Actrice Barbara Sloesen (37) is samen met muzikant Joost Hofman (33). Samen hebben ze zoon Shaffy. Voor LINDA.mini schrijven ze een duo-column.
JOOST
Sinds ik vader ben (dit klinkt een beetje als mensen die twee weken gestopt zijn met roken en op een terras scanderen hoe ranzig het is), is er een ding dat ik graag hardop wil vragen, roepen, schreeuwen, schrijven: kunnen we alsjeblieft kappen met de term ‘papadag’?
Het woord geeft de man de gelegenheid om zich als een soort feministische vader op te werpen. Een vrijbrief om zich als de geïnvesteerde papa te profileren. Fulltime moeders en parttime papa’s.
“Papadag is heilig”, hoorde ik iemand zeggen die niet naar de afspraak kon komen op zijn wekelijkse feestdag. Alsof je in Eindhoven tijdens carnaval wil afspreken, of ik tegen m’n moeder zeg dat ik de avond van 24 december geen tijd heb om langs te komen.
Als het in plaats van Papadag nu ik-kan-er-maar-1-dag-voor-m’n-kind-zijn-dag zou heten, werd het nooit meer gebruikt. En niet alleen omdat het allesbehalve catchy klinkt. Een vriend van mij kreeg, als werknemer van een oorspronkelijk buitenlands bedrijf, zes maanden lang betaald verlof. Het zou de Nederlandse staat miljarden kosten om dit in ons land van de grond te krijgen, maar – komt-ie – je krijgt er zo veel voor terug. Minder burn-outs, meer belastinginkomen, meer arbeidsparticipatie van de vrouwen. Nederland wil 2 miljard in Tata Steel investeren: schrappen en project Papa Veel van maken.
Wij mannen krijgen – volgens het conservatieve stereotype ‘werkende man’ – het vaderschap op een presenteerblaadje aangereikt. We hoeven niet precies te weten hoeveel ons kind weegt. We hoeven ons niet terug te trekken om borstvoeding te geven. We hoeven ons niet down te voelen, omdat ons volledige hormonenhuishouden de eerste maanden na de bevalling als een rubiks kubus in elkaar zit.
Wat we wel krijgen? Nageslacht dat zonder enige fysieke inspanning (op 3 minuten na) onze achternaam draagt. De Apple-truc, om het ietwat oneerbiedig te formuleren. Een iPhone in China laten maken, maar pochen met “Designed in California”. Oftewel: een kind wordt 9 maanden lang geproduceerd door de vrouw, om er vervolgens een label van de man op te plakken.
Noem papadag voortaan ‘Parttime vader’. Ik ben benieuwd hoeveel mannen het met misplaatste trots in hun Out of Office mail zullen zetten.
BARBARA
Wat fijn dat ik hier lees hoe mijn vriend hier een pleidooi houdt om papadag af te schaffen. Jammer dat hij niet genoeg tekens had om ook even te vertellen dat hij afgelopen zaterdag dronken thuiskwam na een avond stappen met 25 Engelsen en op Koningsdag om 11:00 de fles champagne voor de Aperol Spritz opende. Geen zorgen, dit is geen oproep tot een interventie voor Joost & Jellinek. Tevens ben ik geen boze vriendin (Joost die dronken thuiskomt levert namelijk genoeg grappige momenten op). Het gaat over de bare minimum die we van mannen verwachten. Geen papadag? Held. Hij gaat alleen naar het consultatiebureau? Wát een man. Hij kan zelf alle flesjes ontdooien en luiers verschonen? Green flag.
Dit is geen verwijt aan onze wederhelften, maar sinds ik moeder ben geworden, valt het me pas op hoe de vader geprezen wordt voor al zijn minimale inspanningen.
Zo ontdekte Barbara Sloesen dat ze zwanger was: 'Joost kocht in paniek de hele plank aan zwangerschapstests'
Toen ik een jaar geleden door een regisseur gevraagd werd voor een rol in een nieuwe film, zei ik nog half grappend: “Wie weet ben ik wel zwanger.” Wij waren op dat moment al voor onderzoek naar België geweest en aangezien het geen kwaad kan om een béétje te manifesteren, riep ik die uitspraak soms hardop. Het maakte de regisseur in kwestie niet uit. “Werken we wel omheen.” En zo gebeurde het dat ik negen weken na de bevalling op een filmset stond. Toegegeven: ik was trots. Enigszins verbaasd ook. Want niet ík kreeg de complimenten om mijn oren; dat ik alweer aan de slag ging en dat ik kolfde met een lijf dat het woord ontzwangeren nog niet eens had begrepen.
Nee, Joost kreeg alle lof. Dat het zo knap was dat hij alleen was met Shaffy, dat hij het zo goed deed met de flesjes (met mijn afgekolfde melk, ja), dat hij zo lief met hem speelde. En ik weet dat het voor veel mannen ook lastig is om snel aan de slag te gaan. Dat gesprekken bij het koffiezetapparaat geestdodend kunnen zijn als je thuis iets hebt zitten wachten waar geen salarisstrook tegenop kan.
Maar hoe knap is het dat we sámen balans zoeken in ons nieuwe leven? Dat we zo veel liefde hebben voor de nieuwe persoon die we op de wereld hebben gezet, zonder elkaar uit het oog te verliezen. Dat we aanvoelen wanneer de een behoefte heeft aan een avond stappen met 25 Engelsen en dat diegene dan wel weer om 07:00 een luier staat te verschonen.
Kortom en note to self: laten we het teamwork prijzen.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
'Elke keer als iemand zegt 'alle clichés zijn waar', voel ik me een stukje minder vader'
