Voorpublicatie 'Pen Pal': lees hier een hoofdstuk uit deze nieuwe dark romance-besteller

Dark romance-besteller Pen Pal

Slaperig lig ik in het donker te luisteren. Het stormt weer, de wind suist. Regen tikt op het dak. Ergens beneden schraapt een tak tegen een ruit.

Nee, dat was geen tak. Dat was een krakende vloerplank. Het klinkt alsof iemand de trap op sluipt.

Ik schiet rechtop in bed, mijn hart bonkt. Ik luister met gespitste oren, probeer iets te horen boven het razen van mijn polsslag uit, maar het geluid komt niet terug.

Heb ik het me verbeeld? Of is er iemand in huis?

Ik probeer niet in paniek te raken maar logisch na te denken. Het huis is oud en maakt allerlei vreemde geluiden, vooral als het stormt. Er waait van alles rond in de tuin… misschien was het geluid een tuinstoel die omviel. Of een tochtvlaag die door de gordijnen in de woonkamer suisde. Of misschien heb ik het me toch verbeeld, omdat ik nog moet wennen aan alleen slapen.

Al die dingen klinken volkomen logisch, totdat de vloerplank opnieuw kraakt en ik een gil moet onderdrukken.

Ik spring uit bed, ren naar de deur en draai hem op slot. Met bonzend hart pak ik de zaklamp onder de wastafel vandaan. Hij is groot, zwaar en het enige wat ik kan bedenken om als wapen te gebruiken. Daarna hurk ik aan de kant van het bed tegenover de deur en blijf daar zitten, trillend en snel ademend, met de zaklamp als een honkbalknuppel in mijn handen geklemd.

Ik weet niet hoe lang ik daar zo ineengedoken zit voordat ik besluit dat ik me aanstel.

Als iemand had ingebroken, dan had ik wel een ruit horen breken of een deur horen intrappen. Ik had meer voetstappen gehoord, en niet maar een paar kreunende planken, want de trap kraakt bij elke stap. Ik ben gewoon paranoïde.

Dat moet het zijn.

Het alternatief is te angstaanjagend.

Ik sta op en krimp even ineen als mijn dijen verkrampen. Ik loop naar de deur, leg mijn oor ertegenaan en luister. Ik hoor niets anders dan de regen op het dak. Ik besluit kleren aan te trekken en verruil snel mijn nachtjapon voor een spijkerbroek en een shirt.

Daarna open ik, met de zaklamp in mijn hand, voorzichtig de slaapkamerdeur en gluur naar buiten.

Op de gang is het pikdonker. Het is een maanloze nacht en het wolkendek dik. Ik luister even, sluip dan op blote voeten door de gang en kijk over de balustrade naar de woonkamer beneden.

Daar is het ook donker. Donker en stil. Er beweegt niets.

Dan begint mijn huid te kriebelen, want ik krijg het griezelige gevoel dat ik word bekeken.

Ga het huis uit!

Het is niet eens een samenhangende gedachte. Het is meer iets onderbewusts, alsof een deel van mijn brein een waarschuwing naar me schreeuwt.

Met een hevig kloppend hart en trillende handen ga ik zo snel en stil mogelijk de trap af. Ik pak de autosleutels van het tafeltje in de hal en ren in paniek het huis uit, zonder zelfs maar de moeite te nemen mijn tas mee te grissen.

Tien minuten later sta ik op Aidans deur te bonken.

Hij doet open, gekleed in niets anders dan een versleten spijkerbroek die laag op zijn heupen hangt. Zijn haar is verwilderd, zijn buik is plat, zijn borst bedekt met tatoeages.

Hij is gewoonweg prachtig.

De afschuwelijke gedachte dat hij niet alleen is flitst door mijn hoofd, vlak voordat ik eruit gooi: ‘Sorry dat ik je stoor. Ik ga weer.’

Hij pakt mijn arm en trekt me naar binnen voordat ik kan wegrennen.

Hij doet de deur achter me dicht en vraagt: ‘Wat is er? Wat is er gebeurd?’

Mijn tanden beginnen te klapperen. Op dat moment besef ik dat ik kletsnat ben, omdat ik zonder jas het huis uit ben gerend, de regen in. En zonder schoenen, trouwens.

En ondergoed.

'Alsof hij m’n gedachten kan lezen, buigt hij zich iets naar voren. In een opwelling kus ik hem'Lees ook

Ik sla mijn armen om me heen in een poging mijn borsten te verbergen onder het dunne T-shirt dat ik aanheb. ‘Ik d-dacht dat er iemand bij me had i-ingebroken.’

Hij trekt zijn donkere wenkbrauwen omhoog. ‘Dus toen kwam je hierheen?’

