Evi ging onder algehele narcose voor spoedkeizersnede: ‘Ik werd 4,5 uur later wakker op de uitslaapkamer’

In verwachting van een tweeling

“Ik was ontzettend blij toen ik een positieve zwangerschapstest in handen had”, vertelt Evi. “Mijn man en ik begonnen meteen te geinen: wat voor verrassing zou ons dit keer te wachten staan?” In 2023 wordt zoon Mozes (2,5) geboren. Ondanks een negatieve NIPT-test en controles die geen afwijkingen laten zien, blijkt tijdens de geboorte dat het jongetje het syndroom van Down heeft. Evi en haar man houden daardoor ook deze keer rekening met een onverwachte twist. “Tijdens de eerste echo zagen we meteen twee vruchtzakjes en twee baby’s. We riepen in koor: ‘Het zijn er twee’. We waren helemaal blij, vonden het superleuk, maar het was ook een schok.”

De zwangerschap verloopt voorspoedig. “De echo’s waren goed, ik had geen complicaties en de baby’s groeiden naar behoren. Met 37 weken mocht ik worden ingeleid. We brachten Mozes naar mijn moeder en gingen met twee lege Maxi Cosi’s naar het ziekenhuis. Om 08.00 uur brak de verloskundige brak mijn vliezen en kreeg ik een preventieve ruggenprik en weeënopwekkers.” Het is 13.00 uur als Evi’s man en schoonzus besluiten om naar de kantine te gaan voor lunch. “Ik had ongeveer vier centimeter ontsluiting en de verpleegkundige vond dat ik tot rust moest komen.”

Vaginale bevalling

Als Evi alleen in de kamer overblijft, belt ze haar zus. “Toen de verpleegkundige een half uur later binnenkwam, zei ze: ‘Je moet rusten!’. Ik hing op en de weeënopwekkers werden hoger gezet. Ik draaide me om in bed en zei: ‘Volgens mij heb ik persdrang.’ Volgens de verpleegkundige was dat onwaarschijnlijk, maar voor de zekerheid keek ze mee. Ik moest onmiddellijk mijn man bellen. Hij neemt altijd op, behalve nu. Gelukkig kreeg ik mijn schoonzus wel te pakken. Ze kwamen tegelijk met de gynaecoloog de kamer in. Ik mocht gaan persen en om 14.10 werd Pippa met één perswee geboren.”

Haar pasgeboren dochter wordt op haar borst gelegd, maar het intieme moment is van korte duur. “Baby twee was overdwars gaan liggen, er kwam alleen een armpje uit. Twee gynaecologen probeerden hem om te draaien, in- en uitwendig. Ondanks de ruggenprik was dat enorm pijnlijk. Ik liet het over me heen komen. Het maakte me niet uit hoe, als ze hem er maar gezond uitkregen.” Tijd om na te denken is er niet. “Na een kwartier moesten we naar de OK. Ze renden met me over de gang. Eén iemand vertelde wat er ging gebeuren, een ander was al begonnen met het desinfecteren van mijn buik. In de OK werd ik volledig onder narcose gebracht.”

Spoedkeizersnede

Twintig minuten na de geboorte van dochter Pippa wordt zoon Koos geboren. Pippa is 3200 gram, Koos 2500 gram. “Ik ben tijdens de operatie drie liter bloed verloren en kreeg twee bloedtransfusies. Zo’n 4,5 uur na de bevalling werd ik wakker op de uitslaapkamer. Het was alsof ik overreden was door een vrachtwagen. Mijn zus was bij me en liet fotootjes zien van Koos.” Het is niet de bevalling zoals ze die voor zich had gezien. “Ik weet er bijna niks meer van, door de narcose en het bloedverlies. Ik was verdrietig: ik had Mozes destijds niet op mijn borst gehad na de bevalling. Pippa maar heel kort, ongeveer één á twee minuten, en Koos helemaal niet.”

Koos heeft een moeilijke start. “Hij moest aan het zuurstof en onder de blauwe lamp. We bleven vier dagen in het ziekenhuis.” Evi is blij als ze naar huis mogen, maar de vreugde is van korte duur. “We waren nog geen twaalf uur thuis, toen Koos een ondertemperatuur kreeg en die was niet omhoog te krijgen. Ik heb de verloskundige gebeld en we werden met een ambulance opgehaald. Koos kreeg een ruggenprik en er werden meerdere kweken afgenomen, omdat ze bang waren dat hij een stofwisselingsziekte of een hersenvliesontsteking had. Hij kwam op de afdeling neonatologie in een couveuse te liggen. Het was vreselijk om te moeten afwachten en niet te weten wat er aan de hand was.”

Stille ondervoeding

Evi haalt zich de ergste scenario’s in haar hoofd, maar er komt niks uit de onderzoeken. “De artsen vermoeden dat er sprake was van stille ondervoeding: het leek alsof hij melk dronk, maar waarschijnlijk was hij te klein en fragiel om goed te kunnen drinken. Hij kreeg sondevoeding, in het ziekenhuis en thuis. Toen we weer thuis waren konden we landen en bijkomen.” Eindelijk kan Mozes opgehaald worden bij Evi’s moeder en kan het genieten beginnen. “Mozes moest erg wennen. Hij liet de tweeling in het begin links liggen, deed alsof ze er niet waren. Inmiddels wil hij heel graag met ze spelen, al gaat dat soms iets te hard”, lacht Evi.

De moeder van drie maakt het naar omstandigheden goed. “Ik heb in totaal vier bloedtransfusies gehad, daar ben ik behoorlijk van opgeknapt. De bevalling vond ik heftig: vaginaal én een keizersnede. Dat viel me tegen. Ik kon niet zomaar uit bed stappen als ik een van de baby’s wilde oppakken, ik had overal pijn, en de wond is nog steeds niet volledig hersteld.” En Koos en Pippa? “Met hen gaat het supergoed. Ze tijgeren inmiddels het hele huis door. Het gaat zo hard. Mijn man zei laatst: ‘Ze mogen binnenkort hapjes, leuk!’. Ik vroeg: ‘Leuk? Dat is niet te doen met twee baby’s!’” Evi lacht. “Maar dat komt ook allemaal wel weer goed.”

Heb jij ook een bijzonder bevallingsverhaal? Mail je naam en verhaal in een paar zinnen naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Bijzondere bevallingen’ en wie weet lees je straks jouw verhaal terug op LINDA.nl.

Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.

Michelle is bewust alleenstaande moeder en kreeg een tweeling: ‘We lagen de eerste 101 dagen in het ziekenhuis’Lees ook