaar met reizen. De manier waarop ik reis, is trouwens wel erg veranderd. In het begin was ik echt een toerist en ging ik er elke dag op uit om bezienswaardigheden te bezoeken. Ik bleef toen ook maar een dag of vijf op elke plek. Dat werd vervolgens minimaal een week en is inmiddels een maand. Natuurlijk zit er nog steeds een toeristisch randje aan mijn trips, maar ik ben overal meer aan het leven dan op vakantie. Eenzaam voel ik me hooguit op mijn verjaardag en oudejaarsavond, dan is het wel even moeilijk om van vrienden en familie weg te zijn. Verder is het dankzij internet supermakkelijk om contact met iedereen te houden.

Onderweg ontmoet je continu nieuwe mensen en de vraag die dan altijd wordt gesteld is: waarom ben jij gaan reizen? Als ik dan mijn verhaal vertel, over hoe het stuklopen van mijn relatie en overlijden van mijn moeder me ertoe hebben gezet om eindelijk die droom na te jagen, merk ik aan de reacties dat veel anderen zich daarin herkennen. Zeker vrouwen.

Ik krijg ook regelmatig de opmerking dat ik daar iets mee moet gaan doen omdat ik zo anderen kan helpen. Ik weet nog niet hoe, maar dat lijkt me heel tof. Dus ik ben ook aan het nadenken hoe ik daaraan vorm zou kunnen geven. Dat begint met het opschrijven van mijn eigen verhaal, dus daar ben ik nu mee bezig. En verder zie ik het allemaal wel. Ik weet nu dat ik geen plan hoef te hebben. Het komt sowieso wel goed met mij.”

Heb jij ook je hele leven op de schop gegooid en wil je graag geïnterviewd worden voor The Great Escape? Mail dan in het kort je verhaal naar: rianne.meijer@linda.nl. 

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Marieke werd op haar 50e uitvaartbegeleider: 'Klinkt misschien gek, maar ik heb veel plezier in mijn werk'Lees ook