Wanneer ik op een familiefeestje deel dat ik zwanger ben, zijn er aanvankelijk tranen, applaus en enthousiaste ‘Wat leuks! Maar nog geen vijf minuten later trekt mijn oom me de keuken in. Blijkbaar volgt er na een felicitatie tegenwoordig een controlevraag. Althans: wanneer je – zoals ik – ‘pas’ 25 bent.
Zeker een derde van de mensen aan wie ik het vertel, fietst ‘m er in ieder geval bijna direct na mijn zwangerschapsaankondiging in: “Is het gepland?” Als journalist vind ik dat je alles moet kunnen vragen. Maar dan wel in een gesprek, nadat je er langzaam naartoe hebt gewerkt en het goed hebt ingekleed. Kwak je een dergelijke, persoonlijke vraag er zo uit, dan is dat gewoon lomp.
Ik geef toe: door de hormonen heb ik momenteel überhaupt geen filter en komen opmerkingen snoeihard binnen. Maar zelfs als ik er objectief naar probeer te kijken, blijf ik het op zijn zachtst gezegd opvallend vinden. Wat zal het zijn? Ik ben overduidelijk geen tiener meer, dus zal ook niet in het programma Vier Handen op een Buik belanden. Denken ze soms dat ik niet begrijp hoe een kind wordt verwekt?
Nieuwsgierig, maar ook lichtelijk geïrriteerd, vraag ik mijn oom waarom hij denkt dat dit een ongelukje zou zijn. “Omdat je net een podcast hebt uitgebracht en lekker bezig bent met werk”, zei hij. En ergens begrijp ik hem wel. Zo dacht ik zelf eerst ook. Maar ik word er ook treurig van, want het is precies de reactie waar ik niet op zit te wachten.
Alsof mijn ambitie spontaan oplost zodra er een baby in beeld komt. Wat ziet hij voor zich? Dat ik straks spontaan in een jaren ’50-reclame beland? Schortje voor, warme prak op tafel, ambities ergens achter in de vriezer. En dat ik dan met mijn kind in mijn armen naar mijn vriend loop om hem een kus te geven als hij thuiskomt. “Honey, dinner is ready!”
Celine Charlotte (38) is alleenstaande moeder en miljonair: 'Ik sta om half vijf ‘s ochtends op'
Ook via-via hoor ik dat het mensen verbaast. Tijdens de Heemskerkse feestweek wordt er volop gefluisterd: “Loïs is nog niet uitgeraasd.” Maar als ik ‘uitgeraasd’ moet zijn voordat ik aan kinderen begin, komen ze er nooit. Ik houd van feestjes, ben gek op reizen en een kind betekent voor mij geen abrupte stop van alle geneugten des levens. Af en toe een Aperol te veel betekent ook niet dat ik niet begrijp dat een baby de volgende dag gewoon weer vroeg wakker wordt; ik zal in dat geval alleen moeten dealen met de consequenties.
Tot twee generaties geleden was je laat als je op je 25ste je eerste kind kreeg. Nu is het precies het tegenovergestelde: je bent jong. En dus moet het blijkbaar eerst even uitgelegd worden. Althans, zo voelt het. Ik betrap mezelf er ook op dat ik daardoor snel in verdedigingsmodus schiet. “We hebben er goed over nagedacht, hoor. Mijn vriend is zeven jaar ouder. Ik ben nog steeds ambitieus.” Maar hoe vaker ik het zeg, hoe gekker het voelt. Waarom zou ik eigenlijk moeten bewijzen dat dit een bewuste keuze is? Aan de manier waarop ik het vertel, zie je toch dat ik er blij mee ben?
En toch ben ik ook weer in deze column – met dank aan mijn Spaanse temperament – aan het uitleggen dat dit besluit heus niet tussen twee Aperol Spritz door is genomen. Ondertussen loop je als zwangere blijkbaar elke dag al een marathon en dat kost al genoeg energie. Dus denk voortaan twee tellen langer na voordat je een hormonale vrouw vraagt of haar zwangerschap gepland is. Alvast bedankt.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Loïs (25): 'Ik hield mezelf altijd voor dat een baby en carrière niet samengaan'
