Met de nieuwe donorwet ben je automatisch orgaandonor. Loes (32) en haar vriend Robert (32) registreerden zich al in 2015. Nooit hadden ze gedacht dat het twee jaar later al van belang zou zijn.
Vorig jaar overleed Robert onverwachts. Dat hij donor was, biedt Loes enige troost in deze afschuwelijke tijd. LINDAnieuws belde met haar.
Lees ook
De kogel is door de kerk: de nieuwe donorwet is aangenomen
Trappenhuis
“Robert kwam rond twee uur ’s nachts thuis”, vertelt Loes over de avond van zijn noodlottige ongeval. “Ik werd wakker van een heel harde klap uit het trappenhuis van ons gebouw. Ik rende naar beneden, en daar lag hij, beneden aan de trap. Ik zag meteen dat het niet goed was. Hij reageerde nergens op.”
Knullig
“Ik had nóóit verwacht dat iemand er door een knullige val van een trap ineens niet meer kan zijn. Gewoon níet. Toen de arts zei dat ze niets meer voor hem konden doen, zei ik: ‘Ik geloof het niet.'” Hoe Robert precies ten val is gekomen, weet Loes niet. “We wonen op de eerste verdieping, en ik hoorde ook maar één klap. Ik denk dat hij met zijn volle gewicht op zijn hoofd is gevallen.”
Donormatch
Toen de zwelling in Roberts hersenen verergerde, onderzochten zijn artsen of hij hersendood was. Ze kwamen daarbij tot de conclusie dat hij niet meer zelfstandig kon ademen. Daarna ging het snel: “Nadat is gecheckt welke organen beschikbaar zouden zijn voor donatie, gaat een transplantatie-coördinator op zoek naar mensen die een match zijn. Dat hadden ze in acht uur voor elkaar.”
Zorg en aandacht
Maar dat ging niet ten koste van de zorg en aandacht, vindt Loes. “Vrienden en familie kregen heel veel ruimte, juist ook om bij Robbie te zijn. Dingen worden vlot geregeld, er wachten nou eenmaal mensen op een orgaan, maar niemand pusht. Robbie was donor, maar er werd ook tijd genomen om aan ons te vragen wat we wilden.”
Lees ook
Bruid ontmoet de man die het donorhart van haar overleden zoon kreeg
Vijf mensen krijgen een kans
Inmiddels zijn Roberts hart, longen, alvleesklier, beide nieren en lever over vijf mensen verdeeld. “Na een maand hebben we te horen gekregen dat alle transplantaties goed zijn gegaan en hun lichamen de organen niet afstoten”, zegt Loes. Toen zij en Robert zich in 2015 samen voor het donorschap registreerden, had ze nóóit kunnen vermoeden dat het zo snel al in de praktijk gebracht zou worden. “Maar ik ben er heel blij mee. Door zijn dood, hoe zinloos ook, hebben vijf mensen kans op een (beter) leven, en daar haal ik zoveel kracht uit.”
Acht uur langer bij hem
“Mensen denken vaak dat een overledene die donor is, meteen op de operatietafel belandt. Dat was in ons geval niet zo”, zegt Loes. “Doordat Robert donor was, werd hij aan de beademing gehouden om zijn organen in leven te houden. Hierdoor hebben we hem nog acht uur langer bij ons kunnen hebben.”
Hoornvlies
En zo zijn er meer dingen waarvan mensen dénken dat die gebeuren bij het doneren, maar die anders blijken te liggen. Loes had zelf bij haar registratie uitgesloten dat haar hoornvliezen gebruikt mochten worden, want dat leek haar een naar idee. Na Roberts dood heeft ze dat aangepast. Loes: “Om je ogen hun natuurlijke vorm te laten behouden voor je uitvaart, wordt er iets achter je ogen geplaatst. Toen ik daar achterkwam, dacht ik: ze zitten toch aan je ogen, gebruik dan die hoornvliezen ook maar, als dat iemand helpt.”
Over de streep
Loes hoopt dat haar ervaring anderen over de streep trekt om geregistreerd te blijven. “Ik had nooit gedacht dat ik hier zoveel kracht uit zou halen, en die gun ik mensen, ondanks alle pijn en het verdriet, ook.”
