'Hij stond erbij met een sukkelige blik, zo zwak dat ik had willen roepen: 'Waar zijn je ballen nu?''

Moeite met loslaten

“Later, na de scheiding, had ik vooral moeite met het loslaten van dat plaatje. Verdorie, nu ben ik een gescheiden vrouw alleen, wat moeten de mensen wel niet denken? De eerste jaren verliepen dus vlekkeloos. Dat hij niet alleen makkelijk was in de omgang maar ook gemakzuchtig, en dus alle initiatieven aan mij liet, hoorde kennelijk bij het soort huwelijk dat wij hadden.

Op zaterdag maakte ik het huis schoon en nam hij de kinderen mee naar zijn ouders. De bezichtigingen voor ons eerste koophuis fikste ik. Ik regelde alles met de gemeente, net als de all-inclusive vakanties naar Turkije. Nu weet ik dat ik blijer was met het feit dat ik getrouwd was, dan met de man zelf.”

‘Mijn man gaat nooit vreemd’

“Het zat scheef tussen ons, maar ik had het niet door. Ik was zo jong toen ik hem leerde kennen. In het begin studeerden we allebei, maar alleen ik rondde mijn studie af. Hij stopte al snel, om tennisleraar te worden. ‘Haha’, zei ik dan, ‘die clichés over tennisleraren: ja, ik ken ze, maar zo is mijn man niet. Mijn man gaat nooit vreemd.’ Er was gewoon geen tijd om stil te staan bij de onvolkomenheden van ons huwelijk, er was altijd wel iets wat mijn aandacht vroeg.

Dat ik veertig uur werkte en hij twintig en ik daarnaast het hele huishouden runde, was na een tijdje ook gewoon een onwrikbaar gegeven. Als ik de verjaardagen van de kinderen organiseerde, bleef hij op de tennisbaan. ‘Kom je dan straks nog even helpen?’, vroeg ik soms. Maar dan antwoordde hij doodleuk dat-ie nog moest werken. En als ik dan protesteerde – ‘Nu doe ik weer alles alleen, voor de zoveelste keer’ – kregen we ruzie en had ik de grootste moeite om ’s middags mijn gezicht in een vrolijke plooi te vouwen voor de visite.

Dat het niet lekker liep tussen ons, bleef ik zien als iets tijdelijks, dat te wijten was aan de omstandigheden. Hij werkte vooral na vijf uur ’s middags en ik gedurende de dag. Als ik hem vroeg om ten minste één avond vrij te houden om samen iets kunnen doen, haalde hij zijn schouders op. We hebben samen gesport, we zijn in therapie geweest, maar het was niet genoeg. Hij was moe, gestrest.”

'Ik verbied mezelf naar hem te verlangen, ook al houd ik in zekere zin nog steeds van hem'Lees ook

“We waren bezig ons huis te verkopen en dat zorgde voor spanning, geen wonder dat we langs elkaar heen leefden. Uiteindelijk verkochten we het huis met een flinke overwaarde. Ik stelde voor de winst te verdelen, tijdelijk uit elkaar te gaan, en dan na een paar maanden verder te kijken. Maar hij vond dat er niks aan de hand was. ‘Als we straks een nieuw huis hebben, is alles weer goed’, zei hij. En het nieuwe huis kwam er.”

Vrouwenparfum

“We trokken het van top tot teen leeg en net op het moment dat alles kaal was, de vloeren, de wanden, kwam ik erachter dat hij vreemdging. Het was november 2019, ik was bezig met het installeren van de keuken en die dag had ik de kraan gemonteerd. Hij kwam terug van zijn werk, ik wilde hem de kraan laten zien, maar hij weerde me af en ineens rook ik parfum. ‘Je ruikt naar parfum’, bracht ik hakkelend uit. ‘Ga je vreemd?’

We hadden meningsverschillen over zo’n beetje alles, tot en met de opvoeding van de kinderen, maar met deze mogelijkheid had ik geen seconde rekening gehouden. ‘Ja’, zei hij zonder omhaal. Hoelang dan, wilde ik weten. ‘Sinds twee, drie maanden.'”

Bimbo van tennis

“Zijn antwoord schokte me. Het was dus al aan de gang toen we ons huis verkochten en ik had voorgesteld even uit elkaar te gaan. Waren we toen uit elkaar gegaan, dan was de schade beperkt gebleven. Nu zat ik midden in de verbouwing van een huis dat ik in mijn eentje nooit zou kunnen betalen. ‘Is het die blonde bimbo van tennis?’, vroeg ik.

Woest was ik. Dat ik dat niet eerder gezien had. En waarom had hij niet eerder gezegd wat er speelde? Hij stond erbij met een sukkelige blik en afhangende schouders, zo besluiteloos, zo zwak dat ik had willen roepen: ‘O, o, waar zijn je ballen nu?’

Pas later moest ik van zijn blonde vriendin horen dat hij haar al tweeënhalf jaar voor en na zijn werk een paar uur opzocht. Niks een paar maanden. Meteen na zijn biecht in de keuken trok hij bij haar in. Een week later al introduceerde hij haar bij zijn familie, inclusief alle neefjes en nichtjes. Moeiteloos werd ik vervangen.”

‘Nieuwe papa kopen’

“Ik eiste dat hij het zelf aan de kinderen zou vertellen, maar er kwam nauwelijks iets uit. ‘Dan gaan we een nieuwe papa kopen’, besloot onze dochter van vier toen ze begreep dat-ie wegging. ‘Maar dan wel een met blauw haar, dat vind ik leuker.’ Mijn zoon reageerde verdrietig, maar wist niet wat hij zeggen moest.

Nu, een paar jaar later, kan ik me echt niet meer voorstellen dat ik ooit met deze man samen was. Ik heb nauwelijks mooie herinneringen. Als ik hem zie, denk ik: hoe dan? Hij ziet eruit als een nat, sneu katje, maar is alweer bezig met zijn tweede leg. Ons huis kon ik houden. Een kleine salarisverhoging bleek net genoeg om de hypotheek te kunnen betalen, en sinds een halfjaar heb ik een nieuwe vriend.”

Opgestaan en doorgegaan

“We hebben allebei onze eigen plek en zoeken elkaar alleen in de weekenden op, om de week met onze kinderen erbij. Ik ben opgestaan, doorgegaan, heb me door alle shit van mijn ex heengewerkt en zit voor het eerst in mijn leven in een gelijkwaardige relatie. Maar nog steeds vraag ik me vaak af: hoe is het mogelijk dat hij zo weinig respect toonde voor mij, de vrouw met wie hij zestien jaar getrouwd was?

Mensen scheiden, maar niet zo lelijk als wij. Onze dochter heeft nog steeds last van verlatingsangst en zit in traumatherapie. Onze zoon probeert er het beste van te maken, maar kan zijn verdriet niet uiten. Dat had allemaal voorkomen kunnen worden, als mijn ex zorgvuldiger, met meer oog voor zijn omgeving, was vertrokken.”

Dit artikel verscheen eerder in LINDA.

Oproep: ben jij een verlaten vrouw? Doe je verhaal in LINDA.Lees ook