Ruzie, verraad en verstoting: het komt voor in de beste families. In deze rubriek vertellen vrouwen over de pijn, de botsingen en het loslaten van wie hen ooit het meest dierbaar waren.
Deze week vertelt Yara* (53) hoe het contact met haar moeder stopte, nadat de relatie zo uit balans raakte dat ze zichzelf kwijtraakte.
Yara groeit op met haar moeder en broer, nadat haar vader vertrekt als zij nog jong is. “Mijn moeder was dus alleenstaand en had een eigen balletschool waarmee ze druk was. Mijn broer had het moeilijk: hij vertoonde op jonge leeftijd al gedragsproblemen, raakte vaak in conflicten en had veel begeleiding nodig.” Dat zorgde voor spanningen in huis.
“Ik was vijftien jaar oud toen ik niet meer thuis mocht komen. We hadden vaak ruzie en botsten continu; de spanningen liepen zo hoog op dat mijn moeder uiteindelijk zei dat ik niet meer hoefde terug te komen.” Via school vindt ze een plek bij andere mensen, waar ze een paar jaar woont, voordat ze op eigen benen verdergaat. “Vanaf dat moment heb ik eigenlijk altijd voor mezelf gezorgd.”
Marleen en haar vader hadden jaren geen contact: ‘Hij wilde erkenning als vader, maar die band was er niet’
De band met haar moeder blijft jarenlang ingewikkeld. Yara beschrijft haar als een dominante vrouw, met wie ze vaak botst. Toch blijft er contact, zeker op momenten dat ze haar moeder nodig heeft. “Toen ik zwanger werd en later ook toen ik ernstig ziek werd, was ze er. Ze raakte steeds meer verweven in mijn leven. Ze hielp mij ontzettend, maar bepaalde tegelijkertijd eigenlijk alles.” Kleine dingen stapelen zich op en het gevoel dat Yara zich voortdurend moet aanpassen weegt steeds zwaarder. “Ik zei er vaak niks van, want dat voelde meteen als een aanval voor haar.”
Het echte keerpunt komt wanneer Yara merkt dat de dynamiek doorschuift naar haar eigen kind. “Mijn zoon, toen nog maar een jaar of tien, kreeg het gevoel dat hij zich anders moest gedragen bij haar, om het goed te doen. Dat hij een soort rol moest aannemen.” Het raakt haar diep, juist omdat het zo herkenbaar voelt. “Dat is precies wat ik zelf als kind ook altijd heb gevoeld: dat ik me moest aanpassen, dat ik verantwoordelijk was voor hoe het met haar ging. Ik vond het zó erg om te zien dat hij dat nu ook ervoer. Toen dacht ik: nu moet ik iets zeggen.”
Dat gesprek escaleert. Haar moeder trekt zich terug en verbreekt uiteindelijk zelf het contact. “Ze liep weg en daarna werd het omgedraaid: alsof ík geen contact meer wilde.” Pogingen van Yara om het te herstellen lopen op niets uit. “We hebben nog één keer afgesproken om te praten, maar ze wilde het verleden niet bespreken. Dan houdt het op. Inmiddels is het contact al drie jaar verbroken.”
'Als kind voelde ik me verantwoordelijk voor haar leven': Soraya (41) over opgroeien met een moeder die op haar leunde
Hoewel het pijnlijk is, ervaart Yara de afstand vooral als een opluchting. “Het klinkt misschien hard, maar het gaf me rust. Mijn leven werd niet meer bepaald door iemand anders.” Ze herinnert zich hoe ze thuiskwam en merkte dat er dingen in haar huis waren veranderd. “Alsof ik geen eigen plek had. Dat gevoel is nu weg.”
Die ruimte zorgt ook voor andere keuzes. “Ik heb mijn leven anders ingericht, waarbij ik nu helemaal mijn eigen gevoel volg. Ik ben minder gaan werken en bezig om samen met mijn ex – met wie ik een goede band heb – een rustiger bestaan in Portugal op te bouwen. Dat had ik eerder nooit gedurfd. Die stem in mijn hoofd, die altijd zei wat wel en niet kon, is weg.”
“Toch blijft het ingewikkeld. Het is niet dat ik haar elke dag mis, maar het is natuurlijk wel je moeder. Ik denk dat er bij haar ook veel pijn zit. Dingen die ze zelf nooit heeft verwerkt. Ik wil anderen graag meegeven om voor jezelf te kiezen, hoe moeilijk dat ook is. Als je jezelf continu moet aanpassen, dan is afstand soms juist gezond. Pas zonder haar stem in mijn hoofd voelde ik wat ik echt wilde. Door het verbroken contact met mijn moeder ben ik pas echt volwassen geworden, hoe gek dat ook klinkt. Het heeft me een groot gevoel van vrijheid gegeven.”
Wil jij net als Yara jouw verhaal delen over verbroken contact in de familie? Mail dan je verhaal, samen met je naam, leeftijd en telefoonnummer, naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘In de beste families’. Dit kan uiteraard ook anoniem.
*Yara vertelt haar verhaal anoniem. Haar echte naam is bekend bij de redactie.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
‘Mijn moeders goedkeuring werd mijn kompas': Anne paste zich haar hele jeugd lang aan
Mirjam Rasmussens is redacteur bij LINDA. Je kunt haar kennen van de rubriek In de beste families, maar ook over vrouwengezondheid, lifestyle en media schrijft ze graag. Als ze haar toetsenbord even met rust laat, vind je haar waarschijnlijk op een yogamat of achter een schildersdoek.
