Abonneer nu
Dubbelinterview

Irene & Daan: ‘Als je mensen om je heen verliest, begin je meer na te denken over een leven na de dood’

Televisie-icoon Irene Moors (58) en aanstormend talent Daan Alferink (30) over het belang van een spiritueel gereinigd huis en leven na de dood: “Er moet iets zijn, anders is het stom.”

IRENE: “HEB JIJ ÜBERHAUPT ENIG IDEE WIE IK BEN? IK BEN NAMELIJK BIJNA DERTIG JAAR OUDER …”
Daan: “Tuurlijk. Voor Telekids was ik te jong, maar ik ken je van De TV Kantine en Life4You, dat zondagmiddag­programma met Carlo Boszhard. Ik vond dat laatste bijna Amerikaans: live, publiek erbij en dan de hele middag zo’n show presenteren. Heel leuk, heel knap ook.”
Irene: “Ik volg jou al vijf jaar op social media dankzij Fred van Leer. Hij repostte jouw filmpjes en die vond ik heel komisch. Volgens mij heeft Fred jou wel een push gegeven, toch?”
Daan: “Honderd procent. Ik kreeg een dm van hem: dat hij een filmpje zo leuk vond, of hij het mocht re­posten. Nou, graag, want hij heeft een enorm bereik. Ik had er binnen één dag tienduizend volgers bij.”
Irene: “En je werd een ster in België. Hoe is dat begonnen?”
Daan: “Ik heb de toneelschool gedaan in Rotterdam, maar na een jaar vertelden ze me daar vriendelijk dat ik misschien iets anders moest gaan doen. Ik onthield mijn teksten nooit en was vooral bezig met decors bouwen, dus misschien was interieurvormgeving iets voor mij. Lul niet, dacht ik, maar ik ben toch naar een open dag gegaan van een opleiding in Brussel en daar vielen alle puzzelstukjes in elkaar. Dus ik werd interieurstylist en bleef in België wonen, maar ik miste het podium. Ik ben sowieso altijd de gangmaker, vind applaus en aandacht heel leuk. Dat krijg je niet als interieurstylist. Dus heb ik heel brutaal alle tv-makers in Nederland gemaild en ze verteld dat ze toch echt mij moesten hebben. Had ik wel meer volgers op social media nodig, kreeg ik terug. Dus ben ik interieurgerelateerde filmpjes gaan maken. Vervolgens werd ik twee jaar geleden gebeld door een Belgisch productiebedrijf: of ik als interieurstylist mee wilde werken aan Blind Gekocht, de Vlaamse variant van Kijken Zonder Kopen.”
Irene: “Toen was het hek van de dam, zat je ineens als kandidaat in Celebrity Masterchef en de Vlaamse variant van De Slimste Mens.”
Daan: “… waar ik nu zelfs in de jury zit. Het voelt nog steeds als een droom, maar ik ben nu dus wel bang dat ik doodga.”

‘IK BEN ZO
FUCKING
GELUKKIG
DAT HET
WEL FOUT
MÓÉT
GAAN’

