Linda de Mol: ‘Krijsend van de pijn probeerde ik het kreng onder mijn kaftan vandaan te krijgen’

OM MAAR METEEN MET DE DEUR IN HUIS TE VALLEN, maar je had het vast al door: aan deze foto is weinig tot niks echt, en veel – zo niet alles – bewerkt. Die strakke cellulitisloze benen heb ik helaas niet, in een oranje badpak zul je me never aantreffen want ik ben meer van de bikini’s en die haai is een computerneef van de oude Jaws.
Waarom zo’n nepfoto op de cover? Omdat het op social media tijdens de vakantiemaanden wemelt van de volledig bewerkte foto’s, die er vooral op uitgezocht lijken om de thuisblijvers of eenvoudigere vakantiegangers de ogen uit te steken met begeleidende teksten als ‘Bruine voetjes op ­spierwit verlaten strandje’, ‘Pornstar Martini’s in de privé-jacuzzi’, ­‘Heavenly four hands-massage op Bali’, ‘M’n lief en ik, een kreeft en witte wijn met ijsblokjes #grateful#thelittlethingsinlife’.  

Elke keer dat ik ze zie langskomen, ben ik intens blij dat ik nooit iets post op Instagram. Want om elke dag een picture-perfect-plaatje te ­moeten maken en bewerken, lijkt me dodelijk vermoeiend. Ik heb na een stranddag geen sexy beach hair maar een bezwete, vettige plak haar. Mijn bordje kip piri-piri is zalig, maar niet fotogeniek en zelfs in de zachtere namiddagzon lukt het mij niet een knappe foto van mezelf te maken. Ik creëer een onderkin, knijp met mijn ogen tegen de zon of sta er maar half op. Bovendien zou ik bij God niet weten hoe ik op een strand een plaatje moet schieten waar verder niemand op staat, want laten we eerlijk zijn: in juli en augustus is het óveral bizar druk. En de strandvakantie is ook nog eens hopeloos uit, lees ik overal. Als je op social media een beetje indruk wilt maken, moet je minstens ziplinen tussen bergtoppen, snorkelen met zeeschildpadden, kajakken in een vleermuizengrot, paragliden over een woestijn of hiken boven de wolken. Ik word al moe als ik eraan denk en is vakantie niet ook vooral bedoeld om te ontspannen en uit te rusten?
Niet voor de vrouw die ik tijdens mijn laatste Portugal-tripje in de branding zag liggen. Ze had een forse (en, toegegeven, sexy) derrière en lag in de branding te … ja, te wat? Ik denk dat rijden, zoals hitsige mannetjeshonden dat doen, of twerken het ’t beste omschrijft. Haar vriend liep met zijn telefoon om haar heen die deinende, trillende billen te filmen en was steeds niet helemaal tevreden met het resultaat, zag ik vanachter mijn e-reader, want ze moest het wel acht keer opnieuw doen. Achter mij op het strand stonden twee toeristen gevaarlijk dicht op de rand van de hoge klif zichzelf te fotograferen op een beroemde golf-hole. Één stapje verder naar achter en ze zouden morsdood zijn.  

In het restaurant waar ik ’s avonds ging eten, zat een vrouw met een complete lichtinstallatie zichzelf te filmen terwijl ze deed of ze een bordje gegrilde sardientjes nuttigde en liet die vervolgens onaangeroerd staan. Ik werd er een beetje verdrietig van. Ik las dat mensen hun vakanties en reizen steeds vaker uitkiezen op wat ze op Instagram zien, vooral als het als instagrammable hotspot te boek staat. Terwijl we eigenlijk allemaal wel weten dat influencers hun foto’s gigantisch bewerken en toeristenmassa’s en ander lelijks handig wegshoppen. Zodat iets een hidden gem lijkt en zij gratis de penthousesuite krijgen, terwijl jij de kleine kamer blijkt te hebben met uitzicht op de blinde muur en ’s ochtends moet rennen voor een bedje bij het overvolle zwembad. Vakanties zijn nóóit perfect: je kunt zomaar zes uur vertraging hebben, voedselvergiftiging oplopen, beroofd worden van je nieuwe zonne­bril, knallende bonje met je vent krijgen omdat ineens twee weken 24/7 op elkaars lip best veel is. Je kunt lekgeprikt worden door zwermen muggen of, zoals ik, gestoken worden door een hoornaar op een bomvol terras, waarna ik krijsend van de pijn het kreng onder mijn kaftan vandaan probeerde te krijgen. Je kinderen worden door het tijdsverschil dagen achtereen om vijf uur wakker, de airco werkt niet op de dag dat het 42 graden is, je zoontje kotst zijn hele ontbijt eruit in de pretparkattractie, je puber ligt dronken in de bougainvillea…
Allemaal hartstikke goed materiaal voor Instagram. Met de ironische hashtag #hetishierfantastisch krijg je geheid de lachers op je hand en ontvang je vast ook foto’s en reacties terug van andermans vakantiemissers, wat volgens mij een stuk leuker is dan de geijkte, gepolijste plaatjes. 

Het ultieme dieptepunt van de instagrammable vakantie zag ik in de documentaire Danger Zone. Er bestaan dus serieus reisagenten (macho­mannen met Rambo-aspiraties) die je voor de lieve som van twaalfduizend euro meenemen naar Afghanistan, Somalië of Syrië om eens te ervaren hoe dat nou is, midden in zo’n echte oorlog zitten. Het meest shockerend vond ik dat een vrouw zo’n reis geboekt had: Eleonora, een Italiaanse die in Las Vegas woont, haar bestaan daar voorspelbaar en eentonig vindt en nu ‘diepgang’ zoekt. Zij gaat, na een training waarin ze als een soort G.I. Jane met een echte (“This is so cool”) mitrailleur mag schieten, naar Afghanistan. Een land waar vrouwen onder het juk van de taliban in de afschuwelijkste omstandigheden leven en waar het extreem onveilig is. Maar dat geeft dus de ‘diepgang’ waar Eleonora zo’n behoefte aan heeft en het gevaar laat de adrenaline lekker stromen. Bovendien: wie heeft dat nou? Een foto van jezelf op insta waar je uit een verlaten tank opduikt met een militaire helm op je hoofd?•

Deel je eerlijke vakantiefoto’s op instagram met #hetishierfantastisch, tag @linda en maak kans op je eigen opblaashaai.