Van de zorg voor haar kind tot klussen in huis: elke week schrijft Carolien Spaans voor LINDA. over alles waar je als alleenstaande moeder tegenaan loopt.
Op grote schaal is momenteel alles mis in de wereld en ook hier thuis voltrekken zich op microniveau rampjes.
'Ik heb de rest van onze relatie nooit meer richtingsadvies gegeven, ook niet als ik het heel zeker wist'
Het een is niet te vergelijken met het ander; heftige opvliegers tijdens Luuks partijtje, een kies die getrokken moet worden of hemelende katten stellen niets voor als je die afzet tegen Gaza, Trump of de opmars van extreemrechts. Maar ze horen net zo goed bij het leven en ik ben elke dag blij dat ik gewoon paracetamol kan kopen en de tiende verjaardag van mijn zoon kan vieren zonder bang te zijn voor bommen of een oranje debiel die het land bestuurt.
Voor nu dan, want ik zie de nabije toekomst somber in. Toch werd ik geraakt door een zin die ik ergens las of hoorde, ik weet niet eens meer in welke context, maar hangen bleef-ie.
“Dit zijn de goede jaren.”
Ik ben niet iemand die goed ‘in het nu’ kan leven en ik ben ook niet het type dat ’s avonds daily blessings noteert in een boekje en dan voldaan gaat slapen. Daar heb ik geen geduld voor en bovendien zou ik mezelf eerder als cynisch dan optimistisch typeren. Toch plakten die paar woorden zich vast aan de binnenkant van mijn ogen zodat ik wel moest kijken. Dus ik staarde en piekerde en dacht: verrek, dit zíjn de goede jaren – voor mij dan.
'Ik weet niet of het typisch Nederlands is, maar dat afdingen op de euro daar krijg ik de allergrootste jeuk van'
Mijn ouders zijn nog gezond. Ik heb een thuis, goede vrienden en werk waar ik me het hele weekend op verheug. Met Luuk gaat het goed en met mij ook, ik durf zelfs langzaam, maar gestaag de antidepressiva die ik al veertien jaar slik af te bouwen. Ik mis een kies, maar kan een implantaat betalen en van de week heb ik in de categorie selfcare gaatjes in mijn oren laten prikken. Dat buikvet boeit me steeds minder, wat anderen van mijn gaatjes vinden ook (Mijn moeder: ‘Beetje ordi.’ Mijn kind: ‘Dat staat héél raar.’) en ja, de overgang is een evolutionaire misser, maar tegenwoordig mag je dat gewoon hardop zeggen zonder uitgemaakt te worden voor aansteller.
Het gaat goed. Het ís goed.
Misschien zie ik het nu eindelijk omdat er ergens aan de horizon een grimmige opmars van ellende nadert. Voor de wereld zijn de goede jaren namelijk wél voorbij, als er niet heel snel iets verandert. Ik heb geen partner om mijn zorgen mee te delen en wel een kind dat straks in die boze wereld afgeleverd moet worden, dus wellicht dat die combinatie me dwingt om te focussen op een positief plaatje. Elk nadeel heb ze voordeel.
Het brengt in ieder geval wat lucht, wat kop-op-zuurstof, wat zin om plannen te maken voor de nabije toekomst. Er komen twee kittens aan, ik ga zaterdag voor het eerst in mijn leven demonstreren, ik moet echt een afspraak maken met de huisarts voor die oestrogeengel. Nu kan het nog en man, wat bof ik daarmee.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Jaren na de dood van Jean kreeg ik het inzicht dat ik helemaal geen verkering meer hoef'
Carolien Spaans (46) is freelance journalist, schrijver en eindredacteur. Acht jaar geleden verloor ze haar man Jean. Hun zoon Lucas was toen nog een baby. Ze woont in Hilversum met haar kind en Griekse hond Falco. Ooit wil ze een boerderij met een grote dierenschare.
Lees hier alles van Carolien Spaans.
