Échte (vakantie)liefde: ‘Wij moesten, tot mijn grote verdriet, bewijzen dat we geen neprelatie hebben’

DANA ALBERS (28) ontmoette MADO SAMIR (31) drie jaar geleden in Egypte.
“Tien jaar woonde en trainde ik in Italië en Amerika om als snowboarder de top te halen. In 2021 stopte ik definitief. Om bij te komen, boekte ik een vakantie met mijn moeder in Egypte. Nooit gedacht dat ik dáár de liefde van mijn leven zou ontmoeten en er zelfs mee zou trouwen. Bij de eerste blik op Mado kreeg ik een onverklaarbare schok. Hij werkte als fitnessinstructeur en toen hij mijn hand pakte tijdens een les, voelde ik letterlijk vlinders in mijn buik.

Ook hij was op slag verliefd, iets wat we later die week, na enkele uitstapjes en etentjes samen, ook naar elkaar uitspraken. Ons beider thuisfront dacht er anders over. Hij is moslim, zijn omgeving zag westerse vrouwen als individualisten, in plaats van als familiemensen. Mijn omgeving dacht dat hij uit was op een verblijfsvisum.
In anderhalf jaar tijd ben ik dertienmaal naar Egypte gevlogen. Nu woont Mado bij mij. Hier hebben we een betere toekomst en kon ik een eigen bedrijf opzetten. Mado aardt met ups en downs. Inburgeren en Nederlands leren is pittig. Hij heeft moeite met mijn zelfstandigheid. Ik klim rustig op een ladder om iets te pakken. Dan zegt hij: ik ben jouw man, laat me dat dan ook zijn!”

---

SILVIA CINAR (55) ontmoette VEYSEL CINAR (60) 34 jaar geleden in Turkije.
“Mijn vader moest niets weten van een Turk als vriend. ‘Silvia, die heeft meteen een ander als jij weg bent’, riep hij. ‘Zo’n ober uit een restaurant flirt met alle meisjes.’ Hij wilde niet geloven dat Veysel écht anders was. Lief, eerlijk en trouw. Totdat Veysel twee weken op vakantie naar Nederland kwam en mijn vader het hardst huilde bij het afscheid.

Drie jaar lang vloog ik op en neer naar Turkije om hem te zien. Soms zat ik tien uur op een stoel in het restaurant van zijn zwager te wachten tot Veysel klaar was met werken. Ik schreef hem elke dag liefdesbrieven en hij moest soms een uur lopen naar een telefooncel om tien minuten met me te kunnen bellen. Toen ik een eigen huis kreeg, kon ik hem eindelijk over laten komen. Het begin was moeilijk. Veysel miste zijn familie, moest wennen aan de kou hier en deed zwaar werk in een slachterij. Vanwege zijn liefde voor mij en ons gezin – we kregen vier kinderen – zette hij door. Anders dan wat anderen denken, hebben we totaal geen last van cultuurverschillen. Veysel is ruimdenkend, zorgzaam en niet islamitisch. Ons geheim is liefde en respect. Alle mensen die twijfelden aan onze relatie, zijn inmiddels zelf gescheiden.”

---

MARIËLLE PATTAS (31) ontmoette NIKOLAS PATTAS (30) vier jaar geleden in Griekenland.
“Onze omgeving vroeg zich af of we niet beter iets rustiger aan konden doen, niet te snel samenwonen en trouwen. Maar Nikolas en ik hebben steeds tegen elkaar gezegd: does it makes sense to us? Zo ja, dan trekken we ons niets aan van anderen. We misten elkaar, werden verdrietig van op en neer vliegen en alleen maar kunnen videobellen. Nikolas werkte in een restaurant op Rhodos waar ik kwam en ik vond hem meteen een leuk type. Hij mij ook, want Nikolas zei na de eerste blik op mij tegen zijn collega: zij wordt de moeder van mijn kinderen. Toch bleef hij professioneel. Pas later, toen ik expres vaker kwam eten, raakten we aan de praat en werden we verliefd.

