Nicolette Kluijver: ‘Met Milan was het liefde op het eerste gezicht. Twee magneten waren we’

Het regent dat het giet als Nicolette Kluijver nog voor het afgesproken tijdstip het restaurant binnen komt lopen. “Wat een schijtweer”, zegt ze als ze gaat zitten. Ze lacht erbij, zoals ze vaak zal lachen tijdens ons gesprek: breeduit, aanstekelijk. Verderop in het dorp wordt haar nieuwe huis gerenoveerd. En bijna 4700 kilometer verderop haar nieuwe hotel in Gambia. Als ze al stress heeft, is daar geen spoortje van te zien.

Jouw leven is nooit saai, lijkt het. Was je als kind ook zo avontuurlijk?
“Helemaal niet. Ik kom uit een heel normaal, hardwerkend gezin. Mijn vader is timmerman, mijn moeder verpleegkundige. Wij gingen vroeger bijvoorbeeld nooit op reis. Als na de zomervakantie school weer begon, vertelden mijn klasgenootjes verhalen over zonnige bestemmingen en hadden wij hooguit in een vakantiehuisje in Groenlo gezeten. Dan loog ik dat ik naar Groenland was geweest. Ik denk dat die hang naar avontuur pas kwam toen ik model werd. Ik ontdekte: oké, zo kun je dus óók je leven leiden. Ik merkte dat veel afwisseling goed bij me past.”
Is dat de reden dat je programma’s op locatie maakt?
“Ja, dat denk ik wel. Ook daarin zoek ik graag de thrills op: Try Before You Die, 3 op Reis, Expeditie Robinson – heerlijk, we hebben maar één leven. Helaas ben ik wat dat betreft met mijn neus op de feiten gedrukt. Ik had er nooit bij stilgestaan dat dat ook anders zou kunnen lopen. Voorheen was ik best wel ego-driven. Alles voor mijn carrière: meeslepend, meer en nóg meer. Groots leven doe ik nog steeds, maar nu ben ik vooral bezig met: wat wil ik in samenhang tot anderen? Wat maakt mij én de mensen om mij heen gelukkig? Ik zuig het hele leven leeg. Zodat ik, als ik de aarde straks moet verlaten, zeker weet: ik heb er alles uitgehaald.”

Met die neus en die feiten bedoelt ze de longkanker die in 2017 bij haar werd gevonden. Enige indicatie dat er iets mis was, had ze niet. Wel was ze na een uitzending van RTL Boulevard erg benauwd. Stress, dacht ze: een gezin met drie jonge kinderen en een drukke baan bij tv was misschien wat veel hooi op haar vork. Ook in het ziekenhuis, waar ze vanuit de studio direct naartoe reed, gingen niet direct de alarmbellen af. Tot ze een paar dagen later alsnog bericht kreeg.

“Ik zat in een limousine met winnaars van de Postcodeloterij, allemaal blije mensen, toen ik gebeld werd door het ziekenhuis. ‘Je moet ­langskomen voor meer onderzoek.’ Toen wist ik: I’m fucked. Ze zagen een vlekje op mijn long, maar de PET-scan wees verder niets uit. Tuberculose, dachten ze eerst. Ik kreeg er medicijnen tegen, die spierpijn en haaruitval veroorzaakten. Maar ondertussen voelde ik dat het echt mis was. Een jonge arts besloot uiteindelijk om een extra punctie te laten doen. En jawel: kanker.”
Wat doe je op zo’n moment?
“Alles laten vallen. Letterlijk: ik was een paar weken zwanger van ons vierde kindje, dat moest worden weggehaald. Ik zat toen al zo in die medische mallemolen, dat er geen ruimte was voor een echt afscheidsmoment. Het was een rampenperiode. Misschien ben ik nu pas, acht jaar later, aan het herstellen van die traumatische tijd. Nog steeds kan ik wakker schrikken en pure paniek voelen in mijn lijf. Ondanks alle­ ­therapieën die ik na de kanker heb gevolgd – van hypnosetherapie tot paardenknuffelen – gaat dat blijkbaar niet weg. Het lichaam vergeet niet.”
Je hebt lang tegen de buitenwereld gezegd dat je leed aan een voorstadium van kanker.
“Nou, het was gewoon dikke vette kanker, er is ook een stuk long ­weggehaald. Het was alleen nog niet uitgezaaid. In situ noemen ze dat. Ik had heel erg last van schaamte, vond dat ik de sterke Nicolette moest zijn. Om longkanker hangt een stigma, ik hoorde de mensen denken: dan zal ze wel flink gerookt hebben. Niets van waar. Het lijkt een ouwemannenziekte, maar er zijn helaas veel jonge mensen met slechte longen. Door die schaamte sloot ik de mensen om mij heen buiten. Dit ga ik in mijn eentje oplossen, dacht ik.”

