Kijkers van ‘DWDD’ (BNNVARA) zijn vanavond geraakt door het verhaal van klinisch ethicus Erwin Kompanje. Hij vertelt over patiënt Irma en haar vriend Frans, die voor altijd zijn leven hebben veranderd.
Ze leerden hem één les: het leven is fragiel.
‘Die ene patiënt’
Neonatoloog Manon Benders en klinisch ethicus Erwin Kompanje zijn samen met wetenschapsjournalist Ellen de Visser te gast om te praten over Vissers’ nieuwe boek Die ene patiënt, waarin zorgverleners vertellen over een patiënt die hen altijd is bijgebleven. Eén van die patiënten is Irma, die lange tijd werd behandeld door Kompanje en – samen met haar vriend Frans – een onuitwisbare indruk bij de klinisch ethicus heeft achtergelaten.
In het geheugen
“Af en toe komt er een patiënt en die dondert met de complete pui van het ziekenhuis bij jou naar binnen”, vertelt Kompanje. Irma, een jonge vrouw van begin dertig, had een hersenvliesbloeding en zou komen te overlijden. Met haar vriend Frans had Kompanje de laatste avond dat Irma leefde een gesprek dat hij nooit meer zou vergeten.
De arts vertelde Frans dat Irma kwam te overlijden. “Ik citeerde een uitspraak van Shakespeare: ‘Parting is such sweet sorrow’. De dood is een zoete pijn omdat je herinneringen hebt en die moet je koesteren.” Frans besloot tijdens het gesprek – dat Kompanje zelf emotioneel raakte – graag naast Irma te willen liggen op de intensive care. Samen met Kompanje rolde hij een ziekenhuisbed naast haar en ging voor de laatste keer naast Irma liggen. “Ik zei tegen hem: aai haar, streel haar, zoals je altijd hebt gedaan”, laat Kompanje weten. “Het is je laatste nacht met haar.”
Onuitwisbare indruk
De volgende morgen overleed Irma, vertelt Erwin. “Zij is de enige patiënt in veertig jaar werkervaring naar wiens uitvaart ik ben geweest. Zij heeft mij geleerd dat het leven fragiel is. Het ene moment heb je het, het andere moment is het weg.”