Yvette den Hild (33) is 16 jaar oud als ze een relatie krijgt met haar grote liefde Hugo. Ze hopen op een lang en gelukkig leven samen, inclusief kinderen. Als ze ruim tien jaar later beginnen met proberen, is het meteen raak, maar al snel volgt een miskraam en een zwangerschap laat daarna op zich wachten.
In de rubriek Wonder gewenst vertelt Yvette over haar weg naar het moederschap.
“Mijn man Hugo en ik zijn jeugdliefdes”, vertelt Yvette. “Ik was 16 en hij 17 toen we een relatie kregen. We wisten meteen dat we later samen kinderen wilden. We gingen studeren, kregen een baan en kochten een huis. Toen ik 29 was, waren we er klaar voor. Het was meteen raak. We waren ontzettend blij, maar toen we langsgingen bij de verloskundige was er geen hartslag. Het vruchtje was met zeven weken opgehouden met groeien, met acht weken was de zwangerschap gestopt. We waren ontzettend verdrietig.”
Maar het stel laat zich niet uit het veld slaan en houdt moed. “We wisten dat het een jaar kon duren. Toen dat jaar voorbij was, gingen we naar de huisarts en werden we doorverwezen naar het ziekenhuis. Ik had me ingelezen in de mogelijkheden en dacht dat we meteen zouden doorpakken, maar ze zeiden: we kunnen niks vinden, onverklaarbare onvruchtbaarheid, ga het nog maar een half jaar zelf proberen. Dat vond ik moeilijk. We waren inmiddels al anderhalf jaar bezig.”
Yvette en Hugo zijn teleurgesteld, maar doen wat hun gevraagd wordt. Een half jaar later keren ze onverrichter zake terug naar het ziekenhuis. “We zijn gestart met IUI.” IUI of intra-uteriene inseminatie is een vruchtbaarheidsbehandeling waarbij goede zaadcellen via inseminatie in de baarmoeder worden geplaatst. “In totaal hebben we zes pogingen gedaan, dat was heftig. Ik kreeg zwangerschapskwalen. Zo werd ik vergeetachtig, had ik last van pijnlijke borsten en lichte krampen.” Het is fysiek zwaar, maar eist ook mentaal zijn tol. “Ik had dezelfde kwaaltjes als tijdens de zwangerschap die was misgelopen.”
Het traject vraagt veel van Yvette, maar ze probeert zich er zo goed mogelijk doorheen te slaan. “Ik praatte er vaak met Hugo over, we hadden veel aan elkaar. Daarnaast sta ik op de basisschool voor de kleuterklas. Ik haalde veel energie uit de kinderen. Ik ben altijd dol geweest op mijn klasjes en vond daar veel afleiding.”
De IUI-pogingen zijn niet succesvol en ze starten de voorbereidingen voor ivf, voluit in-vitrofertilisatie, ook wel reageerbuisbevruchting genoemd. Hierbij worden een eicel en meerdere spermacellen buiten de baarmoeder bij elkaar gebracht. “We hadden een stopmaand en we zouden medicatie ophalen, zodat we met het traject zouden kunnen gaan starten.” Yvette probeert positief te blijven, maar dat wordt steeds moeilijker. “Ik ben naar de praktijkondersteuner gestapt, omdat ik bang was dat het nooit zou gaan lukken. De praktijkondersteuner adviseerde me om naar een psycholoog te gaan.”
Maxime moet haar zwangerschap met 22 weken afbreken vanwege een ernstige hartafwijking: 'Sophie hoort voor altijd bij ons'
Yvette maakt een afspraak met de psycholoog en haalt op een donderdag medicatie op in het ziekenhuis voor het ivf-traject. Op vrijdag neemt ze afscheid van haar kleuterklas, omdat de zomervakantie gaat beginnen. “Van een van de kinderen kreeg ik een ooievaarsveer. Ik ben niet bijgelovig, maar vond het wel opvallend; die had ik nog nooit gehad. Ik moest die dag ongesteld worden.” Maar dat gebeurt niet en als Yvette om 03.00 uur ’s nachts wakker wordt, besluit ze een zwangerschapstest te doen. “Ik had een voorgevoel. Hugo lag te slapen, ik verwachtte toch niet dat er iets uit zou komen.”
Maar langzaam ziet Yvette twee streepjes verschijnen: ze is zwanger. “Dit kon niet waar zijn, dacht ik. Ik maakte Hugo wakker en bleef ratelen; hij schrok zich dood. ‘Vertel nou wat er is’, zei hij. ‘Ik heb een positieve zwangerschapstest’, antwoordde ik. We hebben die nacht niet meer geslapen van de adrenaline.”
Het stel is dolgelukkig, maar vindt het ook spannend. Na een traject van drie jaar en een miskraam zijn ze bang dat het weer misgaat. “Het was een enorme opluchting toen we het hartje voor het eerst zagen kloppen, maar de spanning bleef, bij elke afspraak en iedere echo. We werden gelukkig goed begeleid en mochten altijd langskomen als we ons zorgen maakten.”
De zwangerschap verloopt voorspoedig en twaalf weken geleden wordt Noor geboren. “Haar start was lastig. Ze had in het vruchtwater gepoept en vruchtwater ingeslikt. We moesten 2,5 dagen in het ziekenhuis blijven, maar daarna ging het heel goed. Ze is zo’n lief en vrolijk meisje en lacht veel. Ze is zo gewenst en het is zo bijzonder dat ze er nu is. Als ik haar in mijn armen heb, zou ik bijna vergeten wat er allemaal aan vooraf is gegaan.”
Is of was zwanger worden voor jou ook niet vanzelfsprekend? Mail je naam en verhaal in een paar zinnen naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Wonder gewenst’ en wie weet lees je binnenkort jouw verhaal terug op LINDA.nl.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Jessica raakte zwanger op de dag dat ze zou beginnen met ivf: ‘Als ik naar mijn dochter kijk, voelt het nog steeds onwerkelijk’
Anna Neeltje de Boer is freelance redacteur bij LINDA.nl. Ze woont in Zwolle met haar vriend, hun dreumes en twee katten.
