Kindertherapeut Caroline Beerkens (37) – zelf moeder van drie – geeft aan de hand van haar eigen ervaringen nuchtere en praktische inzichten over opvoeden. Deze week over schermtijd.
Volg jij LINDA.mini al op Instagram?
Het is tien over vijf. De kinderen zijn moe, drammerig en hebben allemaal iets van me nodig. Jones wil alleen maar opgetild worden, Coco is volledig ingestort omdat er een verkeerde streep op haar tekening staat en Sam voetbalt met een bal door de woonkamer, terwijl ik al drie keer heb gezegd dat we binnen NIET voetballen.
Caroline Beerkens: 'Bij een scheiding neem je niet één keer afscheid. Je doet het steeds opnieuw'
Ondertussen sta ik met één hand te koken en probeer ik met de andere te voorkomen dat Jones haar vingers aan een hete pan brandt. Het is zo’n klassiek moment aan het einde van de dag waarop de kinderen moe zijn, maar ik nog net iets moeier.
Ik kijk naar de klok. Nog minstens een halfuur voordat we kunnen eten. Een halfuur waarin ik óf kan proberen een liefdevolle, geduldige en pedagogisch verantwoorde moeder te zijn, of ervoor kan zorgen dat er daadwerkelijk iets eetbaars op tafel komt. Allebei zit er vandaag even niet in. Ik kies voor het laatste.
Ik loop naar de televisie, zet Paddington aan en binnen dertig seconden zitten er drie kinderen als makke lammetjes op de bank. Met een zucht van opluchting sluip ik terug naar mijn pannen. Stilte. Geen gehuil, geen geruzie, geen bal tegen mijn hoofd, geen vinger in de pan. Alleen een beer in een blauwe jas die het even van me overneemt.
Schermtijd. Misschien wel het meest besproken onderwerp in ons huis. En ik vermoed niet alleen bij ons. Want over weinig dingen hebben ouders zo veel meningen, regels en schuldgevoelens als over die verdomde schermen. Wij zijn er niet mee opgegroeid, althans niet met dit aanbod, en juist daarom willen wij het als ouders zo goed doen.
Caroline Beerkens: 'Ik houd zo van koken en had een kind dat niets van eten moest weten'
Als kindertherapeut zou ik je adviseren om schermtijd zo veel mogelijk te beperken. Geen YouTube-filmpjes, liever geen verslavende spelletjes, TikTok zo lang mogelijk buiten de deur en die eerste smartphone? Het liefst ergens rond hun achttiende verjaardag.
Als moeder zou ik je adviseren om af en toe gewoon die televisie aan te zetten. Zodat je even kunt ademhalen. Je eten kunt koken zonder een peuter van het aanrecht te hoeven plukken. En het ingewikkelde is: ik meen het allebei.
En die zorgen over schermtijd zijn natuurlijk niet helemaal uit de lucht gegrepen. Onderzoek laat zien dat te veel schermtijd invloed kan hebben op de slaap, concentratie en ontwikkeling van kinderen. Vooral jonge kinderen hebben de echte wereld nodig om zich te ontwikkelen. Ze leren nu eenmaal meer van een middag aanklooien in de tuin dan van een middag achter een iPad.
Maar wat ik soms mis in de discussie, is een beetje nuance. Want niet elk scherm is hetzelfde en niet ieder kind dat televisie kijkt, loopt meteen een ontwikkelingsachterstand op. Het gaat er niet alleen om hoeveel tijd kinderen achter een scherm doorbrengen, maar vooral ook om wat ze kijken en wat er daarnaast nog gebeurt.
Een kind dat de hele middag buiten heeft gespeeld, zich heeft verveeld en vervolgens een halfuur Paddington kijkt, heeft echt geen verloren jeugd. En misschien mogen we als ouders ook wat minder naar de klok kijken en wat meer naar het geheel.
'In de eerste jaren van het moederschap worden er dingen uitgesproken die het daglicht eigenlijk niet kunnen verdragen'
Een halfuur later gaat de voordeur open. De vader van mijn kinderen stapt binnen, werpt één blik op de bank en vraagt verbaasd: “Mochten jullie zomaar televisie kijken van mama?” De lieverd. Hij heeft geen idee hoe mijn middag eruit heeft gezien. Geen idee dat de televisie op dat moment de enige overgebleven optie was, naast alle drie de kinderen op Marktplaats zetten. En hij bedoelt het ongetwijfeld goed.
Drie koppies knikken enthousiast. “Mama heeft Paddington aangezet”, zegt Sam. Coco kijkt niet eens op van het scherm. “Zullen we dan ook maar op de bank eten? Want de film is nog lang niet afgelopen.” Je geeft ze een vinger…
En terwijl ik de borden op tafel zet, bedenk ik dat opvoeden misschien wel vooral betekent dat je voortdurend moet schakelen tussen hoe je het graag zou willen doen en hoe het op een willekeurige dinsdagmiddag daadwerkelijk gaat. En morgen? Morgen gaan we gewoon weer lekker naar buiten. Tenzij het regent. Of iemand ziek is. Of het tien over vijf wordt.
Liefs, Caatje
Volgende week: samen opvoeden. Want hoe zorg je ervoor dat je als ouders een beetje op dezelfde pagina zit, als de één net drie kinderen en een pan kokend water heeft overleefd en de ander zich afvraagt waarom de televisie aanstaat?
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
'Het voelde alsof het hele vliegtuig naar ons keek, maar vooral de vrouw voor ons voelde ik door haar stoel heen branden'
