De balans opmaken kan ergens rond de jaarwisseling, maar persoonlijk doe ik dat liever in de zomervakantie. Beter weer zorgt voor een positievere uitkomst, is het idee. En dat is nodig, want zo veel boeiends gebeurt er niet in mijn leven dus elke regenboog is van harte welkom.
“We leven nog,” zet ik altijd maar bovenaan, want dat is geen gegeven in deze verkruimelende wereld en bovendien blijft Luuk ondanks mijn herhaaldelijk geschreeuw rustig links op de weg fietsen.
Daarna begint het getob. Het probleem is dat ik last heb van een buitengewoon slecht geheugen. De schuld leg ik bij mijn perimenopauzale fase, maar het helpt ook niet dat mijn dagen dusdanig veel op elkaar lijken en er dus ook gewoon weinig in de plus- en minkolom te noteren valt. Mijn brein probeert snippers 2024-2025 op te hoesten, maar het zijn mistflarden die weinig concreter worden dan ‘Dat was een leuke vakantie’ en ‘Toch weer de hypotheek kunnen betalen’.
Godzijdank is daar mijn telefoon. Ik ben niet heel erg actief op sociale media omdat ik nog steeds niet snap hoe ik een foto-met-muziekje/tekstje op Instagram moet zetten en het vertik dat te leren (hé, die mag in de minkolom). Maar foto’s-voor-mezelf maak ik wel. Aan de hand van die beelden kan ik zien wat er zoal is gepasseerd, en omdat ik alleen foto’s maak van leuke dingen, puilt de pluskolom meestal binnen de kortste keren uit. Dit jaar mag ik noteren:
Mijn zoon kan daags voor z’n tiende verjaardag eindelijk zijn veters strikken, halleluja.
De hond en kat leven óók nog.
Ik heb een boek geschreven (serieus: hoezo was ik dat vergeten?).
Ik heb in Parijs gereden. In een auto. Helemaal zelluf!
Ik heb Walibi bij 36 graden overleefd.
O ja, dat was de grootste koortslip ooit.
Ik zie dat ik op een aantal verjaardagen ben geweest, puntje voor asociale mij.
Kut, geld opgehaald voor het goede doel met spul verkopen op Koningsdag, maar nog steeds het geld niet overgemaakt.
Allemaal kleren die ik nog op Vinted moet zetten.
Waarom stond er ook alweer een geit op mijn rug?
O ja, die stoelen van de kringloop waren helaas geen echte Thonets.
Een recept voor vegan healthy banana brownies dat ik nooit heb gemaakt.
Lukies partijtje, téring wat was ik daarna moe.
Shit, dat T-shirt met de tekst ‘Not today, fuckers’ moet ik nog bestellen.
Hahaha, die foto van dat paard dat voor dood gaat liggen als ze niet wil dat iemand op haar rug klimt. Had ik vroeger ook wat vaker moeten doen.
Ik doe wel héél veel leuke dingen met Luuk, zeg. Hoe heb ik dan ook de hypotheek kunnen betalen?
Het filmpje van die Amerikaanse moeders die je de shuffle proberen te leren: nooit geprobeerd.
De songtekst van ‘Empire State of Mind’: ook niet uit mijn hoofd geleerd terwijl me dat zo cool leek.
Nog een recept, miso mushroom and leek pasta. Ik houd niet eens van paddenstoelen. Of wel?
Nóg een recept: Everybody really loves this salad with corn, buttermilk dressing and avocado. Hé, die heb ik gemaakt! Die was goor!
Screenshots van ‘wall pilates gratis’. ‘Lazy gym.’ ‘Two minute work-out for busy mums.’ Nog tien andere sportdingen. Ha.
Het gaat door en door, ik schrijf helemaal niks meer op want nu doe ik dit al, bovendien is het belangrijkste dat we allemaal nog leven, of ik moet iets belangrijks over het hoofd hebben gezien. Ik zeg altijd maar zo: maak die balans op rond de jaarwisseling, dan is het buiten koud en hou je je koppie er beter bij. Die schrijf ik wél even op.
'Ik blijk al twee jaar chronisch boos te zijn. Op mijn ex-beste vriendin, op gemene kinderen en ook vaak op mezelf'