Irene: “Dat moet je even uitleggen.”
Daan: “Vier jaar geleden heb ik voor mezelf onder elkaar gezet wat ik wilde in het leven. Letterlijk alles wat ik in die tijd manifesteerde is nu aan het lukken – zelfs deze shoot in de LINDA. hoorde erbij, ik zweer het je. Ook privé gaat alles goed. Ik ben zó fucking gelukkig dat het wel fout móét gaan. Dat gevoel heb ik heel sterk. Sowieso ben ik bang voor de dood, zoals ik ook bang ben om mensen te verliezen die ik liefheb.”
Irene: “Ik snap een beetje wat je bedoelt, want ik heb ook een heel leuk leven, lieve kinderen en ik ben al honderd jaar met mijn man, maar ik denk dan niet meteen aan doodgaan. Waar komt dat bij jou vandaan?”
Daan: “Mijn oma is een paar jaar geleden plotseling overleden. Dat was tijdens de coronaperiode, waardoor we haar lange tijd niet konden zien – ze zat in een verzorgingstehuis. We belden haar wel en als ik dan toch een keer langs mocht komen, nam ik haar in de rolstoel mee naar buiten. Maar we wisten uiteindelijk niet hoe slecht het met haar ging, hoe ziek ze was. Ze was een schat van een mens, ik ging mijn hele leven al bij haar op bezoek, rookte mijn eerste sigaretje met haar, we zaten samen aan de martini. En ineens was ze er niet meer. Dat je zo’n ­belangrijk iemand zomaar kunt verliezen zonder afscheid te nemen, daar heb ik het tot op de dag van vandaag moeilijk mee. Mijn zus en ik hebben wel een mooie herdenkingsplek voor oma: een bankje aan de Kralingse Plas in Rotterdam. Daar wandelden we altijd, dus ik heb daar gewoon haar naam, geboorte- en sterfdatum op gezet. Dat is onze plek, daar kunnen we af en toe zitten, over de plas kijken. Dat voelt goed, maar het blijft lastig. Ik ga af en toe nog steeds spontaan een benzinestation binnen om te huilen en te bellen met mijn pa, ma en zus. Om te ­checken of alles nog goed gaat. Want dit gaat me niet nog een keer overkomen, dat iemand me zomaar ontglipt.”
Irene: “Toch zal dat gaan gebeuren, Daan, maar je zal zien dat je ook daarmee kunt leren leven. Mijn moeder is al 24 jaar geleden overleden, mijn vader elf jaar geleden en van tevoren kon ik me daar geen voorstelling van maken. Ik dacht alleen maar: als dat gebeurt, kan ik niet doorleven. Toch gebeurt er iets met je waardoor je dat wel kunt, het universum heeft daar blijkbaar iets voor bedacht. Ik was zwanger van mijn tweede kind toen mijn moeder stierf, dus het was dubbel ­heftig, maar ik voelde een soort kracht in me opkomen, waardoor ik tóch door kon. Jij denkt nu dat dat bij jou anders zal zijn, maar ook jij gaat dat voelen. De dood hoort gewoon bij het leven. Soms is het te vroeg, soms is het onterecht, maar het gebeurt, dus je moet ermee dealen. En ik heb dus het gevoel dat ‘iets’ ons daarbij helpt.”

Daan: “Denk jij dat er iets is na de dood?”
Irene: “Ik hoop het. Ik zie de dood als een horizon: verder kunnen we niet kijken, maar daarachter zal vast ook iets zijn. Ik ben er alleen niet mee bezig, want ik ben nu nog even hier. En het heeft geen zin om je er druk over te maken, al is dat af en toe best lastig. Onlangs hadden ze bij een bevolkingsonderzoek iets gevonden in mijn borst. Dat vond ik pittig – in mijn hoofd was ik de kasten al aan het opruimen. Ik had er ook helemaal geen zin in, dat doodgaan, maar ik bleef uiteindelijk redelijk rustig. Gelukkig bleek het goedaardig, maar het gevoel dat je krijgt als er een mogelijkheid bestaat dat het níét goed is, was wel heel gek. Ik las trouwens dat jij je begrafenis nu al tot in de puntjes hebt geregeld.”
Daan: “Ik weet precies wat ik wil, inderdaad.”
Irene: “Begraven of cremeren?”
Daan: “Dat is nou net het enige wat mijn naasten mogen bepalen. Het maakt mij niet uit, want ik ben er dan toch niet meer. Als mijn vent het tegen die tijd leuker vindt om me te bezoeken bij een graf is het prima, maar als-ie me in een urn op de schouw wil zetten, mag het ook. Al zet-ie me op, dat kan me geen reet schelen. Als hij maar gelukkig is. Voor de rest heb ik alles in mijn hoofd. Ik spreek ook zelf een afscheidswoord in, op film. Ik ga iedereen af, wil ze allemaal bedanken en ze vertellen dat ik hoop dat ze heel hard aan het janken zijn. Vooral Stijn, mijn man.”

