Rowanda Blijenberg (34) en haar vriend willen dolgraag een kind, maar haar cyclus blijft uit. De artsen hebben geen idee hoe dat kan, tot de huisarts erachter komt dat ze al in het laatste trimester van haar zwangerschap zit.
In de rubriek Bijzondere Bevallingen horen we de opmerkelijkste verhalen over bevallingen. Van moeders, partners, vrienden, familieleden en experts.
Als Rowanda en haar vriend klaar zijn voor gezinsuitbreiding, stopt ze met de pil. “Ik kwam erachter dat mijn cyclus onregelmatig is”, vertelt Rowanda. “De ene keer was-ie 20 dagen, de andere keer 60. Er was geen touw aan vast te knopen. Daardoor was het lastig in te schatten wanneer mijn eisprong was.” Ze proberen het te nemen zoals het komt, maar als Martijn reumatische klachten krijgt en in een ziektetraject terechtkomt, besluiten ze hun kinderwens voorlopig uit te stellen. “We wilden niet dat het door elkaar zou gaan lopen, dus zijn we weer veilig gaan vrijen.”
Voor de zekerheid doet Rowanda drie zwangerschapstesten, allemaal negatief. “Ik ging naar de huisarts. Ik wilde weten wat ik kon doen om een regelmatige cyclus te krijgen en werd doorverwezen naar een fertiliteitsarts.” In het ziekenhuis wordt Rowanda inwendig onderzocht. “Mogelijk zou ik in een voorstadium van PCOS zitten en was een natuurlijke zwangerschap lastig. Ik kon hormoontherapie overwegen, maar daar wilde ik niet meteen mee beginnen. Ik wilde eerst kijken of er andere mogelijkheden waren.”
Als Rowanda last krijgt van darmklachten, wordt ze doorgestuurd naar een maag-, darm- en leverarts. “Ik zou het prikkelbare darmsyndroom hebben. Pas toen ik ook bij een hormoontherapeut terechtkwam, werd er een bloedtest gedaan, maar toen was de hCG-piek al verdwenen. Wel zag ze opvallende disbalansen, waar we aan zouden gaan werken met een dieet en supplementen. Er viel niks te herstellen, want ik was zwanger, maar dat wist ik toen nog niet.”
Zwangerschapsklachten heeft ze niet. “Ik had gewild dat ik continu boven de wc hing. Dan had ik misschien gesnapt wat er aan de hand was. Ik was zo gefocust op het terugkrijgen van mijn cyclus. Ik snapte niet waarom dat niet lukte. Ik was jong en gezond, at goed, sportte regelmatig en sliep goed. Ik deed mijn best, maar waar ik eerder een onregelmatige cyclus had, leek-ie nu helemaal weg te blijven. Een dikke buik had ik niet. Hij was wel opgeblazen, maar dat zou komen door het ontgiften en mijn rommelende darmen. Overal was een verklaring voor.”
De tijd verstrijkt en het traject van Martijn is klaar. “Hij voelde zich sterk genoeg om te kunnen dealen met de pijn en een goede vader te kunnen zijn.” Zelf heeft ze steeds vaker last van een opgeblazen buik. Bovendien begint het dieet haar op te breken. “Ik mocht drie keer per dag eten, maar had altijd honger. Gewicht verloor ik niet, maar ik kreeg wel een smal gezicht. Ik snapte er niks van. Ik deed alles wat ik zou moeten doen, maar er veranderde niks. Inmiddels was ik al zes maanden bezig en had ik een gynaecoloog, fertiliteitsarts, MDL-arts en hormoontherapeut bezocht.”
Rowanda besluit terug te gaan naar de huisarts. “Hij zei: ‘Ik weet het ook niet, meisje, laten we nog een keer naar je buik kijken, aangezien je buikklachten niet weggaan. Hij voelde, haalde er een ouderwetse stethoscoop bij en zette die op mijn buik. Hij luisterde, liep weg, kwam terug, luisterde nog een keer en zei toen: ‘Ik hoor een hartje kloppen, volgens mij ben je zwanger.’ Ik geloofde het niet, maar de dokter stuurde me door naar het ziekenhuis. Hij dacht dat de zwangerschap al ver gevorderd was en ik misschien zelfs wel in het laatste trimester zou zitten.”
Tien minuten later loopt Rowanda de praktijk uit. “Ik was in shock en niet in staat om zelf naar het ziekenhuis te rijden. Ik heb Martijn gebeld. Hij kwam mij halen. Ik kon het niet geloven, maar dacht ook: als het zo is, dan moet ik niet in paniek raken, dat is niet goed voor de baby. Ik bleef in de auto zitten wachten op Martijn en belde ondertussen mijn moeder en zus. Na een uur was Martijn er; anderhalf uur later liepen we het ziekenhuis in.”
Het stel wordt opgewacht door een team van medisch specialisten. “Het was alsof iedereen ons aanstaarde. Er werd meteen een echo gedaan. Wat we zagen was geen klein frummeltje, maar een compleet volgroeide baby. Hoe ver ik was, konden ze niet met zekerheid zeggen. Ik werd getoucheerd om uit te sluiten dat de bevalling niet al was begonnen. Toen we het hartje hoorden kloppen, dacht ik: holy shit. Ik was in eerste instantie niet blij, maar vooral in shock.”
