Miranda (35) is dolblij als ze na een intensief fertiliteitstraject eindelijk in verwachting blijkt te zijn. Maar na zoveel tegenslagen is de aanstaande moeder continu bang dat het misgaat; zeker als ze een flinke bloeding heeft. Ze krijgt zwangerschapsdiabetes en na de geboorte van haar zoon een postnatale depressie.
In de rubriek Wonder gewenst vertelt Miranda over haar weg naar het moederschap.
“In 2006 had ik de ziekte van Hodgkin, lymfeklierkanker. Destijds was tegen mij gezegd dat als ik ooit zwanger zou willen worden, ik meer kans zou hebben op complicaties en miskramen”, aldus Miranda, die dan nog een tiener is. Ze geneest volledig, maar als ze 28 is, gaat ze naar de huisarts, omdat ze opnieuw lichamelijke klachten heeft. “Het was gelukkig geen kanker, maar ik bleek weinig eicellen te hebben. Zo kwam ik in een gynaecologisch traject terecht. Ik stopte met de pil, drie maanden later werd ik ongesteld, en er werden onderzoeken gedaan. Alles zag er goed uit. Ik was superblij en trots.”
Het is zeven jaar geleden als Miranda en haar man Ron besluiten om ervoor te gaan. “Maar na een jaar was ik nog steeds niet zwanger. Ron liet zich ook checken, maar ook dat was allemaal goed. We werden doorgestuurd naar het ziekenhuis, waar verschillende onderzoeken werden gedaan. Daaruit kwam niks naar voren. Mijn eicelvoorraad was voor mijn leeftijd zelfs beter dan gemiddeld, dus kregen we de diagnose ‘onverklaarbare onvruchtbaarheid’. Een term waar we niks mee konden.”
Het beleid van het ziekenhuis waar het stel loopt, is om zes keer IUI (een vruchtbaarheidsbehandeling waarbij goede zaadcellen via inseminatie in de baarmoeder worden geplaatst) te proberen en – als het na de eerste drie pogingen nog niet is gelukt – Miranda’s eileiders door te spoelen. “Er gebeurde niks, dus werd de kijkoperatie gepland. De artsen vonden niks. Moest ik daar nu blij mee zijn of niet? Ook de drie IUI-pogingen die daarna volgden, slaagden niet.” Het valt Miranda mentaal zwaar. “Het werd steeds moeilijker om elke maand weer ongesteld te worden. Ik ontwikkelde een overlevingsmechanisme. We gingen door, deden leuke dingen en ik focuste me op werk. We wilden alles uit het leven halen, naast onze kinderwens.”
De zes IUI-pogingen mislukten, dus stapt het stel over op IVF, waarbij de bevruchting buiten het lichaam in een laboratorium plaatsvindt. “Ik moest hormonen prikken, maar dat durfde ik niet zelf. Het was traumatisch, ook door mijn ziektegeschiedenis. Mijn vriend, vader of een vriendin prikten me. Ik was hoopvol; dacht dat het nu zou gaan gebeuren. Er was geen reden dat het niet zou lukken. Alles leek goed te gaan; het enige dat uitbleef was een innesteling. Elke maand weer werd ik ongesteld. Hoe kan dat nou? Ik was verdrietig, maar werd ook steeds cynischer. Dan dacht ik: vanavond mogen we weer sushi eten.”
Als Miranda door de IVF-behandeling ineens een overstimulatie van de eierstokken heeft en ze vijf dagen in het ziekenhuis ligt, wordt het haar te veel. “Er kon geen verse terugplaatsing plaatsvinden. De combinatie van het traject, de punctie en werk zorgde ervoor dat ik compleet uitgeschakeld was. Ik was ziek, mijn cyclus was van de rel en ik had chronische migraine. Werken ging niet meer. Als het me lukte om twee uurtjes wat te doen, was het veel. Ik was helemaal op en heb vier maanden niet gewerkt. Pas een half jaar later kon de eerste terugplaatsing worden ingepland.”
Miranda probeert de moed erin te houden, maar dat wordt steeds lastiger. “We hadden zes embryo’s, maar ik raakte maar niet zwanger. Bij de laatste terugplaatsing was de druk hoog. Ik zag al op tegen de volgende prikronde. Wilde niet meer zo ziek worden. Ik probeerde alles goed te doen: gezond eten, genoeg sporten. Ik ging naar een osteopaat, fysiotherapeut en liet iemand bekijken of ik genoeg vitamines binnenkreeg. Van mijn partner verwachtte ik dat hij zijn biertje liet staan. Het werd een obsessie en dat zorgde voor wrijving. Na de laatste terugplaatsing, twee jaar geleden, wilde ik meteen door, maar hij kon het niet. Voor hem hoefde het niet meer.”