En je toenmalige man, je familie?
“Mijn moeder en zus waren een grote steun. Bij Joost, de vader van mijn kinderen, met wie ik destijds nog getrouwd was, dreef ik vandaan. Het was te veel. Die kutziekte heb je echt in je eentje, je moet het alleen dragen. Dat is soms heel eenzaam. Je wilt jezelf dingen horen zeggen als: ik voel me krachtig, ik ga vechten, ik ga dit overwinnen. Nou, ik had geregeld helemaal nergens kracht voor. En ook geen zin om sterk te blijven. Het was echt zwaar.”
Goddank werd je een halfjaar later schoon verklaard. Maar toen bleek de relatie met Joost over.
“Het verlies van dat kindje, de kanker – óf je komt er samen sterker uit, óf je verandert en raakt elkaar kwijt. Het lag niet aan Joost, ook niet aan mij, het was de situatie die maakte dat we niet meer bij elkaar hoorden.”
Toch vertrokken jullie met jullie drie kinderen in 2020 naar Bonaire. Waarom?
“Het was net corona, mijn programma’s werden gecanceld en Joost had al een sabbatical gepland. We waren nog niet officieel gescheiden, dat uit elkaar gaan vonden we sowieso een heel proces. Weet je wat, dachten we, laten we een tijdje ergens anders wonen. Waar de zon schijnt, we makkelijk kunnen aarden en de kinderen in het Nederlands naar school kunnen. Joost en ik kochten er een huis in dezelfde straat. Het ging ­hartstikke goed met de kinderen. Isabella, Ana-Sofia en Jesse leerden surfen, maakten vriendjes, liepen de hele dag op blote voeten tussen onze huizen heen en weer. We leefden in een heerlijke bubbel. Dat harde scheiden werd een stuk vriendelijker zo. Het plan was drie maanden op Bonaire te blijven, maar dat werden uiteindelijk vier jaar. Na verloop van tijd trok mijn werk weer aan. Bovendien werd Isa twaalf en we wilden haar in Nederland naar de middelbare sturen.”
Je kwam terug met een bijzonder souvenir: op Bonaire leerde je je nieuwe liefde kennen.
“Een groot cadeau. Milan was voor werk op Bonaire; het was liefde op het eerste gezicht. Twee magneten waren we. Bij de eerste ontmoeting hebben we vier uur aan een stuk gepraat. Maar omdat ik op het punt stond om naar Nederland terug te keren, dacht ik: die zie ik nooit meer. Pas toen hij ook terug in Nederland was, hebben we weer afgesproken. In eerste instantie ging dat in het geniep, bij een hotel – hoe chic wil je het hebben. Maar de bladen kregen er al snel lucht van, ze noemden Milan ‘de hotelhunk’. Toen hebben we het maar officieel gemaakt.”
Wat is er zo leuk aan hem?
“Hij is gewoon de mannelijke Nicolette, behalve dan dat hij heel gestructureerd is en ik niet. Hij is al net zo avontuurlijk, niks is hem te gek. Daarnaast gaat hij heel goed met de kinderen om; hij heeft er zelf ook twee, en tussen hen en mij klikt het ook. Mijn ex, Joost, is ook weer happy in de liefde, dus de randvoorwaarden zijn helemaal goed.”
Je klinkt als een gelukkig mens.
“Het voelt alsof ik in rustig vaarwater ben beland. Ik sta elke ochtend positief op, ben heel blij dat ik dit allemaal mee mag maken. Al zijn er natuurlijk momenten dat ik me druk maak. Afgelopen december mocht ik stoppen met immunotherapie, daar ben ik ontzettend blij mee. Maar soms ben ik toch nog bang dat de kanker terugkomt. En dat ik altijd alles uit het leven wil halen, betekent ook dat ik veel onrust voel. Daar ­hebben anderen af en toe last van, dat realiseer ik me soms misschien te weinig. Ik vertelde een collega onlangs dat we gedurende de verbouwing van ons huis in een caravan op de oprit wonen. ‘Gottegot’, zei die. Shit ja, dacht ik: en daar sleep ik de kinderen dan maar weer in mee.”
Rustig vaarwater is misschien ook relatief: je was een jaar terug uit Bonaire of je besloot met Milan een hotel in Gambia te gaan bestieren. Hoe kwamen jullie daar terecht?
“We waren er op vakantie, vonden het meteen een fantastisch land. Een Nederlands stel dat we daar leerden kennen, vertelde ons over een goede­doelenproject. Daar besloten we ons een paar dagen voor in te zetten.”
Dan ga je dus met je nieuwe liefde op vakantie, niet om elkaar beter te leren kennen of uit te rusten, maar om vrijwilligerswerk te doen?
“Ja, haha. Net als Milan ben ik niet het type dat hele dagen op een strandbedje kan liggen. We merkten dat er in Gambia aan bepaalde dingen een gebrek is, dus kochten we bijvoorbeeld rijst om uit te delen. Zo kwamen we in het plaatsje Pakalinding in het binnenland terecht, ver weg van het massatoerisme. Daar stond een brak hotel dat zou ­worden gerenoveerd, maar dat kwam niet echt van de grond. We ­vonden het meteen interessant, wat als wij erin zouden investeren? Ik doe best vaak iets voor een goed doel, maar nu konden we zélf iets initiëren – iets waarvan we honderd procent zeker wisten dat het geld goed terecht zou komen en de mensen daar er iets aan zouden hebben.”

