Eline Vos (37) houdt tijdens de zwangerschap van haar dochter veel vocht vast. Ze blijkt een zwangerschapsvergiftiging te hebben. Tijdens de zwangerschap van haar zoon heeft ze meteen door wat er aan de hand is als ze dezelfde klachten krijgt. Met haar verhaal wil ze aanstaande moeders waarschuwen: “Het is levensgevaarlijk.”
In de rubriek Bijzondere Bevallingen horen we de opmerkelijkste verhalen over bevallingen. Van moeders, partners, vrienden, familieleden en experts.
“Mijn zwangerschap was oké”, blikt Eline terug, die tijdens de coronapandemie in blijde verwachting was van dochter Lieve (5). “We hoefden nergens heen, ik kon gewoon lekker thuis misselijk zijn. Ik zag niemand en hoefde dus ook niks te verbergen. Met 28 weken stopte ik met werken. Ik werk in het onderwijs en anderhalve meter afstand houden, was niet haalbaar.” Dus brengt ze haar tijd voornamelijk thuis door. “Het was saai, maar ook relaxt. Ik hoefde niet bang te zijn dat ik besmet werd.”
Eline had de zwangerschap anders voor zich gezien. “Ik bingede afleveringen van Grey’s Anatomy en zat te wachten tot iemand me kwam entertainen. Mijn babyshower was online, achter de laptop van mijn ouders, met mijn beste vriendin en zusje erbij. Ik pakte cadeautjes uit en probeerde in gesprek te blijven met iedereen die erbij was, mensen die elkaar ook niet kenden. Na een uur was het wel klaar. Ik ben dankbaar dat ze er wat van hebben gemaakt met de middelen die er waren, maar het was wel anders dan een gewone babyshower.”
Het leven kabbelt voort en dat heeft ook invloed op de voorbereidingen op de bevalling. “Een pufclub had ik niet, de cursus hypnobirthing liet ik aan me voorbijgaan. Ik zag het niet zitten om een beetje naar een beeldscherm te puffen en ik deed een geboortecursus online.” Eline hoopt thuis te bevallen. “Dat leek me fijn, geen gedoe. Soms kreeg ik hartkloppingen als ik eraan dacht, maar ik hield mezelf voor dat er nog nooit een kind was blijven zitten, dus dat het allemaal wel goed zou komen.”
Als Eline 30 weken zwanger is, merkt ze dat ze vocht begint vast te houden. “Mijn handen en voeten waren dik, maar mijn bloeddruk was goed. Met 37 weken ging bij mij de vlag uit. Ik was blij dat we die drempel hadden gehaald.” Maar de aanstaande moeder voelt zich niet goed. “En ik sprak het voor het eerst uit. Bij de verloskundige bleek mijn bovendruk veel te hoog te zijn, dus werd ik doorgestuurd naar het ziekenhuis.”
Eline gaat naar het ziekenhuis, zonder haar man, want vanwege de coronapandemie gelden er strikte regels en mag ze niemand meenemen. “De arts bereidde me voor op drie scenario’s: er zou een hartfilmpje worden gemaakt. Mogelijk zou er niks aan de hand zijn en zou ik binnen een paar uur weer buiten staan, het zou kunnen dat ik 24 uur moest blijven ter observatie of ik zou naar buiten gaan met een gevulde Maxi Cosi.”
Het voorgevoel dat Eline al weken heeft, blijkt te kloppen. Ze is ziek en heeft een zwangerschapsvergiftiging. “Op maandag werd ik opgenomen en op dinsdagochtend om 07.00 uur werd er een ballonnetje geplaatst. Mijn man mocht blijven slapen, maar niet de gang op. ’s Nachts viel het ballonnetje eruit en rond 07.30 uur ging ik richting de verloskamer. Veertien uur later werd Lieve geboren. Aan de bevalling heb ik alleen maar goede herinneringen. Natuurlijk was het heftig en pijnlijk, maar het was ook zo oer en mooi. Heel bijzonder om mee te maken.”
Het meisje valt precies binnen de curve qua lengte, maar is dysmatuur, wat betekent dat ze een te laag geboortegewicht heeft. “Als ik naar de foto’s kijk, denk ik: mijn hemel, jij hebt het echt zwaar gehad. We denken dat ze honger heeft gehad in de buik en dat merken we nog steeds.”