‘IK HEB EEN
MEVROUW
MET SALIE EN
UILENVEREN
DOOR MIJN
HUIS LATEN
LOPEN’

Irene: “Hoe lang ben je al met Stijn?”
Daan: “Bijna twee jaar. Ik heb hem ontmoet via een datingapp. Ik had niet per se behoefte aan een relatie, maar ik was tegelijkertijd toch ook wel een beetje klaar met alleen zijn. En toen kwam Stijn voorbij: zwart haar, blauwe ogen, snorretje. Ik dacht: die swipe ik naar rechts. Toch was ik in het begin best afstandelijk, want ik was jaren alleen geweest, had echt een enorme muur om me heen. Na drie dates vond ik het ineens ook genoeg. Ik zat in een heel druk draaiproces voor tv, had het gevoel dat er geen ruimte was voor Stijn. We hadden een gigantische klik, maar we hebben elkaar een halfjaar niet gezien.”
Irene: “Misschien ben ik hier te oud voor, maar dit snap ik niet.”
Daan: “Ik vond het gewoon doodeng. Ik vond hem heel leuk, kriebels-in-mijn-buik-leuk, maar ik was te bang om me open te stellen, omdat ik hem vervolgens ook weer kwijt kon raken. Maar ik heb hem uiteindelijk dus toch weer geappt. Hij heeft me – honderd procent terecht – een dag laten wachten, maar appte toen terug dat we maar weer eens een drankje moesten doen. Daarna ging het snel. We wonen samen, hebben een huis gekocht dat we samen hebben verbouwd en hebben twee katten. Die katten vond ik ook doodeng, net als samenwonen of samen op vakantie gaan, maar het gaat elke keer wat beter. Ik vind alles minder eng als ik met Stijn ben. Met hem wil ik oud worden.”
Irene: “Je bent vooral bekend als die heel erg grappige flapuit, maar eigenlijk is dat dus gewoon een masker.”
Daan: “Daar heb ik nog nooit over nagedacht, maar ik weet wel dat humor mij altijd heeft geholpen. Op de middelbare school werd ik gepest omdat ik op jongens viel, maar ik deed mee aan de schoolmusical, maakte mensen aan het lachen en dat maakte me populair. Toen durfden de pesters niet meer. Dus het zal een soort bescherming zijn, inderdaad.”

Irene: “Ben je lang gepest?”
Daan: “Anderhalf, twee jaar. Dus dat had best impact, zeker omdat ik zelf helemaal de kluts kwijt was. Dan zag ik een knappe jongen uit de bovenbouw voorbijkomen en dacht ik: zo leuk is-ie niet, zie je wel, ik ben geen homo. En zat ik me vervolgens thuis af te trekken op mannen in Speedo’s uit de H&M-catalogus. Dan weet je dat er iets aan de hand is, dat je niet ‘normaal’ bent.”
Irene: “Kon je er thuis over praten?”
Daan: “Nee. Mijn ouders zijn heel lief en ruimdenkend, ondersteunen me altijd, maar ik wilde het zelf gewoon niet vertellen. Ik wilde geen homo zijn, kon me niet voorstellen dat je dan een leuk leven zou ­hebben. Er waren voor mijn gevoel ook weinig homo’s op tv. Ja, Yari uit Gooische Vrouwen, maar die werd in elkaar geslagen omdat hij op mannen viel. En als er al homo’s op tv waren, waren het heel uitgesproken types: in hen kon ik me niet verplaatsen, want ik liep niet met een boa om m’n nek. Dus: was ik het überhaupt wel?”

