In ‘Ik Mis Je’ vertelt Petra bij het graf van haar dochter over dit grote verlies. Laura beroofde zich op negentienjarige leeftijd van het leven.
Enkele jaren daarvoor verloor Petra ook al haar zoon toen hij dertien jaar oud was.
Depressie
Twee kinderen verliezen, het is iets dat nauwelijks te bevatten is. En dat geldt ook voor Petra zelf. “Het is onvoorstelbaar dat ik twee kinderen ben verloren, ik kan het eigenlijk zelf ook niet zo goed begrijpen.”
Laura raakte in haar tienertijd ernstig depressief, mede door de ziekte en het eerdere verlies van haar broertje. Petra vertelt hoe ze in eerste instantie deze depressie niet opmerkte bij haar dochter. “Ruim een jaar voor ze overleed ging ik dingen merken en daarna werd ze heel snel ook opgenomen in een kliniek.”
“Ze was ervan overtuigd dat ze vooral tot last was, dat ze het niet waard was om te leven. Maar dat is helemaal niet zo natuurlijk want ze wordt echt verschrikkelijk gemist.” Hoewel ook Petra haar dochter uit alle macht probeerde te helpen stond ze met lege handen: “Het enige wat je kan doen is je armen om je kind slaan en steeds maar zeggen dat je van haar houdt. Maar ik voelde me machteloos, je loopt tegen een muur.”
“Ik heb afscheid genomen maar eigenlijk ben ik dat nog steeds aan het doen. Haar dood is niet geheel onverwacht maar toch nog wel plotseling. Ik dacht altijd ‘het komt vast nog wel goed, het gaat me vast niet gebeuren om voor de tweede keer een kind te verliezen’.”