Het grut ligt net in bed. We zitten aan de keukentafel die nog vol staat met borden, pannen en leeg gelepelde bakjes met resten van yoghurt met hagelslag. De vloer ligt vol met Playmobil. De kamer is net een schilderij van een historische veldslag, waar de strijdende partijen het slagveld net hebben verlaten. We hebben de kracht nog niet gehad om op te ruimen. In de stilte suizen mijn oren na van de prikkels van de dag.
“Hoe komt het toch dat ik na mijn dag met de kinderen altijd zo moe ben?”, zucht ik.
Mijn vriend kijkt me aan alsof ik hem zojuist heb gevraagd waarom je nat wordt als je in de regen gaat staan.
“Omdat het vermoeiend IS?”, oppert hij droogjes.
“Ja hè hè”, zeg ik, terwijl ik met mijn handpalmen op mijn gesloten ogen druk. “Maar waarom ben ik na zo’n dag dan zoveel vermoeider dan jij.”
Ik verwacht dat hij iets terug zal zeggen over hoe ik het nooit kan laten om tussendoor van alles op te ruimen (al heeft dat weinig zin) maar hij antwoordt:
“Weet je, ik ben emotioneel gewoon veel minder aanwezig dan jij.”
Ik hoor het hem zeggen en ik weet meteen dat hij gelijk heeft.
Onze kinderen zijn nu vier en zeven. En in veel opzichten voelt het alsof we na de drassige eerste jaren eindelijk wat vastere grond onder de voeten hebben. Ze kunnen dingen, ze mogen dingen, ze doen dingen warempel zelf. Ze zijn van hulpeloze babydiertjes in kostelijke personen veranderd, ik kan niet anders zeggen. Maar good lord, die lui práten ook de hele tijd.
Ze praten, ze vragen, ze ruziën, ze neuriën, ze kwebbelen, ze zingen een hele middag ‘I’m blue dabedi dabedaai’. Ze willen dingen die ze zelf nog niet kunnen. Ze zoeken dingen die ze niet kunnen vinden. Ze creëren problemen die ze zelf niet kunnen oplossen.
En dat is prima. Maar IK moet er vervolgens iets mee. Luisteren bijvoorbeeld, en antwoord geven, geïnteresseerd kijken, invoelend knikken, mediaten, pleisters plakken, kusjes geven, brandjes blussen, oplossingen aanreiken en zachte warme knuffels uitdelen die uiteindelijk vaak het antwoord op alles blijken en waar ik bij ons thuis het patent op heb.
'Blijkbaar zit er diep van binnen toch de overtuiging dat ik me in de tijd die ik voor mezelf opeis nuttig moet maken'
Ja, ik ben ‘chef emoties’. En de balie is altijd open, het werk gaat altijd door. Emotional labour wordt het ook wel genoemd, het werk dat iemand doet om de emoties van anderen te managen. Een taak die zowel thuis, op werkvloeren en binnen families vooral aan vrouwen wordt toegeschreven en buitenproportioneel vaak door mensen uit minderheidsgroepen wordt verricht.
Emotional labour is tricky omdat het niet opvalt, zolang het goed gedaan wordt. Het kost veel energie en vraagt veel empathie, maar het is onzichtbaar en onmeetbaar en het komt nooit af. Want in tegenstelling tot de heg knippen, de belastingaangifte doen of het vuilnis buiten zetten, kun je emotional labour niet in alle rust doen en je kunt er nooit een vinkje achter zetten.
Misschien is het zijn persoonlijkheid, misschien zijn het gendernormen, maar mijn vriend voelt zich voor het managen van andermans emoties veel minder verantwoordelijk. Hij vindt dan ook dat ik het emotionele werk thuis best wat meer mag laten verslonzen.
“Kijk, als ik met de kinderen thuis ben, dan ben ik er”, zegt hij, terwijl hij de laatste restjes hagelslag uit het bakje van mijn dochter likt, “maar ik reageer gewoon niet overal op. Jij stelt jezelf mentaal volledig beschikbaar. Gaat in op elke vraag, voorziet in elke behoefte, luistert naar elk verhaal. Jij geeft je helemaal. Misschien moet je dat gewoon eens wat minder doen. Dan draait de boel uiteindelijk ook gewoon door.”
Ik knik. Mijn hoofd gonst als ik van boven de stem van onze dochter hoor. Ze roept iets vanuit haar bed.
Mijn vriend kijkt me aan met een frons. “Wat wil ze?”
“Geen idee”, zeg ik. En ik steek mijn wijsvinger in de lucht alsof ik heel geconcentreerd luister.
“Maar volgens mij heeft ze het tegen jou.”
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Sommigen vinden dat jongens tegenwoordig te zacht worden gemaakt. Ik hoop dat mijn zoon nooit hard hoeft te worden'
