Wat als de moord op je geliefde geen dader kent of je geliefde vermist raakt en nooit gevonden wordt? Nabestaanden en achterblijvers van cold cases hopen jarenlang op antwoorden. LINDA. gaat met hen in gesprek. Hoe is het voor diegenen voor wie het leven onverwacht veranderde in een levenslange zoektocht?
LINDA. spreekt Carolina Armnijs en haar dochter Amira. Hun moeder en oma Maria Simons wordt 28 jaar geleden door zwaar geweld om het leven gebracht.
21 juli 1997
“We zouden die avond bellen”, blikt Carolina terug op 21 juli 1997 – de dag dat haar moeder wordt vermoord. “We zouden met de kinderen naar het winkelcentrum in Heerlen gaan en moesten nog het een en ander afspreken.” Carolina wordt wel gebeld die avond, maar niet door haar moeder Maria. Het is Carolina’s vader die vertelt dat Maria niet meer leeft.
Maria (52) woont in een flat in Maastricht. Rond 17.30 uur horen andere flatbewoners geschreeuw in haar huis. De politie arriveert niet veel later en treft haar dood aan. Ze blijkt door zwaar geweld om het leven te zijn gebracht. Ook zijn er enkele spullen uit haar woning gestolen, waaronder haar portemonnee. Er worden geen braaksporen gevonden, vermoeden is daarom dat de dader is binnengelaten of zelf met een sleutel naar binnen kon.
‘Ik heb mijn krukken aan de kant geduwd’
“Toen mijn moeder overleed had ik een zware longontsteking en was eerder gewond geraakt tijdens een ongeluk. Ik liep met krukken. Die krukken heb ik aan de kant geduwd, want ik wilde vanaf dat moment overal bij zijn. Achteraf zat ik nog in de verwerking van het ongeluk. Ik was hierdoor angstig geworden, maar ook dat heb ik weggeduwd.”
Het is de oom van Carolina die na het overlijden alles regelt. De familie komt soms bij elkaar, maar er wordt liever niet over de dood van Maria gepraat. Carolina heeft daar moeite mee. “Daarnaast mocht ik het verhaal niet in de publiciteit brengen, dat vond en vind ik nog steeds heel lastig. Ik wilde er alles aan doen om te weten te komen wie achter de dood van mijn moeder zit. Ik wil dat er iemand voor gestraft wordt, omdat ik vind dat ze dat verdient. Ook al vind ook ik het heel moeilijk om erover te praten.”
‘Begreep nooit waarom’
Al 28 jaar viert Carolina geen kerst en oud en nieuw meer, de verjaardag van haar moeder was op 31 december. “Dat voelt niet goed. Op die dagen ben ik erg verdrietig en denk ik veel aan haar. Voor haar dood hadden we altijd een kerstboom, maar ook die hebben we nooit meer in huis gehaald.” Ook de verjaardag van haar dochter Amira wordt niet gevierd. Op haar verjaardag, 25 juli, vond namelijk de uitvaart plaats van Maria.
Amira: “Eigenlijk was ik mijn hele leven een beetje boos, waarom werd mijn verjaardag niet gevierd? En waarom vierden we geen kerst en oud en nieuw?” Carolina en Amira voeren voor het eerst een open gesprek met elkaar nadat zij worden bijgestaan door de Peter R. de Vries Foundation. “Het was de eerste keer dat we praatten over wat we van bepaalde dingen vonden. Dat ik altijd teleurgesteld was dat mijn verjaardag nooit werd gevierd en dat mijn moeder dat lastige dagen vindt.” Carolina: “Ik wist niet dat het zoveel impact op haar had.” Amira: “Door deze gesprekken begreep ik eindelijk waarom het altijd zo was gegaan.”
‘Ik denk elke dag aan haar’
Carolina is nog dagelijks bezig met de dood van haar moeder. “Ik denk elke dag aan haar. Inmiddels zijn we 28 jaar verder dus het verdriet wordt een stukje minder, maar ik heb het er nog altijd moeilijk mee. Zeker rond de feestdagen. Ik brand vaak een kaarsje of voer intern een gesprek met haar. Maar het is nog altijd heel moeilijk.”
Carolina is dit jaar voor het eerst bij Amira geweest op de dag van haar verjaardag. Ook probeert ze dit jaar voor het eerst kerst te vieren. “We zullen geen kerstboom in huis halen, maar op tweede kerstdag gaan we iets leuks doen met Amira en haar gezin.” Haar kinderen, kleinkinderen en schoonzoon zijn de mensen waar Carolina voor leeft. “Zij zijn heel belangrijk voor mij. Ik zie ze graag.”
De zaak van Maria Simons
In 2014 werd de zaak van Maria Simons heropend. De nieuwe technieken werden toegepast op eerder veiliggestelde sporen. Ook zijn alle betrokkenen opnieuw verhoord. Een paar jaar geleden is er regionaal opnieuw een oproep gedaan voor tips. Helaas hebben deze ontwikkelingen niet tot het vinden van de dader geleid. “Ik geef de hoop niet op. Ik hoop dat de zaak ooit alsnog zal worden opgelost.”
Dat Carolina nog altijd geen antwoorden heeft op haar vragen, vindt ze zwaar. Ze denkt pas rust te kunnen vinden als ze weet wie haar moeder heeft vermoord.
Oproep
Weet jij meer over de dood van Maria of dénk je iets te weten? Je kunt hier een tip insturen, dit kan ook anoniem. Lees hier meer over de zaak van Maria.
Tip niet met veronderstellingen, ‘meedenken’, speculaties en/of paranormale waarnemingen.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.