Na een onveilige jeugd verlaat Dilylah van Empelen (23) op 18-jarige leeftijd haar ouderlijk huis. In de vijf jaar die volgen, verhuist ze regelmatig en woont onder andere op verschillende opvanglocaties voor dak- en thuisloze mensen. Nu heeft ze voor het eerst een plek die écht van haar is.
“Tijdens de verhuizing dacht ik: wat gek dat mijn leven wéér in dozen zit”, deelt ze met LINDA.meiden.
Dilylah groeit samen met haar jongere zusje op bij haar moeder. Een veilige thuissituatie is het niet. “Het was thuis altijd onstuimig. Mijn moeder kon agressief zijn naar mij toe. Naast fysiek geweld zei ze om de zoveel tijd dat ik weg moest of zette ze me buiten.”
Op haar achttiende vindt haar moeder haar oud genoeg om definitief te vertrekken. “Ik had toen een auto, dus daar heb ik al mijn spullen in gegooid en vervolgens een tijdje in gewoond. Via vrienden leerde ik op een gegeven moment een jongen kennen, die aanbood dat ik bij hem kon wonen. Achteraf was dat niet de slimste keuze, maar ik had thuis nooit geleerd hoe veiligheid eruitzag. Ik dacht alleen: ik heb een dak boven mijn hoofd.”
Dilylah zit op dat moment in havo 5 en probeert ondanks alles haar diploma te halen. Niet veel later raakt ze zwanger. “De jongen bij wie ik woonde was ook niet altijd even lief. Toch wilde ik bij hem blijven, want wat moest ik anders?”
Deze meiden leefden op straat: 'Niemand wist dat ik dakloos was'
Het contact met haar moeder, dat voorzichtig was hersteld, wordt na het nieuws over haar zwangerschap opnieuw verbroken. Tegen het einde ervan zoekt Dilylah toch toenadering. “Ik nodigde haar uit voor mijn diploma-uitreiking en zag haar af en toe. Ik probeerde vast te houden aan dat beetje familie dat ik nog had.”
Uiteindelijk helpt haar moeder haar aan een plek in een moeder-kindhuis, omdat de kamer van haar toenmalige partner niet geschikt is voor een baby. Na de geboorte van dochter Yasmin wonen ze daar enkele maanden. Daarna komen moeder en dochter terecht in een opvanglocatie voor dak- en thuisloze mensen in Purmerend. “Ik had een eigen studio met een aparte badkamer. In het begin deed ik overdag niet zoveel, later kreeg ik een baan bij Starbucks op Schiphol en ging Yasmin naar de kinderopvang. Mijn moeder en zusje pasten soms ook op haar. Ik probeerde zo goed mogelijk een leven voor ons op te bouwen.”
Op 9 januari 2024 staat haar leven opnieuw volledig op zijn kop. Dilylah wil Yasmin wakker maken na haar middagdutje, maar krijgt geen reactie. “Ik heb meteen 112 gebeld. Ze hebben haar in onze woonkamer gereanimeerd en kregen weer een polsslag. Daarna lag ze vier dagen op de intensive care, waar de artsen vertelden dat het niet meer goed zou komen. Yasmin overleed.”
Wat er precies is gebeurd, wordt nooit duidelijk. “Ook uit onderzoeken kwam geen verklaring. Een arts vertelde me dat zoiets heel zeldzaams soms gewoon kan gebeuren.”
Ze vervolgt: “Na het overlijden van Yasmin lukte het me niet meteen om te terug te keren naar onze woning in de opvang, waar ze haar leven hadden geprobeerd te redden. Ik ging naar mijn ouderlijk huis. Voor het eerst in lange tijd vond ik rust bij mijn moeder. Gek genoeg zag ik in die periode een andere kant van haar. Ze deed normaal tegen me. Ondertussen zocht de opvang naar een andere plek voor mij.”