Het stel last een adempauze in en voert goede gesprekken. “Hij wilde niet meer dat ik zo ziek zou worden.” Ze spreken veel met elkaar, maar ook met de gynaecoloog. “We gingen door, maar hebben de dosis verlaagd. Daar ging ik goed op. Op dag drie bleek ik twaalf embryo’s te hebben. Ik weet nog dat ik dacht: hoe kunnen ze dat nu al zeggen als je dat pas vanaf dag vijf kunt meten? Op dag vijf waren het er nog maar zes. Dat was een zware teleurstelling. We leefden tussen hoop en vrees. Als dit niet zou lukken, wist ik niet of ik nog wel door zou kunnen.”
De gynaecoloog stelt Miranda voor om te beginnen met een pillenschema en een kijkoperatie te doen om erachter te komen of er iets aan de hand is met haar baarmoeder of baarmoedermond. “In mei gingen we weer verder met de terugplaatsingen. De eerste was op Moederdag, maar ik raakte niet zwanger. Onze kat overleed, die voelde als een kind voor mij, en de bus van mijn vriend werd leeggeroofd. Was het universum nu een keer klaar?” Maar haar motto ‘hoop doet leven’ houdt haar op de been. “Ik dacht: misschien maakt onze kat ruimte voor iets moois? En toen bleek ik na vier jaar eindelijk zwanger te zijn.”
Maar er is te veel gebeurd om zorgeloos te kunnen genieten en als Miranda begint te bloeden, gaan de alarmbellen af. “Op dag vier begon het met een klein beetje bloed. Misschien kwam het door de innesteling. Maar na zes dagen begon ik enorm te bloeden. Ik was een weekend met vriendinnen in Eindhoven. Ik belde het ziekenhuis. We moesten terugkomen. Mijn vriend haalde me op. Hij zei: ‘Als het mis is, moeten we misschien een lange reis gaan maken.’ Het is nog nooit zo stil geweest in de auto.”
Maar bij de eerste echo is er een vruchtje te zien. “Het mooiste beeld dat we konden zien. Het bloedverlies kwam door een hematoom. Ik maakte me zoveel zorgen dat ik vier kilo afviel.” Miranda en Ron zijn ervan overtuigd dat ze een meisje krijgen, maar als ze er met zestien weken achter komen dat het een jongetje is, komt er een zorg bij. “Ik ben draagster van de zeldzame bloedstollingsziekte hemofilie. Vrouwen kunnen het niet hebben, mannen wel. Als de baby het zou hebben, zou het betekenen dat ik naar een ander ziekenhuis zou moeten en er geen vacuümpomp of schedelelektrode gebruikt mochten worden.” Maar omdat ze een vruchtwaterpunctie niet ziet zitten, besluit ze daarvan af te zien en alle voorbereidingen te nemen die mogelijk nodig zijn. “Toen kreeg ik zwangerschapsdiabetes. Elke keer dacht ik: ik mag niet klagen. Maar ik heb het niet cadeau gekregen.”
Op 19 februari om 06.50 uur wordt Rens geboren, een grote baby, helemaal gezond, geen hemofilie. “Met hem ging alles goed, maar ik was twee liter bloed verloren. Mijn lijf was helemaal op. Ik moest twee dagen in het ziekenhuis blijven om aan te sterken.” Maar ook met de geboorte van Rens is Miranda er niet gerust op. “Ik durfde niet te gaan slapen. Elke dag moest ik huilen, ook toen we thuis waren. Mijn vriend mocht de deur niet uit; ik wilde niet alleen zijn.”
Na negen weken besluit Miranda de huisarts te bellen. “Ik was op, ik had er geen zin meer in. De oorzaak was een postnatale depressie. Achteraf niet heel gek na alles wat er gebeurd was. Ik kreeg medicatie, de nare gedachten verdwenen en na een week krabbelde ik weer op.”
De combinatie van medicatie en gesprekken met een psycholoog helpt Miranda weer op de been. “Ik ben nog weleens angstig, maar het gaat stukken beter. Dit weekend was ik bijvoorbeeld voor het eerst een nachtje met Rens alleen; dat vond ik wel even spannend.” Miranda durft inmiddels weer te zeggen dat het goed met haar gaat. “Het was een rollercoaster, maar ik hoef niet meer te overleven.” Ze is dankbaar. “Ik was er op tijd bij en de huisarts heeft goed doorgepakt.” En dan is daar de inmiddels acht maanden oude Rens, het stralende middelpunt. “Hij vindt alles leuk en lacht naar iedereen. Hij brengt zoveel liefde en geluk. ”
Is of was zwanger worden voor jou ook niet vanzelfsprekend? Mail je naam en verhaal in een paar zinnen naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Wonder gewenst’ en wie weet lees je binnenkort jouw verhaal terug op LINDA.nl.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Heleen belandde in een IVF-traject door de diagnose PCOS: ‘Ik vroeg me af waar we mee bezig waren’
Anna Neeltje de Boer is freelance redacteur bij LINDA.nl. Ze woont in Zwolle met haar vriend, hun dreumes en twee katten.
