De zwangerschap van Cheyenne (30) verloopt voorspoedig tot ze vocht begint vast te houden. Als ook haar bloeddruk stijgt en er eiwitten in haar urine gevonden worden, constateren de artsen dat ze het HELLP-syndroom heeft: een ernstige vorm van zwangerschapsvergiftiging.
In de rubriek Bijzondere Bevallingen horen we de opmerkelijkste verhalen over bevallingen. Van moeders, partners, vrienden, familieleden en experts.
“Ik had een goede zwangerschap”, vertelt Cheyenne. “Maar tijdens onze vakantie in Italië kon ik ineens mijn ringen niet meer om. Ik hield vocht vast. Eerst dacht ik dat het aan de warmte lag, maar bij thuiskomst veranderde er weinig. Voor de zekerheid belde ik de verloskundige, maar volgens haar was er niks aan de hand.” Ook uit de controles die volgen komen geen bijzonderheden naar voren. “Toen ik zoveel vocht vasthield dat ik mijn schoenen niet meer paste, barstte ik in huilen uit. Hoe moest ik naar mijn werk? Ik werd groter en groter.”
Cheyenne bedenkt toch een oplossing. Ze koopt UGGS met een ritsje, zodat ze de deur uit kan. Ze werkt, wandelt en sport met een personal trainer. “Mijn controles bleven goed, maar ik hield steeds meer vocht vast. Ik herkende mezelf niet meer. Ik had geen nek meer en zelfs mijn neus was dik. Ook was ik benauwd. Ik heb vroeger aan topsport gedaan; ik softbalde op het hoogste niveau bij Jong Oranje. Ik ben in 2021 daarmee gestopt, maar bleef in goede conditie. Als ik nu de trap op liep, was ik buiten adem. Maar het was mijn eerste zwangerschap. Ik dacht dat het erbij hoorde.”
Het is december en Cheyenne kijkt ernaar uit om de feestdagen te vieren. “De dag na kerst had ik een controle. Ik had een hoge bloeddruk en werd doorgestuurd naar het ziekenhuis.” De timing is slecht. Cheyenne en haar man Marthijn staan op het punt om voor een weekend naar Düsseldorf te vertrekken. “We moesten onze spullen nog pakken, maar in het ziekenhuis werd mij verteld dat ik niet meer naar huis mocht. Ik raakte in paniek, want ik was nog maar 31 weken en 6 dagen zwanger.”
Cheyenne heeft een zwangerschapsvergiftiging. “Ik kreeg een kamer toegewezen en mijn man is mijn spullen gaan halen. Het doel was om de 37 weken te halen en mij dan eventueel in te leiden. Dat zou nog dik vijf weken duren.” Na een week in het ziekenhuis mag de aanstaande moeder een dag met verlof. “Ik mocht een paar uur naar huis; even lekker in mijn eigen omgeving zijn. Die nacht kreeg ik het gevoel dat er een band om mijn buik zat en heel hard werd aangetrokken. Tegelijkertijd had ik vreselijke hoofdpijn. Ik wist niet waar ik het zoeken moest.”
De aanval duurt ongeveer anderhalf uur. Cheyenne krijgt paracetamol en longrijpingsprikken en valt uiteindelijk in slaap. “Na die aanval bleek ik het HELLP-syndroom te hebben.” Een zeldzame complicatie die levensbedreigend kan zijn voor moeder en kind. “Een paar dagen later ging ik bij mijn ouders eten. Daarna kreeg ik de tweede aanval. Ik had zoveel pijn en pijnstilling hielp dit keer niet.”
Het ziekenhuispersoneel maakt zich zorgen om Cheyenne en haar baby. “Ik kon niks en sliep de hele dag. Mijn man en ik vierden oud en nieuw in mijn ziekenhuiskamer met pizza.” Langzaam verslechtert haar situatie. “Mijn waardes daalden, mijn lichaam gaf het op.” Het is 6 januari en Cheyenne is 33 weken en 2 dagen in verwachting als de artsen besluiten niet langer af te wachten. “Ik kreeg een ballonnetje. Dat deed veel pijn, aangezien de baby nog niet was ingedaald. ’s Avonds had ik twee centimeter ontsluiting.”
De specialisten zijn naar huis, dus wordt besloten Cheyenne de volgende dag om 06.00 uur op te halen en de bevalling verder in te leiden. “Het was een vreselijke nacht. Ik had buikpijn en hoofdpijn, kon geen lampjes en piepjes verdragen – terwijl ik aan de toeters en bellen lag. Het leek alsof mijn hele lichaam in brand stond.”
De tijd kruipt voorbij en als het eindelijk 06.00 uur is, wordt Cheyenne opgehaald. “Ik werd de bevalkamer ingereden en mijn vliezen werden gebroken. Daarna ging het lampje uit. Ik was niet buiten bewustzijn, maar heel wazig. Ik weet nog dat mijn man huilend naast mij zat. Hij had door dat het niet goed ging, maar ik kreeg daar niks van mee. Hij zag de artsen over de gang rennen, ik niet. Ik kreeg weeënopwekkers, maar toen ik vroeg waarom ik daar niks van merkte, werd mij verteld dat die waren uitgezet. De baby moest nú komen, ik werd met spoed naar de operatiekamer gebracht.”
