In de rubriek Monumentje interviewen we iemand die een ode brengt aan een overleden geliefde, vriend of familielid. Vandaag herdenkt Kim (47) haar vader Jos.
Toen Kim 22 was, verloor ze haar vader. Pas zes jaar geleden pakte ze haar trauma aan. “Loop er niet 25 jaar mee rond zoals ik heb gedaan”, vertelt Kim in gesprek met LINDA.
Het is 29 april 2001. Kims vader (51) is op vakantie in Turkije met haar moeder, jongste broertje en vrienden wanneer hij plotseling overlijdt aan een hartstilstand. Kim is dan 22 jaar oud. Omdat ze er zelf niet bij was, kan ze het alleen navertellen. “Ze waren er net twee dagen toen ze op zondagochtend aan het ontbijt zaten. Mijn vader zei dat hij zich niet zo lekker voelde en stond op. Toen mijn moeder en zijn beste vriend hem mee naar buiten wilden nemen, zakte hij in elkaar.”
Nog voor hij door de ambulance naar het ziekenhuis wordt meegenomen, komt hij weer bij bewustzijn. Haar moeder, broertje en beste vriend rijden achter de ambulance aan. Daar ontdekken ze dat ze zijn paspoort zijn vergeten. “Zijn vriend ging met de taxi terug naar het hotel om te zoeken. In de korte tijd dat hij weg was, is mijn vader overleden. Hij kreeg een tweede hartaanval in het ziekenhuis.”
Kim herinnert zich het moment dat haar oom en tante het afschuwelijke nieuws kwamen vertellen maar al te goed. “Ik zag aan mijn tante dat er iets mis was. Ik tikte mijn broer – die daar ook was – op zijn schouder. Samen liepen we naar ze toe en vertelden ze dat onze vader was overleden.”
Janey (27) verloor haar vader: 'Door een ongeluk ontdekten we dat hij ongeneeslijke longkanker had'
“Je schrikt van die woorden. Het was surrealistisch, omdat het in Turkije was gebeurd en wij hier zaten. Dan komt zomaar iemand zeggen dat je vader er niet meer is. Ik weet nog dat we daar een tijd stonden tot mijn beste vriendin vroeg wat er aan de hand was. Ik durfde het niet hardop te zeggen, omdat ik het niet geloofde: straks zei ik iets wat niet waar is.”
“Door die afstand verliep het allemaal heel rommelig. Toentertijd had ik net een Nokia 3310, dus beeldbellen bestond niet en bellen naar het buitenland was gigantisch duur.” Toch lukt het om haar moeder even te spreken. “Ik voelde bij haar een soort gekke berusting. Er kwam veel op ze af: zijn lichaam moest naar Nederland en zij zelf natuurlijk ook. Ondertussen stroomde ons huis vol met vrienden en familie, wat ook heel onwerkelijk was.”
Haar moeder en broertje keren twee dagen later terug naar Nederland, haar vader zes dagen na zijn overlijden. “Ik heb eigenlijk drie keer een klap gehad. Het moment dat ik het te horen kreeg, toen mijn moeder en broertje terugkwamen en daarna mijn vader. Vooral de dag dat zij twee thuiskwamen was heel heftig, toen kwam het besef. Ze hebben alles gezien en zijn overal bij geweest.”
Die week is voor Kim een waas. “Ik herinner me vooral veel mensen. Er zaten constant mensen in ons huis en ik moest steeds het verhaal doen. Op een gegeven moment had ik zoveel gehuild dat er niets meer kwam.” Op het afscheid kijkt ze met een goed gevoel terug. “De zon scheen en het was een mooie dag, al was het natuurlijk heel zwaar.”
Als Kim terugblikt op de periode daarna, was er weinig ruimte voor rouw. “Ik was begin twintig, had nog geen jaar verkering en zat midden in de ‘op stap gaan-fase’. Tuurlijk miste ik mijn vader, maar je ouders zijn op die leeftijd niet het centrum van je aandacht. Je prioriteiten liggen veel meer bij vrienden en leuke dingen doen.”
Martins liefde Tonnie (47) overleed door een aanrijding: 'Hij vloog vlak voor mijn ogen door de lucht'
Pas later in haar leven speelt het gemis een prominentere rol. “Vooral toen mijn broers kinderen kregen. Zelf heb ik geen kinderen, maar mijn vader heeft zijn kleinkinderen nooit mee kunnen maken. Of toen mijn relatie uitging na 23 jaar. Toen had ik heel graag de wijze raad van mijn vader gewild. Ik had hem zo graag willen spreken en had hem gewoon nodig, om te weten of hij trots is op wat we allemaal doen. Het gemis is nu groter dan vroeger.”
Dat Kim haar vaders overlijden niet goed heeft verwerkt, heeft jaren later nog gevolgen. Zo’n zes jaar geleden krijgt ze last van angst- en paniekaanvallen. “Op een gegeven moment was ik bang dat ik zelf een hartaanval zou krijgen. Als je stress hebt, gaan je spieren pijn doen en voel je van alles. Dan denk je: het gaat niet goed, ik krijg ook een hartaanval.” Uiteindelijk besluit ze hulp te zoeken. “Daaruit bleek dat die paniekaanvallen kwamen door het niet verwerken van zijn overlijden. Ik dacht dat ik zijn dood goed had verwerkt”, geeft Kim toe.
“De impact van een ouder verliezen is zo enorm. In mijn geval vooral de drie keer dat ik ermee werd geconfronteerd. Ik heb niet genoeg stilgestaan bij hoeveel effect het heeft. Dat realiseerde ik me pas toen de angst- en paniekaanvallen begonnen en ik hulp ging zoeken.”
Achteraf had ze er graag meer over gepraat. Dat wil ze nu aan anderen meegeven. “Wees niet bang om hulp te zoeken na zo’n traumatische gebeurtenis. Praat over hoe je je voelt en wat het met je doet. Laat je verdriet zien. Schroom niet om hulp te zoeken bij professionals. Die mensen zijn er om je te helpen. Loop er niet 25 jaar mee rond, zoals ik heb gedaan.”
Ter nagedachtenis aan Jos Vermeulen: 28 maart 1950 – 29 april 2001.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Meta's man Maurice (48) kreeg een hersenbloeding op de fiets en overleed: 'Onze dochter van 11 was erbij'
