Amber Visser (29) krijgt in 2017 de diagnose leukemie. Na twee jaar van behandelen en revalideren pakt ze het leven weer op, maar door de bestraling is ze vervroegd in de overgang geraakt. Omdat zij en haar grote liefde Neville een diepe kinderwens hebben, zijn ze nu op zoek naar een eiceldonor.
In de rubriek Wonder gewenst vertelt Amber over het ziekteproces en haar kinderwens.
“Ik had al even last van opgezwollen klieren in mijn nek en onder mijn sleutelbeenderen”, vertelt Amber. “Volgens de huisarts zou het van alles kunnen zijn: een infectie, een allergie, maar uit de onderzoeken kwam niets naar voren. Er werd een PET-scan gedaan en een punctie uit een klier, maar alles was schoon. Toch had ik het gevoel dat er iets niet klopte en vroeg ik of ze een hele klier wilden verwijderen voor onderzoek. De artsen waren terughoudend; ik zou er waarschijnlijk alleen zekerheid mee kopen.”
Maar Ambers voorgevoel blijkt te kloppen. Na een halfjaar van onderzoeken krijgt ze de diagnose leukemie. “Ik was natuurlijk totaal in shock, maar ik dacht ook: zie je wel, ik ben niet gek, er is daadwerkelijk iets aan de hand.” De destijds 20-jarige Amber is op dat moment aan het leren voor haar tentamens. “Het eerste dat ik vroeg was: kan ik blijven studeren? Het antwoord was nee, ik zou er zeker twee jaar uitliggen.” Verslagen gaat ze naar huis, vergezeld door haar ouders en toenmalige vriend. “We belden vrienden en familie. Ik huilde en iedereen kwam langs. Wat moet je op zo’n moment?”
Veel tijd om aan het nieuws te wennen, heeft Amber niet. “Ik werd snel gebeld door het Erasmus MC en kon de volgende dag al terecht. Negen keer kreeg ik een beenmergpunctie. De eerste was verschrikkelijk, omdat ik net in het ziekenhuis was en meteen zo’n extreem pijnlijk onderzoek moest ondergaan. Daarnaast had ik afspraken bij een kaakchirurg en bij een gynaecoloog. Daar kreeg ik te horen dat de kans aanwezig was dat ik onvruchtbaar zou worden van de behandelingen. Tijd om eicellen in te vriezen was er niet meer. Dat vond ik zwaar. Ik wist altijd al dat ik moeder wilde worden. Tegelijkertijd moest ik door. Het belangrijkste was dat ik dit zou overleven.”
Het is maart 2017 als Amber de diagnose krijgt. Er volgt bestraling en in oktober een stamceltransplantatie. “Dankzij de stamcellen van mijn broertje mocht ik verder leven. De behandelingen duurden ruim een halfjaar. Toen dat achter de rug was, ging mijn relatie uit. Wat ik niet wist, was dat het heftigste toen nog moest komen: het revalideren. Het hele proces heeft in totaal zo’n twee jaar geduurd.”
Amber pakt het leven weer op. Ze hervat haar studie en begint met daten. “Ik kreeg een nieuwe vriend. Al vrij snel kwam een eventuele kinderwens ter sprake. Ik ben onvruchtbaar, dus als hij kinderen zou willen, dan moest hij dat weten. We hadden vier jaar een relatie.” In 2023 loopt die relatie op de klippen. “Gewoon omdat het niet meer werkte.” Een jaar later ontmoet ze haar huidige vriend Neville. “Ik was inmiddels 27. Als ik nu een relatie zou krijgen, was hij misschien wel de partner voor het leven, degene met wie ik misschien wel kinderen zou krijgen.”
Amber besluit niet af te wachten en tijdens de eerste date te vertellen dat ze onvruchtbaar is. “Dat was voor hem geen belemmering om mij verder te leren kennen. Dat vond ik lief, maar ik vroeg me ook af of hij besefte wat het betekende. Toen we officieel een relatie kregen, hadden we er diepere gesprekken over. Ik vroeg hem of hij wist waar hij ja tegen zei en of hij dit écht wilde. Neville was duidelijk. Hij zei: ‘We gaan dit samen doen, we zien wel hoe het loopt.’”
Het stel besluit het onderwerp even te laten voor wat het is. Ze zijn immers nog maar kort samen en willen genieten van hun tijd samen. “Maar iedereen om me heen wordt nu zwanger. Mensen vinden het moeilijk om het aan mij te vertellen, omdat ze weten hoe zwaar het voor mij is. Vooral de aankondiging vind ik lastig. Het doet dan even heel veel pijn, maar na een paar dagen zakt dat gevoel en is er ruimte voor blijdschap. Ik ben namelijk gek op kinderen. Ik heb het afgelopen jaar vijf babyshowers georganiseerd, maar dat was wel even genoeg exposure. Na de laatste kon ik geen babyshower meer zien.”
In januari trekken Amber en Neville in hun koophuis. “Als ik niet ziek was geweest, zou dit waarschijnlijk het moment zijn waarop we hadden gezegd: we zijn er klaar voor, we stoppen met anticonceptie. Ik wilde weten hoe het ervoor stond met mijn lijf en maakte een afspraak voor preconceptioneel advies. Daarbij werden onder andere mijn hart, bloeddruk en baarmoeder gecheckt. Ik heb een stamceltransplantatie gehad en algehele lichaamsbestraling en ik wist dat dat invloed zou hebben. Ze zagen geen rare afwijkingen, maar konden wel zien dat ik behandeld ben.”
De twee hopen een kind te krijgen via eiceldonatie. “Deze weg is onzeker, maar we hopen op een kans en als die zich aandient, dan grijpen we die met beide handen aan. Want hoe klein de kans misschien ook is, zolang er een mogelijkheid bestaat om samen een kind te mogen krijgen, willen wij daarvoor gaan.” Omdat eicelbanken in Nederland zo goed als leeg zijn, zijn ze in hun eigen omgeving op zoek naar een vrouw die haar eicellen zou willen doneren. “In de ideale situatie iemand die jonger is dan 40 en een voltooide kinderwens heeft, maar dat zijn geen harde eisen. We willen vooral kijken naar de persoon en situatie en of het voor iedereen goed aanvoelt.”
Als ze die gevonden hebben, is het de bedoeling om via IVF in een fertiliteitskliniek te proberen zwanger te worden. Hoe Amber naar de toekomst kijkt? “Positief, er hebben al heel veel mensen op onze oproep op Instagram gereageerd. Dat geeft vertrouwen. Tegelijkertijd is het ook heel spannend. We gaan straks mensen leren kennen. Zit daar een match bij? Willen we iemand van dichtbij of juist van verder af? Dat soort beslissingen heeft tijd nodig en willen we niet overhaasten. Daarnaast is het mogelijk dat IVF niet slaagt en als het wel slaagt, is het spannend wat een zwangerschap met mijn lijf gaat doen. Mijn lichaam heeft al veel doorgemaakt. Alle puzzelstukjes moeten dus op de juiste plaats vallen, maar we hebben goede hoop.”
Is of was zwanger worden voor jou ook niet vanzelfsprekend? Mail je naam en verhaal in een paar zinnen naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Wonder gewenst’ en wie weet lees je binnenkort jouw verhaal terug op LINDA.nl.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Heleen belandde in een IVF-traject door de diagnose PCOS: ‘Ik vroeg me af waar we mee bezig waren’
Anna Neeltje de Boer is freelance redacteur bij LINDA.nl. Ze woont in Zwolle met haar vriend, hun dreumes en twee katten.
