Kluun geeft puberadvies: 'Waarom krijgt mijn partner de leuke versie van ons kind, en krijg ik de levensvragen en problemen?'
Dag Kluun,
Een heerlijke puber (15) hier in huis. Trots op haar, ze heeft naast het puber zijn ook enige mentale problemen, naar school gaan is niet vanzelfsprekend voor haar. Mijn vraag aan jou is, waarom zoekt ze de leuke, ontspannende dingen uit om met haar vader te doen, en ik als moeder, kiest ze voor de overleggen, moeizame vraagstukken des levens. Is dit herkenbaar?
Groet!
Karina
Beste Karina,
Laat ik beginnen met antwoord geven op een vraag die je niet stelt: je dochter die school geen vanzelfsprekendheid vindt.
Wel, ze is niet de enige. In onze podcast hadden we een tijd geleden hoogleraar Jelle Jolles op bezoek. Jelle is hoogleraar neuropsychologie aan de VU en doet veel onderzoek naar de mentale staat van onze jongeren. Samen met zijn team interviewden ze 2400 middelbare schoolkinderen en kwamen tot de – best schrikbarende – ontdekking dat één op de drie pubers uitgesproken problemen had met school. Ze spijbelen vaak of willen helemaal niet naar school.
Zestig procent van onze leerlingen heeft regelmatig (een paar keer per week) buikpijn, hoofdpijn of andere fysieke malaise te door de mentale, sociale en psychische druk die ze ervaren. En, schrik niet, slechts één op de drie middelbare scholieren vindt dat ze controle over hun leven hebben.
In een andere aflevering hadden we een gesprek met oud-docent Johannes Visser. Hij schreef het boek Is het voor een cijfer? en ontdekte dat Nederlandse kinderen gemiddeld 102 cijfers per schooljaar krijgen. Dat betekent dat ze om de twee dagen een proefwerk, tentamen of overhoring hebben. Ze leven van cijfer naar cijfer, hebben het gevoel continu beoordeeld te worden.
Jongeren krijgen gemiddeld 102 cijfers per jaar: veel te veel, vindt deze oud-leraar
Ook wij hebben ervaren dat het reguliere schoolsysteem met zijn cijfercultuur niet bij ieder kind past. Onze jongste dochter werd al in het eerste jaar een drop out. Op maar liefst twee middelbare scholen. Eerst op het gymnasium, wat ze volgens haar CITO-toets makkelijk zou moeten aankunnen, en vervolgens op een HAVO. Ze kon de druk gewoon niet aan.
Uiteindelijk kwam ze terecht op een bijzondere school en gaat daar nu met plezier heen. Ze is zestien, heeft een account op Instagram waarop ze audits en video’s maakt voor artiesten en heeft enkele honderdduizenden volgers. Daarnaast is ze beginnend model, loopt op catwalks van designs academies en modevakscholen en fotografeert. Het komt allemaal goed met haar, of ze nu straks een diploma heeft of niet.
Dan het antwoord op de vraag die je wel stelt: je dochter zoekt voor de leuke dingen des levens haar vader op, en dumpt haar levensvragen en problemen bij jou. Herkenbaar? Jazeker.
Het zal misschien niet heel woke klinken, maar ik ervaar als vader hetzelfde en hoor het ook bij veel vrienden. Moeders zijn betere luisteraars dan vaders. Het is een cliché, maar zoals de meeste clichés zijn ze niet voor niets een cliché. Mijn jongste dochter geeft eerlijk toe dat ze haar moeder, mijn ex-vrouw, eerder belt dan mij als ze met iets zit waar ze over wil praten. Bij mij klopt ze dan weer eerder aan als een probleem echt een oplossing nodig heeft, zegt ze er – tot genoegen van mijn vaderlijke ego – wel bij. (Ik kreeg met vaderdag van mijn kinderen drie delftsblauwe bordjes, met teksten erop van zinnen die ik blijkbaar vaak zeg als er iets tegenzit: ‘Het komt goed.’, ‘Alles komt goed’ en ‘Het komt altijd weer goed’.)
Wat mij ook opvalt: Het is een frustratie van veel gescheiden moeders dat kinderen in de tweede helft van hun puberteit (zo rond hun vijftiende, zestiende) wat meer naar de vader lijken te trekken. Ze krijgen minder behoefte aan het verzorgende aspect van het ouderschap, waar moeders vaak beter in zijn, en meer behoefte aan zelfstandigheid. Ze willen minder controle, minder buideldier-achtige ‘bemoeienis’ (het woord komt niet van mij, maar van dochters van een bevriende, gescheiden moeder.)
Veel gescheiden mannen die ik ken, hebben wel een beetje de instelling die ik bij mezelf herken. Positief gezegd: ze hebben meer vertrouwen dat het allemaal wel goed komt met die puber. Minder positief gesteld: ze zijn wat luier, ze struisvogelen wat meer. En laat dat nou net de behoefte zijn van kinderen die in de tweede fase van hun puberteit terecht zijn gekomen: minder regels, meer het vertrouwen krijgen van hun ouders, of zoals op de delftsblauwe bordjes in mijn huis staat: ‘Alles komt goed.’
Oproep
Heb jij een vraag voor Kluun over je puberkind? Stuur dan je vraag o.v.v. ‘Pubervragen met Kluun’ naar lezer@linda.nl. Uiteraard mag dat anoniem, maar het hoeft natuurlijk niet. Wellicht behandelt Kluun je vraag in deze rubriek.
Kluun geeft puberadvies: 'Drugsgebruik wordt genormaliseerd. Hoe ga je daar als ouder mee om?'