Ik ben een idioot. Ik ben de domste persoon die ooit op aarde heeft rondgelopen. Voor de veiligheid van de rest van de mensheid zou ik tot in alle eeuwigheid moeten worden opgesloten in een door de overheid gerunde instelling.

Hij moet de paniek op mijn gezicht zien, want hij zegt vriendelijk: ‘Dat was geen reprimande.’

Ik noteer mentaal dat deze knappe dakdekker een goede woordenschat heeft, maar word afgeleid wanneer hij eraan toevoegt: ‘Je bent nat.’

Zijn blik glijdt langzaam langs mijn lichaam omlaag, neemt mijn drijfnatte kleren en mijn blote voeten in zich op. Hij glijdt weer omhoog, blijft hangen op mijn lippen en eindigt uiteindelijk bij mijn ogen.

Met hese stem zegt hij: ‘Laten we je eerst opwarmen. Dan kun je me vertellen wat er is gebeurd.’

Hij trekt me aan mijn elleboog naar binnen, zet me aan zijn keukentafel en verdwijnt naar een andere kamer. Voor een handdoek, neem ik aan, hoewel hij ook de politie kan bellen om ze te vragen de gestoorde dame te komen halen die net midden in de nacht drijfnat op zijn stoep is verschenen.

Rillend kijk ik om me heen.

Zijn appartement is klein maar netjes. De keuken en woonkamer bevinden zich naast elkaar in een open ruimte, visueel gescheiden door een paar open boekenkasten. Aan de andere kant staan een bank en stoelen, plus de tv en een salontafel. De gang waarin hij is verdwenen, moet naar de slaapkamers leiden.

Ik ben verbaasd hoe schoon en netjes het is, aangezien er een vrijgezel woont. Er staat zelfs geen vuile vaat in de gootsteen.

Hij komt terug met een pluizig witte handdoek in zijn handen en commandeert: ‘Sta op.’

Hoewel ik meestal chagrijnig word als iemand bevelen tegen me blaft, gehoorzaam ik zonder protest. Hij slaat de handdoek om mijn rug en schouders en begint er mijn armen mee droog te wrijven.

Zonder me aan te kijken zegt hij: ‘Schaam je niet.’

‘Makkelijk gezegd. Jíj bent niet de natte idioot die om één uur ’s nachts in de keuken van een vreemde staat.’

‘Ik ben geen vreemde, weet je nog? En jij bent geen idioot.’

Hij lijkt geïrriteerd dat ik mezelf zo noem. Of misschien heeft zijn irritatie te maken met mijn onverwachte komst, wat een stuk logischer zou zijn. De arme man moet morgenochtend naar zijn werk, en nu heeft hij ineens een doorweekte psychopaat in zijn huis.

Hij trekt de handdoek over mijn hoofd en begint de regen uit mijn haar te deppen.

Met een rood gezicht zeg ik ellendig: ‘Ik schaam me diep.’

‘Hou je mond en laat me dit doen.’

Ik doe mijn ogen dicht en vraag me af hoe iemand kan merken dat ze haar verstand is verloren. Maar ik dwing mezelf om er geen gedachte meer aan te wijden, want dikke kans dat de aanwijzingen zijn: denken dat de regen een inbreker is, en hulp zoeken in het huis van de dakdekker die je hebt ontslagen en met wie je weigerde seks te hebben.

Op een gemoedelijke toon zegt Aidan: ‘We bespreken straks nog wel waarom je naar mij toe kwam toen je bang was, maar vertel me nu eerst wat er is gebeurd.’

Ik durf hem niet aan te kijken terwijl ik praat, dus houd ik mijn ogen dicht en vertel hem alles. Als ik klaar ben, zegt hij: ‘Heb je geen alarmsysteem?’

‘Nee.’

‘Dat regelen we morgen.’

Eindelijk verzamel ik de moed om hem aan te kijken. Zijn gezicht laat een prettige combinatie van vermaak en bezorgdheid zien. Die donkere ogen van hem zijn warm, maar zijn wenkbrauwen staan nog steeds gefronst.

Terwijl ik de drang weersta om omhoog te reiken en zijn baard te aaien, zeg ik: ‘Wat bedoel je?’

‘Je weet wel wat ik bedoel. En je rilt nog steeds.’

‘Ik kan er niets aan doen. Ik heb het ijskoud.’

Hij stopt met het droogwrijven van mijn hoofd. ‘Ik ga nu iets zeggen, maar niet in de stress schieten.’

‘Je had het gewoon moeten zeggen. Nu móét ik wel in de stress schieten.’

‘Je moet droge kleren aantrekken.’

Ik frons naar hem. ‘Waarom zou ik daarvan in de stress schieten?’

‘Omdat de droge kleren die je gaat aantrekken van mij zijn.’

