Journalist Pepijn Crone: ‘Ik ben best open, maar zodra het over mijn diepste gevoelens gaat klap ik dicht’

Nieuwsgierig “Op de middelbare school was ik vooral nieuwsgierig naar wat er buiten het klaslokaal gebeurde. Omdat ik regelmatig spijbelde, werd ik van school gestuurd. Het heeft even geduurd voordat ik genoeg gemotiveerd was om net als mijn vrienden de havo af te maken en te gaan studeren. Tussendoor werkte ik in de horeca of was ik witgoedbezorger – sjouwde ik met een collega wasmachines de trap op. Wel zwaar werk, waardoor mijn armen onder de blauwe plekken zaten. Toen ik uiteindelijk een beroepentest deed, scoorde journalist hoog. De studie Journalistiek bleek een schot in de roos, ik zou geen ander vak weten waarbij mijn nieuwsgierigheid zo goed van pas komt.”
Kritisch denker “Als journalist leer je doorvragen. Juist dat uitzoeken hoe het écht zit, maakt mijn werk zo boeiend. De realiteit is gecompliceerder dan de zwart-witmeningen die vaak de ronde doen. Er zijn wel honderd tinten grijs waar je ook oog voor dient te hebben. De redactie van RTL Nieuws bestaat uit veel verschillende soorten mensen, met allemaal hun eigen specialismen. Daarmee hebben we voldoende knowhow in huis om blinde vlekken te voorkomen. Bovendien toetsen we dat continu.”

Nepnieuws “Helaas zijn er Kamerleden die filmpjes knippen en plakken en daarmee nepnieuws verspreiden. Met artificial intelligence kun je een politicus uitspraken laten doen die hij in werkelijkheid nooit heeft gedaan. Op YouTube circuleren nieuwsberichten die echt niet kloppen, maar die door niemand worden weersproken. Daardoor is het belang van nieuwsmedia met redacties die de boel verifiëren, alleen nog maar groter geworden.”
Verdriet “Mijn vader kreeg op zijn 45ste last van een zeldzame neurologische aandoening. Zijn gehoor en reuk zijn er deels door aangetast en hij sleept met zijn voet. Het zijn beperkingen waar best mee te leven valt, ware het niet dat de prognose slecht was. De neuroloog adviseerde mijn vader te stoppen met werken en maar te gaan doen wat hij leuk vond. Hij knapte in de schuur een zeilbootje op, maar toen dat klaar was, is hij toch weer gaan werken. Dat heeft hij tot zijn 62ste gedaan. Inmiddels is hij 75. Daarmee gaat hij dwars in tegen de korte levens­verwachting die bij zijn ziekte hoort, al is het zwaard van Damocles niet verdwenen.”
Liefde “Merel en ik kunnen goed opschieten met mijn ex, de moeder van mijn twee oudste kinderen. Zij wonen de helft van de tijd bij ons. Met Merel heb ik nog een dochter: Billie, van drie. Een huishouden runnen met drie kinderen terwijl je ­allebei een drukke baan hebt, betekent dat je maar weinig tijd voor elkaar hebt. Toch gaat het heel goed tussen Merel en mij. Ik ben best open, maar zodra het over mijn diepste gevoelens gaat klap ik dicht als een oester. Behalve bij Merel. We hebben veel met elkaar gemeen en zijn soms zo intensief met elkaar in gesprek dat we de tijd vergeten. Bij ruzies is het vaak ons innerlijke kind dat zich niet gehoord of gezien voelt. Dat benoemen we dan ook: ‘Wil je me even complimenteren met wat ik allemaal heb gedaan?’ Haha.”

Woede “Merel zegt soms tegen me: ‘Niet tussen een ruzie springen, hè.’ Die neiging heb ik wel als ik zie dat mensen belaagd worden. In de tram werd een jongen zo hard op zijn kanis geslagen dat hij op de grond viel. Toen de dader op hem in bleef slaan, heb ik hem eraf getrokken. Liever bloedspetters op mijn shirt dan lijdzaam toekijken. Merel en ik zaten een keer in de trein toen verderop een meisje werd lastiggevallen door twee jongens. Ik moest van Merel blijven zitten toen zij erop afging. Zij sprak die jongens tactvol en rustig aan en ging vervolgens naast dat meisje zitten. Dat werkte fantastisch de-escalerend. Kalm blijven is dus vaak nog effectiever dan woede.”
Evenwichtskunst “Kinderen goed opvoeden is een kunst. Je moet het midden zien te vinden tussen sturing geven en zelf laten doen. Ook mag je pijn en verdriet niet te snel bij ze wegnemen, ze moeten ermee leren omgaan. Wij zijn niet bang om af en toe professionele hulp te vragen als we iets niet goed weten. Als ik maar mezelf kan blijven, dat vind ik sowieso belangrijk. Dus als ik in de supermarkt een leuk liedje hoor, doe ik daar een dansje op. Zelfs als mijn kinderen zich kapot schamen. ‘Pap, níét doen.’”