Manon (35) is naar Spanje verhuisd met gezin: 'Ik heb de kinderen met buikpijn naar school gebracht'

Naar Spanje verhuisd

Manon en Dwayne zijn al zeventien jaar samen en zijn twee maanden geleden met hun kinderen naar Alicante verhuisd. Ze zijn high school sweethearts, sinds vier jaar verloofd, en hebben drie dochters: Néla van bijna negen, Yuna van zes en Lori van bijna vier. “Er zit echt twee jaar tussen alle drie de meiden in, wat best wel intens is, maar ook heel gezellig”, vertelt Manon. “Ze hebben heel veel aan elkaar. Je merkt ook hier op school dat het voor hen veel fijner is dat ze elkaar daar hebben.”

Een bruiloft staat ook nog op het lijstje. “Mijn droom was sowieso altijd om hier in Spanje, of in ieder geval in een warm land, te trouwen. Dus dat is ook wel iets wat ik misschien heb gemanifesteerd.”

De warmte, de energie en de zon

Van een leven in het buitenland droomde Manon al langer. “Ik merk dat ik daar heel goed op ga. Gewoon de warmte, de energie, de zon doet me heel goed.” Vorig jaar gingen ze op vakantie naar Spanje, waar de zus van Dwayne al twee jaar woont. “We zagen nu van een andere kant dat zij hier heel gelukkig zijn.”

Thuis viel het kwartje. “Toen kwamen we thuis en toen regende het heel lang in Nederland. En we hadden echt zoiets van: wat doen wij? Waarom wonen we hier, terwijl we onze kinderen ook veel meer van het buitenleven kunnen geven? Veel meer kwaliteit van leven, en ook voor onszelf meer rust.”

Volgens Manon was het nu of nooit. “Wij zijn nu nog jong, de kinderen zijn ook nog jong. Als we zoiets willen doen, dan moeten we dat echt nú doen en niet later. Want dan krijgen ze hun eigen leventje en denken ze: ja, doei. Gaan jullie maar lekker, wij niet.”

Dwayne had in het begin wat meer twijfels. “Hij was eerst nog een beetje sceptisch, maar uiteindelijk zei hij: joh, laten we het gewoon doen. Ik vertrouw erop dat het goed komt. En als jij dat heel graag wil, dan ga ik met je mee.” Daarna ging het snel, al zat er ook genoeg tegen. Vooral het Spaanse regelwerk zorgde voor de nodige kinken in de kabel. “Maar uiteindelijk hebben we alles doorgezet. En ik heb geen moment spijt gehad van deze keuze.”

Nathalie (33) woont in Zweden: 'Kinderen gaan hier vanaf anderhalf vijf dagen per week naar voorschool'Lees ook

Pittige eerste weken

Makkelijk was het in het begin niet, en dat wil Manon ook graag benoemen. “Het lijkt natuurlijk een heel mooi plaatje. Maar die eerste week is wel even slikken. Omdat je dan echt denkt: oei, wat hebben we onze kinderen aangedaan?”

“Ik was heel emotioneel die eerste weken”, vertelt ze. “En ik heb de kinderen ook echt met buikpijn naar school gebracht. Maar vanaf week twee ging het zo goed. Daar ben ik zo blij om. Want er zijn echt ouders die teruggaan naar Nederland, omdat hun kinderen niet kunnen aarden.”

Haar oudste dochter had in eerste instantie moeite met het idee. “Ik denk dat ze dacht: hoe? Dan moet ik alles hier achterlaten. Ze had er de eerste week ook echt moeite mee, omdat ze thuis gewoon heel veel vriendjes en vriendinnetjes had.” Dat er al familie in Spanje woonde, hielp wel. Hun neefje van negen voelt zich er helemaal thuis. “De gesprekken met hem en met ons hebben haar echt geholpen. Een beetje vertrouwen geven van: joh, het komt echt goed. Je gaat hier zo’n fijn leven hebben.”