We staan op een halve meter afstand van elkaar, ik rillend van de kou, hij smeulend van de hitte, en ik zeg: ‘Nou, ik betwijfel of je iets hebt wat mij past.’

Hij glimlacht. ‘Kijk haar nou, helemaal niet in de stress.’

‘Oh, dat ben ik wel. Maar ik heb voor één nacht genoeg vreemde dingen gedaan, dus ik hou me in.’

‘Kom maar mee.’

Hij leidt me aan mijn arm de keuken uit en de gang door naar zijn slaapkamer. Terwijl hij zijn inloopkast in loopt en het licht aandoet, staar ik naar zijn bed dat bestaat uit één kussen en een deken op een matras direct op de vloer. De enige andere dingen in de kamer zijn een eenvoudige houten ladekast tegen de ene muur en een boekenkast volgepropt met boeken tegen de andere.

‘Ja, ik weet het. Superluxe. Alsjeblieft.’

Hij geeft me een zwarte trui zo groot dat ik die met een riem om en hakken eronder naar een diner zou kunnen dragen en dan nog steeds netjes gekleed zou zijn.

Ik neem de trui van hem aan en klem hem tegen mijn borst als een veiligheidsdeken. De handdoek hangt om mijn hoofd en schouders. Ik tril nog steeds van de kou.

Ik voel me volkomen belachelijk. ‘Aidan?’

‘Ja, Kayla?’

‘Het spijt me echt heel erg. Ik beloof je dat ik geen totaal wrak ben. Hooguit een klein wrakje.’

Met een zeer ernstig gezicht strijkt hij een lok vochtig haar van mijn wang. Hij mompelt: ‘Je bent mooi en niks anders.’ Na een pauze voegt hij eraan toe: ‘Daar hoef je ook niet van in de stress te schieten. Ik verleid geen getraumatiseerde vrouwen die in de regen bij me op de stoep staan.’

‘Oké. Dat is fijn om te weten. Eh… heb je toevallig een joggingbroek die ik hierbij kan dragen?’

‘Daar zwem je in.’

‘Dat weet ik, maar…’

‘Maar wat?’

Ik haal diep adem en zeg het. ‘Ik ga me extreem ongemakkelijk voelen als je-weet-wel zichtbaar is.’

Hij knippert verward met zijn ogen.

‘Ik draag geen ondergoed.’

‘Oh. Óhhh.’

‘Ja. Dus.’

‘Wacht. Ben jij hier zonder ondergoed naartoe gekomen?’

‘Dat was absoluut geen vooropgezet plan.’

Als hij een wenkbrauw optrekt, zucht ik. ‘Ik heb me in paniek aangekleed. Ik had geen tijd voor een onderbroek.’

‘Ook niet voor een beha, trouwens,’ zegt hij met lagere stem.

Ik krimp ineen. ‘Je hebt het gemerkt.’

‘Wat denk je nou, natuurlijk heb ik dat gemerkt.’ Hij pauzeert. ‘Ik heb ook gemerkt dat je wangen heel rood worden als je je schaamt.’

Ik zeg droogjes: ‘Bedankt voor de info. Geef je me nou een joggingbroek of niet?’

‘Ik heb geen joggingbroek.’

‘Oh.’

‘Ik kan wel je spijkerbroek in de droger doen.’ Als ik niets zeg, voegt hij eraan toe: ‘Of we kunnen gewoon hier blijven staan en elkaar aanstaren. Vind ik ook prima.’

‘Waarom?’

Na een korte stilte zegt hij zacht: ‘Ik kijk graag naar je.’

Ik krijg een vreemd gevoel in mijn borst. Alsof er iets samenknijpt, maar tegelijkertijd losser wordt. Daardoor weet ik vrijwel zeker dat ik op het punt sta iets te doen waar ik spijt van krijg.

Ik beweeg mijn schouders en laat de handdoek op de vloer vallen. Daarna trek ik mijn natte shirt over mijn hoofd uit en sta vanaf mijn middel naakt voor Aidan.

Zijn blik zakt naar mijn borsten. Zijn lippen bewegen een stukje uit elkaar, zijn pupillen worden groot. Hij blijft roerloos staan en staart met brandende ogen naar mijn blote borsten.

Ik fluister: ‘Ik wil dat je meer doet dan kijken.’

Met hese stem antwoordt hij: ‘Wat jij wilt, baas,’ en grijpt me beet.

Het boek Pen pal is vanaf vandaag te lezen én te beluisteren op www.rouze.me/penpal-linda. Met code penpal-linda ontvang je een maand lang gratis toegang tot Pen pal en alle andere sexy verhalen van Rouze.

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

'Natuurlijk had ze weg moeten gaan, maar de tintelingen in haar onderlijf waren te hevig'Lees ook