‘MET HET
VERLIES VAN
MIJN OMA
HEB IK HET
NOG STEEDS
MOEILIJK’

Irene: “Iets leukers: Stijn en jij hebben een nieuw huis. Hoe ging dat met het verbouwen en inrichten? Hebben jullie dezelfde smaak?”
Daan: “Over het algemeen wel, maar hij kan ook ineens een Romeinse fontein met koikarpers willen. Midden in de tuin. Wat ik niet begrijp, omdat we een jarenvijftighuis hebben. Stijn kan ook plots heel erg Rivièra Maison zijn. Die winkel bestaat niet meer, maar ze maakten allemaal spullen waarop stond wat het was. Een bureau waarop BUREAU staat. Ja, dat zie ik zelf ook wel.”
Irene: “Heb je ook nagedacht over wat er daarvoor allemaal in het huis is gebeurd? Lieten jullie het bijvoorbeeld spiritueel reinigen?”
Daan: “Nee? Doe jij dat dan wel?”
Irene: “Zeker. Het huis waar ik woon is meer dan honderd jaar oud en daar zijn vast vreselijke dingen gebeurd. Inmiddels woon ik er al meer dan twintig jaar helemaal happy de peppie, maar de eerste keer dat ik er binnenkwam, voelde ik een heel bedrukte energie. Dat huis stond er al in de Tweede Wereldoorlog, is ingenomen door de Duitsers en daarna woonden er mensen met wie het ook niet helemaal goed ging, dus ik heb er een mevrouw met salie en uilenveren doorheen laten lopen. Ze maakte er een heel verhaal van, over wie ze allemaal tegenkwam tijdens dat rondje, en toen ze klaar was, was alles weer schoon. Dat vond ik een prettig idee.”
Daan: “Ik vind dat helemaal niet bij jou passen.”
Irene: “Ik was daar in die tijd wel meer mee bezig, presenteerde ook een programma over spiritualiteit. En als je mensen om je heen verliest, begin je sowieso meer na te denken over een leven na de dood, hoop je dat er toch meer is tussen hemel en aarde. Ik ben helemaal niet zweverig, wel sfeergevoelig. Ik vóél dingen. We hoeven daar nu niet lang bij stil te staan, maar ik geloof dat er iets moet zijn na de dood.”
Daan: “Zo sta ik er ook in. Er moet iets zijn, anders is het stom. Over stom gesproken: vind je het jammer dat je minder op televisie bent?”
Irene: “Ik zit nog steeds in het vak, maar nu meer achter de schermen – presentatietrainingen, coaching – en ik stond afgelopen jaar in het ­theater. Mensen denken op de een of andere manier altijd dat het slecht met je gaat als je niet meer op tv bent, maar het gaat prima. Ik heb leuk werk, ik heb het hartstikke druk. Wat ik wel mis, is het team. Samen met al die mensen een live zondagmiddagprogramma maken, samen bij een zender horen. Dat vond ik heerlijk, want ik ben een gezelschapsdier. Freelancen, alles alleen doen, dat is lastig. Ik hoor liever bij een familie.”

‘ALS IK WEER
MET CARLO
AAN EEN TAFEL
MAG, KOM
IK METEEN’