Inmiddels zijn de meiden om. “Nu zeggen ze: we zijn zo dankbaar dat we hier mogen wonen. Natuurlijk hebben ze het op sommige momenten nog steeds pittig en missen ze hun vriendinnetjes. Dan willen ze even facetimen met Nederland. Maar je merkt wel dat ze echt heel veel zin hebben om naar school te gaan.”

Ook de taal onder de knie krijgen gaat sneller dan verwacht. Thuis oefenen ze de basis: vragen of je naar het toilet mag, zeggen dat je honger hebt. “Maar nu komen ze steeds meer met dingen thuis. Dan denk je: oké, ze zijn echt sponsen. Ook de jongste gaat als een speer met zinnetjes. Voor ons is het moeilijker, zeker omdat wij ouder zijn en al heel veel tabbladen hebben openstaan in ons hoofd. Maar de kids leren het echt onwijs hard.”

Een knuffel van de juf

De meiden zitten op een reguliere Spaanse school, waar ze Spaans en Valenciaans leren. Over een internationale school hebben Manon en Dwayne ook nagedacht. “Maar het is ook heel goed voor de kinderen om mee te gaan in hun nieuwe cultuur, denk ik.”

Bij de rondleiding vielen ze al van hun stoel. “Toen hadden wij zoiets van: waarom hebben we dit niet in Nederland?” Op school zit een psycholoog, die bijvoorbeeld praat met kinderen die net zijn geëmigreerd. Er is ook een logopedist en een ruimte voor yoga. “Ze zijn heel erg bezig met de mentale gezondheid van de kinderen.”

Maar het grootste verschil zit ‘m in de sfeer. “Echt iedereen die binnenkomt, elk kindje, krijgt een knuffel en het liefst ook nog een kus van de juf. En ook als ze weggaan. Het is zo warm. In Nederland voelde het wat meer statisch en afstandelijk.”

Fijnere sfeer op school

Dat merkt ze ook aan haar dochters. “Ze komen thuis met grapjes. Yuna heeft bijvoorbeeld een hele maffe juf, heerlijk. Dan vertelt ze weer allemaal hilarische verhalen over wat de juf die dag heeft verteld. In Nederland hadden ze nooit echt verhalen over de juffen. Het ging meer over andere kinderen, en vaak heel negatief. Van: die heeft vandaag dit gedaan, en ik had ruzie met die.”

“Natuurlijk hebben de kinderen hier ook weleens ruzie”, zegt Manon. “Maar anders dan in Nederland. Daar was het echt een soort strijd. Wie draagt de stoerste sneakers? Wie heeft de merkschoenen aan? Hier heeft iedereen gewoon aan wat hij wil en is het allemaal oké. Dat was voor ons echt de grootste shock.”

Marieke (42) woont met haar gezin op Aruba: 'Mijn dochter krijgt zwemles in de zee'Lees ook

Doodnormale woonwijk

Manon en Dwayne kozen bewust voor een huis in een echte woonwijk. Ze bekeken ook mooie fincas op het platteland, maar daar moest veel aan gebeuren. “Dan zouden we echt midden in een bouwval zitten. En de kinderen zouden ook heel erg afgesloten zijn van hun sociale leven.” Nu wonen ze in een nieuwer huis met een eigen erf en een zwembad, maar wel met kinderen in de buurt om mee te spelen. “Ze leven hier eigenlijk heel vrij.” Met jonge kinderen ziet ze zichzelf niet afgelegen wonen. “Dan ben je ze echt de hele tijd aan het vermaken.”

Aan dat zwembad moet ze trouwens nog wennen. Halverwege het interview loopt er iemand het hek binnen. “Dat is de pool guy. Ik dacht: huh, wie loopt er ineens het hek binnen? Soms vergeet ik dat.”

Mañana mañana

Waar ze ook aan moesten wennen, is het Spaanse tempo. “Alles is hier nog heel ouderwets. Ze lopen echt achter met digitalisering, het is allemaal met papier. Op school ook. Allerlei formulieren die ik tachtig keer heb ingevuld. Dan denk je: nou, nu heb je toch wel genoeg keer mijn NIE-nummer en mijn paspoortnummer gehad?”