Charity verloor twee zwangerschappen: 'Ik kan niet geloven dat ik het heb overleefd'
“Ik zat er mentaal helemaal niet lekker in”, legt ze uit. “Ik had al veel meegemaakt in mijn jeugd en ook in relaties. En toen kwam het verlies van Yasmin daar bij. Mijn huisarts raadde me aan om in therapie te gaan. Door wat ik thuis had meegemaakt, vond ik het moeilijk om volwassenen aan te kijken. In de sessies sprak ik nauwelijks met de therapeut. Op een gegeven moment besefte ik: als ik zelf niets vertel, kan niemand mij helpen.”
Ze krijgt een therapeut bij wie ze nog steeds zit en begint onder andere met EMDR voor haar trauma’s. Ondertussen verhuist ze van opvanglocatie naar opvanglocatie. Geen enkele daarvan voelt écht als thuis. “Maar ik moet wel zeggen dat ik me op de laatste locatie het prettigst voelde van de vier opvanglocaties waar ik heb gewoond. Dat kwam ook door een heel lieve begeleider die ik daar had.”
Na jaren in de opvang krijgt Dilylah een urgentieverklaring voor een sociale huurwoning. Dan gaat het ineens snel. “Nu heb ik mijn eigen appartement”, vertelt ze trots. “Het heeft geen aparte slaapkamer, maar wel een grote woonkamer, eigen keuken en badkamer en zelfs een balkon. Ik besef nog steeds niet helemaal dat het echt van mij is.”
Tijdens de verhuizing realiseert ze zich hoe vaak ze haar leven inmiddels heeft ingepakt. “Mijn partner vroeg of ik het moeilijk vond om te verhuizen. Ik dacht vooral: wat gek dat mijn leven wéér in dozen zit. Maar dit keer is het anders. Het huis waar ik nu dagelijks naar terugkom, is van mij. Hier ben ik veilig. Het is geen tijdelijke opvang en niet het huis van mijn moeder. Dit is mijn plek.”
Tekst loopt door onder de post.
@nonadilylah meer dan trots op mezelf ❤️🩹#mentalhealthmatters #verhuizen #klussen #CapCut
Die veiligheid leert Dilylah inmiddels ook steeds beter bij anderen te vinden. Haar partner ging zelfs een keer mee naar therapie. “Als we een discussie hebben, denk ik snel dat een situatie onveilig wordt en krijg ik de neiging om te vluchten. Dat is wat ik van vroeger ken. Hij blijft juist rustig en verzekert me ervan dat ik niet weg hoef en dat we het kunnen uitpraten. In therapie is hem uitgelegd dat iemand die dichtbij komt voor mij soms juist onveilig kan voelen. Het helpt dat hij begrijpt waar mijn reactie vandaan komt. Ook dat hoort voor mij bij helen.”
Na alles wat er de afgelopen jaren is gebeurd, vindt Dilylah het moeilijk om ver vooruit te kijken. “Toen Yasmin overleed, werd het beeld van een toekomst ineens onscherp. Hoe moest ik naar het leven kijken zonder haar?”
Toch durft Dilylah langzaam weer te dromen. “Vroeger dacht ik altijd dat ik met jonge kinderen wilde werken, maar dat vind ik na Yasmin moeilijk. Nu lijkt een docentenopleiding voor het voortgezet onderwijs me mooi. Als kind had ik het thuis heel moeilijk, maar op school vond ik het fijn. Dat was mijn veilige plek. Soms denk ik: had ik toen maar een docent gehad die echt zag wat er met mij gebeurde en me hielp. Ik zou graag die docent voor iemand anders willen zijn.”
Ze rondt af: “Op dit moment ben ik bezig met mezelf en therapie. Dat is de basis die ik eerst goed moet hebben voordat ik nieuwe stappen zet. Hoe moeilijk het sommige dagen ook is om uit bed te komen, ik geloof echt dat ik op een gegeven moment kan werken aan de toekomst die ik voorzichtig weer durf in te beelden.”
Bambi (23) woont noodgedwongen in haar auto: 'Eerst sliep ik in steegjes'
Misha is freelance online redacteur bij LINDA.meiden. Ze is geboren en getogen in Rotterdam, maar verhuisde negen jaar geleden naar Amsterdam. Ze heeft een haat-liefderelatie met haar roze iPhone, die ze regelmatig verruilt voor haar e-reader. Haar favoriete genre? Romance.