Veerle Hofkens beviel van tweeling: ‘Ik wist dat het moment tussen de geboorte van de eerste en tweede spannend zou zijn’
Rowanda maakt zich zorgen. “Ik had sporadisch weleens een wijntje gedronken, maar mijn strenge dieet is mijn redding geweest.” Bij de tweede echo, de volgende dag, zien de artsen geen afwijkingen. “Onze baby, een zoon, werd van teen tot kruin gemeten. Alles zag er goed uit. Ik was naar schatting zo’n 32 weken zwanger, al konden ze dat in deze termijn nooit zeker weten. Het kon ook 30 of 34 weken zijn.”
Het leven van het stel staat op zijn kop. “Ik wist nog maar net dat ik zwanger was en meteen moesten we het aan mensen gaan vertellen, ons voorbereiden op de bevalling en diezelfde week moest ik mijn bevalplan nog bespreken met de gynaecoloog. We hadden acht weken de tijd om te regelen waar je normaal negen maanden voor hebt. Die tijd heb je niet alleen nodig voor praktische zaken, maar ook voor de mentale en fysieke voorbereiding. Ik verkeerde nog half in shock en probeerde mezelf bij elkaar te houden.”
Vanwege de laat ontdekte zwangerschap wordt Rowanda medisch verklaard en moet ze in het ziekenhuis bevallen. “Moesten we de bevalling afwachten? Ik kon 40 weken zwanger zijn, maar ook 42 weken. Dat bracht risico’s met zich mee. Toen ik naar verwachting 41 weken en twee dagen in verwachting was, hebben we voor een inleiding gekozen. Ik werd gestript, kreeg een ballonnetje, mijn vliezen werden gebroken en ik kreeg weeënopwekkers. Ik kwam in een weeënstorm terecht en kreeg een ruggenprik. Het was geen fijne ervaring. Mijn hoofd en lichaam werkten niet mee, omdat ik me niet kon overgeven. Het was een uitputtingsslag van meer dan 20 uur, maar net nadat een spoedkeizersnede was geopperd, werd onze zoon geboren.”
De baby weegt 3515 gram. “Terwijl ik maar vier kilo was aangekomen. Hij had mij helemaal opgegeten.” Rowanda is op slag verliefd. “Het voelde meteen vertrouwd. Ik dacht: gekkie, waarom heb jij je al die tijd zo verstopt? Hoe heeft dit ons kunnen gebeuren? Ik hield meteen van hem, had sterke moedergevoelens en wist precies wat ik moest doen.”
Inmiddels is haar zoon vier jaar oud en is Rowanda opnieuw zwanger. “Ik heb in de tussentijd traumaverwerking en EMDR gehad. Het moeilijkste vond ik dat ik het gevoel had dat ik de regie kwijt was. Probeer maar eens dichtbij jezelf te blijven als er zoiets ingrijpends gebeurt. Het is moeilijk om dan te doen wat goed voelt. Acht weken nadat we de zwangerschap ontdekten, hadden we onze zoon al in onze armen. Zes maanden na zijn geboorte heb ik opnieuw hulp gezocht, omdat toen de impact van alles wat er gebeurd was pas binnenkwam. Ik moest afscheid nemen van het leven dat ik voor hem had gehad. Ook waren er veel momenten die we hebben gemist: het geheim van de zwangerschap, het bekendmaken van het geslacht, het klaarmaken van de babykamer.”
Rowanda wil haar spiraal laten verwijderen als ze denken klaar te zijn voor de tweede ronde. “Maar ik wantrouwde mijn lichaam, kende de bijsluiter van de spiraal uit mijn hoofd en was superalert op elk symptoom. Toen ik een discussie kreeg met de verloskundige over wanneer de spiraal er precies uit moest – ik was bang dat ik weer zwanger zou worden zonder dat ik het doorhad – ben ik opnieuw in therapie gegaan. Ik wilde alles verwerkt hebben voordat ik weer zwanger zou raken.”
Dat is gelukt en inmiddels geniet ze met volle teugen van een zorgeloze zwangerschap. “Ik ben dankbaar dat ik alles nu vanaf het begin mee mag maken. Alle momenten die we eerder hebben gemist, beleven we nu samen.” En haar zoon? “Hij is een supervrolijk mannetje, helemaal gezond. Het is een wonder dat het allemaal zo goed gegaan is.”
Heb jij ook een bijzonder bevallingsverhaal? Mail je naam en verhaal in een paar zinnen naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Bijzondere bevallingen’ en wie weet lees je straks jouw verhaal terug op LINDA.nl.
LINDA.mini twee ligt nu in de winkel of je kunt het magazine voor aanstaande ouders en ouders met jonge kinderen bestellen via de LINDA.shop.
Bestel hier LINDA.mini twee
Evi ging onder algehele narcose voor spoedkeizersnede: ‘Ik werd 4,5 uur later wakker op de uitslaapkamer’
Anna Neeltje de Boer is freelance redacteur bij LINDA.nl. Ze woont in Zwolle met haar vriend, hun dreumes en twee katten.
