
Mannen mogen zogenaamd zwijnen zijn, terwijl vrouwen nog altijd wordt geleerd om weinig ruimte in te nemen. Dat moet maar eens over zijn, vinden acteur en filmmaker Robert de Hoog (37) en schrijfster Saskia Noort (58).
Saskia: “Zit jij weleens in een ijsbad?”
Robert: “Mijn vrouw en ik zijn tijdens een vakantie in Nederland een keer ’s ochtends vroeg in natuurwater gaan zwemmen. Na twee seconden renden we er alweer uit en besloten we dat nóóit meer te doen.”
Saskia: “Ik word omringd door mensen die ’s winters zwemmen in ijskoud water. Je schijnt je daarna heel goed te voelen, omdat er veel adrenaline vrijkomt. Maar ik neem dan liever gewoon een espresso martini, hoor.”
Robert: “Ik heb met een vriend zo’n cryokamer geprobeerd. Dan sta je in min twintig met sloffen en wanten aan, terwijl je intussen housemuziek hoort. Die vriend kreeg al na tien seconden een paniekaanval, dus dat hebben we nooit meer gedaan. De hoofdpersoon in jouw nieuwe boek doet wel dit soort dingen, toch?”
Saskia: “Ja, zij stapt in ijsbaden. En net als ik sport ze veel en krijgt ze hormoontherapie. Ik denk dat die dingen wat betreft antiveroudering beter werken.”
Robert: “Wat doet hormoontherapie precies?”
Saskia: “Het gaat overgangsklachten tegen. Ik sliep heel slecht, had last van brain fog, waardoor ik me moeilijk kon concentreren en van alles vergat. Ik kreeg ook de hele tijd blaasontstekingen waar geen antibiotica tegen hielp. Totdat de gynaecoloog zei dat ik bio-identieke oestrogeengel moest smeren, tussen mijn benen dus. En inderdaad: dat hielp. Ik slik ook progesteronpillen en gebruik regelmatig een likje testosterongel. Sindsdien heb ik nergens meer last van.”
Robert: “Ik vind het zo heftig waar een vrouw fysiek allemaal doorheen moet. Alleen al dat de natuur heeft bepaald dat jij het kind in je moet dragen, wat er vervolgens ook nog uit moet, terwijl dat amper kan.”
Saskia: “En je lichaam daardoor helemaal ontzet raakt.”
‘ik was al
negen jaar
vrijgezel en
dacht dat ik
gewoon
die gezellige
oom zou
blijven’
Robert: “Terwijl ik er als man negen maanden lang niets voor hoef te doen, behalve die ene gezellige avond. Ik heb bij mijn vrouw Sophie gezien hoe je lichaam tijdens de zwangerschap een soort instrument wordt, waar allerlei vreemde handen zomaar aan en in zitten. Ik vond dat heel heftig. Vrouwen moeten veel meer pijn doorstaan, maar de medische wetenschap is eigenlijk altijd alleen maar op mannen gericht geweest. Ongelooflijk.”
Saskia: “Toen ik jaren geleden met mijn overgangsklachten bij de huisarts aanklopte, zei hij: ‘Ik heb daar geen verstand van, je moet het maar gewoon accepteren.’ Nou, ik weet zeker dat hij dat niet tegen een man met erectiestoornissen zou zeggen.”
Robert: “Mijn vrouw heeft documentaires gemaakt over emancipatie en sinds ik haar ken ben ik soort van wakker geworden. Ineens besef ik dat zelfs de Disneyfilms die ik als kind zag altijd gingen over vrouwen die mooi moesten zijn en vervolgens wakker werden gekust of gered door een man.”
Saskia: “Als vrouw in de westerse samenleving hebben wij de male gaze zo geïnternaliseerd dat onze angst om ouder te worden erg samenhangt met de angst om onze sexyness kwijt te raken. Hoe mannen naar een vrouw kijken – met een voorkeur voor jong, vruchtbaar, grote borsten – zo kijken veel vrouwen ook naar zichzelf. Dus dan schrik je van het ouder worden, je huid die rimpeliger wordt, je borsten die gaan hangen. En tegenwoordig wordt ons verteld dat daar van alles tegen te doen is, al is dat natuurlijk maar tijdelijk zo. Maar ja, je kunt het wél proberen.”
Robert: “Hoe sta jij daarin?”
