Viswijven: ‘Als het ’s nachts mistig is, krijgt het water iets magisch. Alsof ik wakker wordt in een sprookjesbos’

BRENDA LUTEIJN (53) is trainingscoördinator bij een chemisch bedrijf, getrouwd en moeder van twee kinderen.
“Inmiddels bewaar ik mijn levende maden, wormen en casters in onze buitenkoeling, maar voorheen lag het visaas gewoon tussen de boter en de melk in de koelkast in de keuken. Mijn man en kinderen vonden het vies, maar mij deert het niet. Ik prik ook rustig een glibberige worm aan een haak.
Als kind vergezelde ik mijn vader altijd langs de waterkant. Ik stopte ermee toen ik fulltime ging werken en kinderen kreeg. Vijf jaar geleden heb ik mijn oude hobby weer opgepakt. Toen een collega enthousiast vertelde dat hij in het weekend altijd zijn hengels uitwierp, begon het meteen weer te kriebelen. Ik had nog wel een hengeltje staan van vroeger.
Inmiddels is het vissen een beetje uit de hand gelopen. Ik bezit voor een klein vermogen een visuitrusting: een transportkar, zitkist, hengels, aastafels en lijnen. Ik hengel alleen naar ‘aardige’ vissen: karpers, brasem, zeelt. Eén keer heb ik per ongeluk een snoek gevangen, maar die heeft mijn vismaat van de lijn afgehaald. Doodeng, die scherpe tanden.

Ik durf niet solo te vissen: als vrouw alleen ben je kwetsbaar. Ik ben dan te veel bezig met mijn omgeving in plaats van met mijn hengels. Mijn man gaat nooit mee, die fietst op zondag liever. Meestal spreken mijn collega en ik dan af, net als op dinsdag en donderdag na het werk. Ik ben wel een echte mooiweervisser. Dat zullen mijn Indische roots zijn: ik ben een enorme koukleum. Mijn seizoen begint in maart en eindigt in september, maar zelfs dan draag ik mijn thermopak voor temperaturen tot min vijftien.”

NICOLE KRAMER-VERMUNT (47) volgt een opleiding in de gehandicaptenzorg, is getrouwd en heeft vier kinderen.
“Vriendinnen doen aan yoga en meditatie om te ontspannen, ik vis. Ik word rustig zodra ik aan de waterkant zit met mijn hengels, radiografisch bestuurbare voerboot en viskar. Niets zo fijn om mijn batterij op te laden als een nacht lang karpers vangen. Dan neem ik onze herder mee als waakhond en lig ik op een stretcher in mijn paraplutentje.
Als het ’s nachts mistig is, krijgt het water iets magisch. Dan voelt het alsof ik wakker ben geworden in een sprookjesbos. Ook als ik slaap, vang ik door. Ik heb een speciale beetmelder, die geeft een signaal af via een soort walkietalkie naast mijn kussen. Zodra die piept, is het: Crocs aan, hoofdlamp op en dan maar dreggen en scheppen.

Onlangs ben ik gevraagd lid te worden van het Nederlands visteam en deel te nemen aan het WK Karpervissen voor vrouwen. Een hele eer en heel bijzonder: de viswereld is een mannenwereld. Waarom weet ik niet. Ik denk dat vrouwen het vaak eng vinden of zielig, maar als ik zie dat een door mij gevangen vis is beschadigd, behandel ik hem altijd met speciale carp care-druppels.
Ik leer mijn man nu vissen. Zodra Tijs en ik samen bij een meer zitten, spreken andere vissers of controleurs automatisch hém aan. Maar zeker als ze er allemaal vakjargon ingooien, zegt Tijs snel: ‘Je moet bij mijn vrouw zijn, zij is de visser.’ Dan vallen de monden open.
Mijn vismaten zijn ook allemaal man, maar zij zien mij als one of the guys. Ik heb zelfs een plastuit aangeschaft, zodat ik net als hen ook staand kan plassen.”

STEPHANIE BLOEMENDAAL (32) is logistiek medewerker en getrouwd met WENDY BURHENNE (33, technisch medewerker).
“Ons leven draait volledig om karpers. In de woonkamer hangen foto’s van onze grootste vangsten en er staat een aquarium waarin zelfgevangen jongbroed zwemt: zeven stuks.
Elk weekend zijn mijn vrouw Wendy en ik karpervissend te vinden, ergens in Nederland. Via de visplanner zoeken we naar plekken waar we onze tent veilig kunnen opzetten. Hoe avontuurlijk nachtvissen ook is, we gaan niet zomaar langs een kanaal staan. Ik hoor regelmatig verhalen van roverbendes. Op zich logisch, want een goede visuitrusting is prijzig: een fatsoenlijke waterdichte tent kost minimaal duizend euro, een professionele molen begint bij driehonderd euro.

Ooit ving ik een karper van 22,9 kilo, mijn record. Wendy’s zwaarste woog 21,3 kilo. Maar ik ben blij met elke aanbeet. Als we samen vissen, doen we run om run. Als mijn hengel als eerste trilt, is die vis voor mij. Gaat mijn hengel een tweede keer af, dan mag Wendy hem pakken. Je gunt een ander ook een visje, zo houden we het leuk.
Het competitie-element bewaren we wel voor het WK Karpervissen in Letland in juli. Vorig jaar vond het plaats op een stuwmeer in Frankrijk, toen werden we als koppel vijfde van de acht in onze sector. De wedstrijd duurde 72 uur en je mocht niet uit je vak komen. Wendy en ik wisselden elkaar af met slapen, maar de laatste nacht hadden we zo veel aanbeten, dat we om het kwartier samen moesten voeren.
Mensen denken soms dat vissen alleenmaar suf staren naar je dobber is, maar zo’n toernooi is fysiek puur pittig.”•