Hoe zit dat dan, een hotel als goed doel?
“We hebben het hotel opgeknapt met de mensen uit het dorp. De school ernaast kreeg een upgrade, we hebben de kinderen nieuwe uniformen gebracht, een moestuin rondom aangelegd en een waterput geslagen. Het idee is dat wij er een paar weken per jaar zijn, verder moeten ze het zelf gaan doen. Nu leiden we locals op om in de keuken, de bediening of de huishouding te werken. Het hele dorp heeft daar baat bij: de vijftien mannen en vrouwen die we nu in dienst hebben, kunnen door deze baan niet alleen voor zichzelf, maar ook voor hun familie zorgen. Ze hadden nog niet eerder in de hospitality gewerkt. Niet dat wij het allemaal zo goed weten – we doen dit ook voor het eerst en betalen het vooralsnog uit eigen middelen – maar met elkaar komen we er wel uit.”
Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan?
“Ja, zoiets. Deze maand moeten we voor een heel jaar huur gaan ­betalen, hartstikke spannend want we hebben nog helemaal geen winst gedraaid. Maar het goede nieuws is dat het hotel de afgelopen weken vol zat. Zelfs de Gambiaanse president heeft bij ons gelogeerd, dat was te zien op landelijke tv. Een Nederlandse zender benaderde ons met het idee om een reallifesoap over ons avontuur te maken, maar we hebben besloten dat niet te doen. Anders wordt het zo’n egoshow.”
Dat raakt aan kritiek op social media. Toen er een filmpje van de hotelopening verscheen, waarin je dansend en duidelijk ontroerd met een paar kinderen op je schouders te zien was, werd je verweten de white savior uit te hangen: kijk mij eens goed doen.
“Ik heb dat ook gelezen. Het raakte me, maar ik begrijp de kritiek. Ik doe het met de beste bedoeling, het lastige van mijn werk is alleen dat er soms slecht over je geschreven wordt. Dat mag ook, iedereen mag zijn mening hebben.”
Maar dit is een andere discussie, dit gaat niet over de kwaliteit van je presentatiewerk. Dit gaat over jouw intentie.
“Dat is waar. Ik snap dat mensen die mij zagen huilen, dachten: god, doe normaal zeg, je lijkt Moeder Teresa wel. Maar mijn emotie was echt. De kinderen waren ontzettend blij met hun nieuwe uniform: pas als ze een uniform hebben, mogen ze naar school. Dat ontroerde me.
Ik realiseer me ook dat het nogal superieur klinkt als ik vertel dat we het hotelpersoneel zelf opleiden. Koloniaal bijna. Zo bedoel ik dat helemaal niet. Het ding is: het maakt mij ontzettend blij en gelukkig om mensen te kunnen helpen. En ik zie dat zij blij zijn met wat er voor ze wordt gecreëerd. De wil om het zelf te doen is er, ze kúnnen het ook. Maar als je in een land in ontwikkeling leeft, is het soms wel handig als iemand je af en toe een zetje geeft. En ja, het helpt als ik een video post, want we kunnen natuurlijk wel wat reclame gebruiken. Maar het mooiste: door die video’s komen er weer allerlei mensen op ons af die ook hun steentje aan het Gambia-project willen bijdragen.”
Wanneer is het project een succes?
“Als de mannen en vrouwen die er nu werken, goed worden in hun vak en we nog meer mensen van een baan kunnen voorzien. En als we komend jaar voldoende goede recensies en gasten krijgen. Wie van Senegal naar het zuiden reist, komt door Gambia en rijdt bij ons langs. We mikken op zakenmensen op doorreis of toeristen die één, twee ­nachten blijven. Je moet bij ons niet voor een week boeken, dat is te lang. Maar je kunt in de omgeving heel mooi nijlpaarden en apen spotten, het eten is goed en de bedden heerlijk.”
Een hotel beginnen met de hotelhunk: zo is de cirkel mooi rond.
“Nou, inderdaad.”•