Vanwege regelgeving binnen de EU was het vrij makkelijk hem naar Nederland te halen. Nicolas is sociaal en vond goed zijn draai. Inmiddels hebben we een dochtertje, Valeria. Natuurlijk lopen we aan tegen cultuurverschillen. Zo moet hij wennen aan op tijd komen, alles vooruit plannen en het altijd binnen in huis leven. Andersom liet ik voor hem onze dochter dopen, terwijl ik niet gelovig ben. Het is belangrijk open te staan voor elkaars tradities of het in ieder geval altijd een kans te geven.”

---

PETRA MWARO (59) leerde KASIWA MWARO (61) dertig jaar geleden kennen in Kenia.
“Ik zou iedereen afraden verliefd te worden op een buitenlander. Alleen heb je dat nou nét niet in de hand. Ik ging in 1995 ook niet op vakantie naar Kenia om een huwelijkspartner te treffen. Maar na één blik op Kasiwa was ik verkocht. Als je hem ziet, houd je instant van hem. Het is zo’n goedlachse man, heel aanstekelijk sociaal. Dat wil niet zeggen dat het makkelijk is. Het paperassenproces alleen al kostte negen maanden.

Kasiwa was smoorverliefd, schreef brieven vol. Vijf keer vroeg hij mij ten huwelijk, maar pas na de geboorte van ons tweede kind stemde ik in. Ik wilde alle schijn wegnemen van ‘trouwen voor een verblijfsvergunning’. Inmiddels zijn we dertig jaar en drie kinderen verder en heel gelukkig. Maar cultuurverschillen blijf je houden. Kasiwa denkt nog steeds bij elke zonnestraal dat hij een korte broek aan kan. Ook ondersteunt hij zijn familie financieel, zelfs als dat ten koste gaat van hemzelf.
Wij Nederlanders zijn van praten, ook in de opvoeding. In Kenia hebben ouders altijd gelijk. Dat vereist een omschakeling in denkpatroon, bij alle twee. Je moet elkaar in de waarde laten en naar je hart blijven luisteren. Juist door die verschillende karakters ben je ooit op elkaar gevallen.”

---

CORINE HERNANDEZ GONZALEZ-GUIJT (38) ontmoette LESTER HERNANDEZ GONZALEZ (38) tien jaar geleden in Nicaragua.
“De laatste jaren heb ik regelmatig gedacht: waarom heb ik geen partner uit hetzelfde dorp? Geen huwelijk zoals die van mijn vier zussen, bij wie alles vanzelf lijkt te gaan? Voor mijmoest Lester Nicaragua en zijn familie achterlaten, Nederlands leren en inburgeren. En wij moesten, tot mijn grote verdriet, aan de IND bewijzen dat we geen neprelatie hebben.

Het gedoe, het schipperen tussen twee culturen, het vraagt veel van je. Zo praten Nicaraguanen liever niet over problemen. Lester vindt mij te direct en trekt zich terug in discussies. Ik houd van plannen maken, hij blijft het liefst thuis. Hij hoeft niet elke week naar zijn schoonfamilie, terwijl ik het gezellig vind om na de kerk met z’n allen koffie te drinken. Mijn zusje vond dat wij samen juist iets bijzonders te bieden hadden: ‘Jullie verbreden elkaars wereld.’ Lester werkt hard, is betrouwbaar en gek op zijn gezin.
Hij zegt vaak: ‘Wij samen moeten het goed hebben, wij zijn de basis voor onze drie zonen.’ Van twee culturen krijgen onze kinderen het beste mee; zowel barbecueën in de winter als een bord stamppot boerenkool. Ze spreken Spaans en Nederlands. Zelfs die van anderhalf zegt zowel ‘ja’ als ‘si’.”•