Haar start lijkt goed, maar na drie dagen wordt de baby opgenomen in het ziekenhuis. Ze heeft geelzucht en moet onder een blauwe lamp. Hoewel de bevalling een prachtige ervaring is, voelt Eline zich naderhand schuldig tegenover haar dochter. “Omdat ze zo klein was en niet de start heeft gekregen die ik haar zo gegund had.” Mentaal is het zwaar en het lichamelijke herstel van de zwangerschapsvergiftiging duurt lang. “Het heeft drie maanden geduurd.”
Als Lieve één jaar oud is, raakt Eline opnieuw zwanger. “Ik was bang dat ik weer ziek zou worden. Toen ik met 36 weken boven aan de trap stond en zo ongeveer aan de zuurstof moest, voelde ik aan alles dat het niet goed ging. Ik hield het in eerste instantie voor mezelf, wilde afwachten wat de verloskundige zou zeggen. Tijdens de controle bleek dat mijn bloeddruk te hoog was en werd ik naar het ziekenhuis gestuurd. Ik was buiten adem, had verschrikkelijke hoofdpijn en bleek eiwitten in mijn urine te hebben.”
Eline heeft weer een zwangerschapsvergiftiging. “Ik werd opgenomen in het ziekenhuis. We zouden tot 37 weken afwachten, tenzij ik heel ziek werd. Ik vond het lastig. Ik had inmiddels thuis een kind rondlopen. Gelukkig was de coronapandemie voorbij en kwamen veel mensen me opzoeken. Mijn bezoek moest verplicht een rolstoel meenemen.” Eline lacht: “In een rolstoel mocht ik naar het restaurant beneden en daar hadden ze broodjes kroket.”
Met 36 weken en 6 dagen krijgt Eline een ballonnetje. De volgende dag bevalt ze in twee uur en 55 minuten van Cas. “Het was drie keer persen en hij was er.” Haar zoon is lang en zwaar genoeg. “Maar ook hij werd opgenomen vanwege geelzucht. De waardes waren zo hoog dat hij twee uur lang het maximale aantal lampen kreeg en het pas met ons werd besproken toen hij daar al onder lag. De ambulance voor een eventuele overplaatsing voor een bloedtransfusie stond al klaar.” Eline concludeert: “Het was paniekvoetbal.”
In totaal ligt het jongetje 72 uur in plaats van op de borst bij zijn moeder of vader onder blauwe lampen. Dat heeft zijn weerslag op de inmiddels 3,5 jaar oude Cas. “De bevalling was zo snel gegaan en door die uren onder de lampen had hij verlatingsangst. Ik kon niet weg, moest altijd in zijn omgeving zijn. Elke nacht werd hij wakker en de enige die hem kon troosten was ik. Als 1-jarige kreeg hij EMDR om zich veilig te laten voelen en dat heeft goed geholpen.”
Het herstel van de zwangerschapsvergiftiging na de geboorte van haar zoon duurt twee weken, maar helemaal de oude is ze nooit meer geworden. “Ik kom slecht op woorden. Soms weet ik halverwege een zin niet meer waar ik ben begonnen. Zwangerschapsdementie die waarschijnlijk nooit meer weggaat, doordat mijn hersenen een tik hebben gehad.” Maar relativeert ze: “Ik kan er prima mee leven.”
De reden dat ze haar verhaal deelt? “Iedereen weet wat een zwangerschapsvergiftiging is, maar niemand weet precies wat het inhoudt en wat het met je doet. Het is belangrijk om hier wel van op de hoogte te zijn, want het is levensgevaarlijk; je kan eraan doodgaan.”
Ben je zwanger en merk je dat je hoofdpijn hebt, misselijk bent, overgeeft, wazig, sterretjes, lichtflitsen of vlekjes ziet, pijn hebt boven in je buik, het gevoel hebt dat er een band strak om je buik zit, pijn hebt boven in je rug, een grieperig gevoel, een tintelend gevoel in je vingers hebt of dat je veel vocht vasthoudt? Dan zou dit kunnen duiden op een zwangerschapsvergiftiging. Bel bij een of meerdere van de bovenstaande klachten de verloskundige.
Heb jij ook een bijzonder bevallingsverhaal? Mail je naam en verhaal in een paar zinnen naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Bijzondere bevallingen’ en wie weet lees je straks jouw verhaal terug op LINDA.nl.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Lanisha's dochter werd geboren met open middenrif: ‘Haar overlevingskans was 15 procent’
Anna Neeltje de Boer is freelance redacteur bij LINDA.nl. Ze woont in Zwolle met haar vriend, hun dreumes en twee katten.