Toch heeft dat ook een keerzijde. “In Nederland gaat alles snel. Daar was het bij ons ook snel, snel, snel. Even DigiD, even dat regelen. Oké, gefixt, door, volgende. Maar hier niet.” Die rat race mist ze dan ook niet. “Natuurlijk moeten de kinderen hier ook naar school en moeten elke dag die broodtrommeltjes gemaakt worden. Maar je kunt je ook makkelijk even terugtrekken uit die sleur. Na school nog even naar het strand, even uitwaaien. Dat is toch de rust waar je voor bent geëmigreerd.”

Nederlandse koekjes

Veel missen doen de meiden niet. Er is zelfs een Nederlandse supermarkt, waar ze hun favoriete koekjes nog kunnen halen. Manon zelf zit naar eigen zeggen ook nog best in een Nederlandse bubbel. Dwayne voetbalt elke woensdag met een Spaans team, en bij hem gaat het onderdompelen in de Spaanse cultuur daardoor sneller. “Maar ik probeer wel, als we uit eten gaan, me aan te passen aan de Spaanse cultuur, en niet altijd maar Engels te praten.” Ze zoekt nog naar Spaanse les, het liefst op locatie. “Dat je echt even in een lokaal zit en gewoon moet leren.”

Werken doet ze gewoon vanuit Spanje. Dwayne had in Nederland een eigen aannemersbedrijf in de afbouw, maar wil in Spanje geen fysiek zwaar werk meer doen. Hij oriënteert zich nu op iets nieuws. Samen kijken ze ook naar iets met interieur. “Dat ik mijn brein ook even kan uitschakelen van het online wereldje.”

Wat ze mist

Voor de familie in Nederland was het afscheid niet altijd makkelijk. Vooral de moeder van Dwayne, van wie hij de jongste zoon is, had het er zwaar mee. Elke dinsdag paste zij op Lori, en nu wonen twee van haar kinderen in Spanje. “Maar ze vindt het ook fijn om hier langere tijd naartoe te kunnen komen. Ze heeft er toch een soort vakantieadresje bij.”

Manons eigen familie woonde al verspreid over het land. “Wij zijn altijd heel erg all over the place. We zijn dus ook gewend dat we elkaar niet wekelijks zien. We spreken elkaar dagelijks in onze familie-app, en de band is nog steeds heel hecht, waar we ook zitten.”

Het moeilijkst vindt ze het missen van haar vriendinnen. “Sommige vriendinnen zijn nu bijvoorbeeld zwanger, en dan doet het ook wel pijn dat ik dat niet van dichtbij meemaak. Ik had er laatst gewoon even een verdrietig momentje door. Dat ik dacht: oh ja, ik kan die baby niet direct vasthouden. Of even wat eten langsbrengen.”

“Maar ik denk dat het naast elkaar kan bestaan”, zegt ze. “Je kunt heel verdrietig zijn om iemand te missen, maar ook heel gelukkig zijn om hier te wonen.” Als vrienden en familie langskomen, is het bovendien andere quality time. “Het is niet even op de koffie. Je bent echt een paar dagen met elkaar en je hebt ook weer hele andere gesprekken.”

Terug naar Nederland, of toch niet?

Een einddatum is er niet. “Ik denk zolang we het leuk vinden. Ik zie gewoon dat ze steeds meer opbloeien. En er is hier nog zoveel mogelijk, voor ons als ondernemers, maar ook voor onze kinderen en hun toekomst.”

Thuis blijven ze wel Nederlands spreken, en ze willen de meiden een tijdje bijles geven. “Zodat ze de Nederlandse taal goed blijven spreken. Misschien willen ze ooit zelf terug naar Nederland om daar te studeren. Die optie willen we wel altijd voor ze openhouden.”

Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief.

Nine woont al acht jaar op Bali: ‘Alles onder de 25 graden vinden mijn zonen ijskoud’Lees ook