Daan: “Waar mogen ze jou voor bellen?”
Irene: “Als ik weer met Carlo aan een tafel mag zitten, kom ik meteen. Dat willen we ook graag, maar iedereen roept dan meteen dat ze een goed format willen zien. Maar wij zíjn het format. Aan de andere kant ben ik inmiddels 58 en dan word je nu eenmaal niet meer zo snel gebeld om een programma te presenteren. Dat is niet erg, want er moet ook plaatsgemaakt worden voor de nieuwe lichting, voor mensen zoals jij. Dus het is niet zo dat ik klaar ben met televisie, maar ik accepteer het zoals het is.”
Daan: “Volgend jaar word je zestig. Hoe vind je dat?”
Irene: “Ik ben vooral heel erg blij dat ik gezond ben en ik hoop dat zo lang mogelijk te blijven. Natuurlijk zie ik wel dat veel generatiegenoten nogal druk zijn met hun uiterlijk, maar dat heb ik helemaal niet. Als ik mezelf in de spiegel bekijk, zie ik wel dat er wat invalt, dat ik hier en daar wat craquelé word, maar ik heb daar vrede mee. Ik heb dus nog nooit wat aan mezelf laten doen, omdat ik die behoefte niet voel en ik heb er ook helemaal geen zin in. Voor jouw generatie is het veel gewoner om aan je uiterlijk te laten sleutelen, toch?”
Daan: “Ik doe het al vijf jaar, ik laat alles wat in mijn gezicht beweegt bevriezen. Ik ben ermee begonnen omdat ik veel filmpjes van mezelf maakte en zag dat er vanwege de vorm van mijn schedel een soort gleuf over mijn voorhoofd liep. Dat vond ik niet mooi. Helemaal weghalen kon niet, zei die arts, maar dankzij een kleine filler kon hij die frons wel verminderen. Dat vond ik wel lekker, maar na vier maanden was die frons er weer. Dus ging ik terug. Inmiddels zit ik er elk kwartaal.”
Irene: “Ben je niet bang dat je te ver gaat?”
Daan: “Ik heb ooit de kraaienpootjes bij mijn ogen plat laten spuiten, maar daar word je heel eng van, dan lijk je een soort pop. Dus ik doe nu niets anders dan mijn voorhoofd. Al durf ik er wel vergif op in te nemen dat ik op mijn 45ste een facelift zal ondergaan. Mijn ouders en mijn zusje vinden het stom dat ik het doe, net als Stijn. Er zijn sowieso maar weinig mensen in mijn omgeving die het waarderen, maar ik vind het zélf mooi. Zoals ik het ook mooi vind als je er juist níét voor kiest. En kijk nou naar die foto’s van jou, niet normaal toch?”
Irene: “Lieverd, met de juiste belichting en goede make-up kom je een heel eind.”•

cv

Irene Moors GEBOREN op 18 juni 1967 in Alkmaar IS presentatrice en actrice DEBUTEERDE in 1988 op tv met Dit is Disney STAPTE in 1989 over naar RTL Veronique, dat RTL 4 werd PRESENTEERDE daar ruim 26 jaar programma’s, waaronder Telekids, Eigen Huis & Tuin, Life & Cooking en De TV Kantine WERKTE vanaf 2016 een paar jaar voor SBS6, maakte daar onder meer Naar Bed Met Irene en Topper Gezocht WON in 2010 met Carlo Boszhard een Gouden Televizier-Ring DEED in 2025 mee aan Het Perfecte Plaatje op Reis en werd eerste HEEFT een bedrijf in mediatraining en presentatiecoaching IS getrouwd met Barry Kroon; samen hebben ze dochter Rosalie (27) en zoon Tijn (23) WOONT in Heemstede INSTAGRAM @irene_moors

cv

Daan Alferink GEBOREN op 29 november 1994 in Rotterdam IS interieurstylist OPLEIDING LUCA School of Arts, Brussel DANKT zijn bekendheid aan zijn populariteit op social media, waarop hij filmpjes post waarin hij zijn eigen interieur onder handen neemt IS interieurexpert in Blind Gekocht, de Vlaamse variant van Kopen Zonder Kijken NA zijn deelname aan De Slimste Mens Ter Wereld in België werd hij afgelopen jaar gevraagd als een van de vier juryleden voor dat programma VORMT binnenkort met Roos Reedijk het stylingduo in het nieuwe RTL 4-programma Huizenruilers WOONT met vriend Stijn en hun twee katten in Antwerpen INSTAGRAM @daanalferink

Dit artikel is afkomstig uit LINDA.260 EIGEN HUIS EN PUIN lees hier het hele magazine.

Thumbnail voor Robert & Saskia: ‘Je bent een jaar of twintig dag en nacht met je kinderen bezig en dan ineens zijn ze weg’Robert & Saskia: ‘Je bent een jaar of twintig dag en nacht met je kinderen bezig en dan ineens zijn ze weg’Lees ook