Quinty Trustfull: 'Zelf had ik er verrassend genoeg geen moeite mee en dacht: vlieg maar uit, het is goed zo'

Genieten van de vrijheid

Hoe was die beginperiode, toen ze allebei net uit huis waren?
“Omdat mijn man Orlando voetballer en trainer is, hebben we veel in het buitenland gewoond. Na Milaan waren we net terug in Amsterdam. Mijn dochter ging daar op zichzelf wonen, daar was ze echt aan toe. En niet lang daarna vertrok Kayne naar Amerika om te tennissen bij een universiteit. Voor ons voelde het als een nieuwe fase: samen mijn oude stad opnieuw ontdekken. Lekker op de fiets of aan de wandel. Je hoeft ineens alleen maar met elkaar rekening te houden. We genoten van de vrijheid. En in een stad is zoveel reuring, we verveelden ons geen seconde. We hebben het samen erg leuk.”

Wat bracht een leeg huis nog meer, naast vrijheid?
“Wat dacht je van de was? Met een man en kinderen die veel sporten, was dat altijd een enorme berg. En de vaatwasser: als je met z’n tweeën bent, is die gewoon niet vol te krijgen. Met huishoudelijke dingen merk je echt verschil. Nee, die stapels was mis ik absoluut niet.”

Het legenestgevoel

En had je geen last van het legenestgevoel?
“Dat had ik vooraf wel verwacht. Ik ben een enorme moederkloek en een soort leeuwin als het om mijn gezin gaat. Toen bij mijn Koffietijd-collega Vivian haar dochter uit huis ging, was ze in tranen op televisie en heb ik haar getroost. Ook mijn vriendinnen hebben er veel last van. Maar zelf had ik er verrassend genoeg geen moeite mee. Ik dacht: vlieg maar uit, het is goed zo. We hebben jullie alle lessen meegegeven, nu moeten jullie zelf gaan ervaren. Geniet, bouw je eigen leven op. Ze zijn twee prachtige, sterke jongvolwassenen geworden in wie we alle vertrouwen hebben. Ze weten wat ze willen, zijn ondernemend en pakken kansen.”

Met het loslaten had je dus niet veel moeite?
“Nee, het was vooral loslaten met liefde. Het helpt natuurlijk dat het goed met ze gaat en dat we veel contact hebben. Vooral Moïse spreek ik dagelijks, Kayne is minder van het bellen. Maar we zijn niet echt los van elkaar; als gezin blijven we verbonden. Als we op vakantie gaan, vragen ze standaard of ze mee mogen. Dat zegt genoeg. Elk jaar maken we een mooie reis met de kinderen en hun partners. Je hoeft ze niet meer te sturen, maar als er iets is, weten ze ons te vinden en om raad te vragen. Dat is fijn en dierbaar om te zien.”

'Toen hij uit huis ging kreeg ik letterlijk buikpijn, ik was zo misselijk dat ik niet wilde eten'Lees ook

Weer even thuis

Hoe was het toen je zoon weer thuis kwam wonen?
“Hij ging weg als een jongetje en kwam terug als een man. Hij was enorm gegroeid, niet alleen fysiek maar ook in zijn doen en laten. Hij moest daar alles zelf regelen, is heel zelfstandig geworden. Ik heb hem in Amerika nog afgezet, zodat ik kon zien waar hij terechtkwam. Tussendoor waren we betrokken op afstand en een periode hebben we zelf nog in Amerika gewoond en zagen we elkaar meer. Toen hij na vijf jaar terugkwam, was die verandering prachtig om te zien. Hij heeft inmiddels samen met zijn vriendin een huis gekocht, maar tot dat af is wonen ze bij ons. Stiekem vind ik dat heel gezellig. We hebben hem zo lang moeten missen, dit voelt als verloren tijd inhalen. Ik zie het als een cadeau.”

Is je relatie met je kinderen veranderd sinds ze uit huis zijn?
“Ja, we gaan veel volwassener met elkaar om. Natuurlijk blijf ik altijd hun moeder, maar ze zijn volwassen en zo behandel ik ze ook. Ik vraag niet meer of ze wel goed hebben gegeten, bij wijze van spreken. Dat regelen ze zelf wel. Het is veel gelijkwaardiger geworden. Het leuke is dat ik nu juist ook van hén leer: op het gebied van social media, maar vooral hoe zij in het leven staan, hoe ze dingen aanpakken. Soms denk ik: dat kon ik op die leeftijd nog niet. Ze komen voor zichzelf op, durven zich uit te spreken. Dat is heel goed. Ik heb ze altijd meegegeven: praat over je gevoelens. Dat heb ik zelf ook van mijn ouders geleerd. Ik heb een hele fijne, progressieve opvoeding gehad.”

Zorgen voor wie ooit voor jou zorgde

Je hebt ook voor je ouders gezorgd?
“Ja, dat was in de periode dat Kayne in Amerika zat en Orlando veel weg was voor voetbal. Dat was zwaar, maar ook heel liefdevol. Ik ben dankbaar dat ik dat heb kunnen doen. Het voelt heel natuurlijk: eerst zorgen je ouders voor jou, en op een gegeven moment zorg jij voor hen.”

En wat zijn jullie toekomstplannen?
“Lekker reizen, dat vinden we allebei heerlijk. Ook naar ons plekje in Spanje, waar we ons heel fijn voelen. Maar dat doen we nu eigenlijk al. We willen vooral voortzetten wat we nu doen. En veel dingen blijven ondernemen met de kinderen. Dat saamhorigheidsgevoel is er altijd.”

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

'Twintig jaar lang stond mijn leven in het teken van de kinderen en dan, poef, zijn ze weg'Lees ook