Er is nog een probleem. Cheyenne heeft zo weinig bloedplaatjes dat ze niet normaal mag bevallen, geen ruggenprik mag, maar een keizersnede ook niet tot de opties behoort. “Ze wisten niet of mijn bloed zou stollen, dus kreeg ik plasma toegediend, maar de berekening was verkeerd en het ging niet snel genoeg. Ik werd klaargemaakt voor de operatie. Mijn man gaf me nog een kus en zei dat hij van me hield. Daarna kreeg ik een kapje op en werd ik onder narcose gebracht.”
Als Cheyenne wakker wordt – het is inmiddels 8 januari – is haar zoon Héro geboren. “Ik heb geen paniek gehad. Ik was zo ziek dat ik niet doorhad wat er gebeurde. Voor mijn man was dat anders. Zodra Héro geboren was, ging het weer goed. Het HELLP-syndroom was over.” Ook Héro maakt het goed, ondanks dat hij te vroeg geboren is. “Urenlang lag hij bij mij, huid-op-huid. Als hij niet bij een van ons lag, lag hij in een couveuse. Hij hoefde niet onder een blauwe lamp en niet aan de beademing. Soms vergat hij even te ademen. Dan wreven we onder zijn voetje of over zijn handje en dan pakte hij het weer op. De verpleegkundigen hadden alles onder controle; wij hoefden ons geen zorgen te maken.”
Fysiek gaat het goed, maar mentaal hebben de gebeurtenissen hun weerslag op Cheyenne. “Eerder had ik geen sterke behoefte om borstvoeding te geven. Als het zou lukken, was het mooi; zo niet, dan niet. Maar omdat voor mijn gevoel alles was misgegaan, moest en zou ik borstvoeding geven. Mijn lichaam had zo’n klap gehad dat ik nauwelijks melk produceerde. Eén keer lukte het me om een heel flesje melk te kolven, maar daarna was het klaar en kwam er niks meer uit.” Drie dagen na de bevalling mag Cheyenne naar huis, maar Héro moet blijven. “Twee keer per dag gingen we naar hem toe, om hem te voeden en te knuffelen, en na drie weken op de afdeling neonatologie mocht hij naar huis.”
In het ziekenhuis wordt het stel gekoppeld aan een maatschappelijk werkster. “Uiteindelijk ben ik doorverwezen naar een medisch psycholoog en heb ik EMDR-therapie gehad. Dat heeft mij echt geholpen.”
Tekst gaat verder na de foto’s.
Evi ging onder algehele narcose voor spoedkeizersnede: ‘Ik werd 4,5 uur later wakker op de uitslaapkamer’
Na drie weken mag Héro eindelijk naar huis. Alles lijkt goed te gaan tot hij een paar weken later stopt met drinken en begint met spugen. “De hele nacht maakte hij kokhalzende geluiden. We besloten het niet af te wachten, maar de huisarts te bellen. We werden doorverwezen naar het ziekenhuis.”
De baby wordt opgenomen en krijgt medicatie om te voorkomen dat hij uitdroogt, maar ook dat helpt niet. “Hij hield niks binnen. “Die avond werden we doorgestuurd naar het Wilhelmina KinderZiekenhuis in Utrecht. Net voordat hij vervoerd werd, zag iemand een knobbeltje bij het verschonen van de luier. Héro had een beknelde liesbreuk.” De artsen proberen het terug te duwen, maar dat lukt pas in Utrecht als Héro zijn lichaam ontspant dankzij morfine. “Het was nu geen beknelde liesbreuk meer, maar een gewone liesbreuk, waardoor de operatie gepland kon worden en niet met spoed hoefde te worden uitgevoerd. Daarna konden we eindelijk gaan genieten.”
In het Vrouw-Moeder-en-Kindcentrum van het Maastricht UMC+ heeft ze onderzoek laten doen. “Ik weet dat ik er niks aan heb overgehouden en wat ik kan doen om de kans op herhaling bij een volgende zwangerschap te verminderen.”
Cheyenne concludeert: “De start van het ouderschap was chaotisch, maar zo goed gaat het nu. Héro is 19 maanden oud en doet het zo goed. Hij kletst, loopt, rent rond. Hij is een heerlijk mannetje.” Ze geniet met volle teugen van het ouderschap, maar blikt terug op een pittige bevalling. “Na anderhalf jaar kan ik eindelijk zeggen dat ik er weer ben. Doordat ik te veel heb gedaan na de bevalling, kreeg ik bekkenklachten. Ook heb ik een trage schildklier opgelopen, waardoor ik de rest van mijn leven medicatie nodig heb. Ik loop bij een bekkenfysio, osteopaat en littekentherapeut. Ik heb veel striae door al het vocht dat ik vasthield. Het weefsel daaronder is beschadigd. Dat wordt nu hersteld.” Het was niet hoe ze het voor zich had gezien. “Hier had ik geen rekening mee gehouden. Een zwangerschap is mooi, maar niet altijd en niet voor iedereen.”
Heb jij ook een bijzonder bevallingsverhaal? Mail je naam en verhaal in een paar zinnen naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Bijzondere bevallingen’ en wie weet lees je straks jouw verhaal terug op LINDA.nl.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Veerle Hofkens beviel van tweeling: ‘Ik wist dat het moment tussen de geboorte van de eerste en tweede spannend zou zijn’
Anna Neeltje de Boer is freelance redacteur bij LINDA.nl. Ze woont in Zwolle met haar vriend, hun dreumes en twee katten.