Saskia: “Ik ben tegen geen enkele vorm van plastische chirurgie, het is bovendien inmiddels al niet meer weg te denken en mannen doen het ook. Dus als ik me beter voel met wat botox in mijn voorhoofd: prima toch? Tegelijkertijd is het goed om jezelf altijd te blijven bevragen. Doe ik het echt omdat ik mezelf er beter bij voel, of is het de druk van buitenaf?”
Robert: “Ik heb onlangs een haartransplantatie gedaan. Puur uit ijdelheid, omdat ik gewoon echt nog geen zin heb om kaal te worden. Ik merkte dat ik steeds vaker met een soort hyperfocus in de spiegel naar mijn haar stond te kijken en dat het een vorm van onzekerheid met zich meebracht. Je kunt er tegenwoordig vrij makkelijk iets aan laten doen, al is het best duur. Maar ik had het ervoor over en dacht: why not?”
Saskia: “Ook mannen zijn in deze tijd veel meer bezig met er goed uitzien. Dat zal ook door social media komen, denk ik.”
Robert: “Zeker. Al kan ik me herinneren dat ik begin twintig was, nog vóór Instagram dus, en veel acteurs om me heen toen al erg afgetraind waren. Waardoor ik zelf ook bijna elke dag in de sportschool stond. En ik moet zeggen dat het nog steeds weleens een worsteling voor me is. Moet ik daarin mee? Moet ik er als man echt zo gespierd uitzien? Terwijl ik weet dat ik een leuker mens ben als ik gewoon met een stuk taart op de bank naar een domme televisieserie lig te kijken.”
Saskia: “Wij hebben gelukkig nog jong kunnen zijn in de tijd vóór de mobiele telefoon. Je ziet dat de jongere generatie veel meer ongelukkige pubers kent – grotendeels door dat apparaat.”
Robert: “Ik had vroeger acne en schaamde me daar heel erg voor. In deze tijd zou dat nog honderd keer erger zijn.”
Saskia: “Mijn dochter heeft het ook en vervolgens vond ze op Instagram een heel heftig middel ertegen, met allerlei bijwerkingen. In deze tijd legt niemand zich nog ergens bij neer, omdat er in je tijdlijn voortdurend oplossingen voorbijkomen. Wat het steeds lastiger maakt om jezelf te accepteren zoals je bent, mét je onvolkomenheden.”
‘hoog tijd
voor een film
waarin een
oudere vrouw
geil op haar
jongere vriend
gaat zitten’
Robert: “Wat mij ook ging ergeren: dat het in films bijna altijd oudere, lelijkere mannen zijn die met jonge, knappe vrouwen gaan.”
Saskia: “Ja, ik wacht nog steeds op de film waarin een oudere vrouw een jongere vriend heeft zónder dat dat wordt benoemd, niet worstelt met haar leeftijd en met haar duidelijk ouder geworden lijf supergeil boven op die gast gaat zitten.”
Robert: “In de series die ik zelf maak, probeer ik dat soort stereotypen te veranderen. Zoals in Sleepers, een misdaadserie die ik zelf heb bedacht en waarin vrouwen van hogere leeftijd het voor ’t zeggen hebben. In de serie wordt dat verder niet benoemd: het ís gewoon zo.
Omdat ik nu eenmaal een mannenbrein heb, heb ik mijn vrouw gevraagd mijn emancipatiecoach te zijn. Ik let erop dat de vrouwelijke personages niet voortdurend in de keuken staan, de kinderen naar school brengen of alleen maar over mannen praten. Sophie zei: ‘Als maker kun je het narratief gewoon veranderen, hè.’
In serie één van Sleepers werd bijvoorbeeld nog vaak gescholden met kanker. Dat hoorde ik veel op straat en ik wilde het zo realistisch mogelijk maken. Tegelijkertijd zat het me niet lekker. ‘Stop er dan gewoon mee’, zei Sophie. En inderdaad; ik ben ermee gestopt en niemand had het erover. Alle toneelstukken van vroeger gaan over koningen. Maak daar voortaan gewoon koninginnen van, zo moeilijk is het niet. Wij doen het ook als we onze zonen voorlezen. In veel kinderboeken zijn nog steeds jongens de held. Daar maken wij standaard meisjes van.”
Saskia: “Ondanks dat ik hier zelf ook allemaal op let, merk ik dat de generatie van mijn dochter nog veel feministischer is dan ik. Zij vindt bijvoorbeeld dat wij veel te veel over mannen praten, terwijl haar feminisme heel erg is: ‘Wat beweegt óns? Hoe kunnen wij vrouwen elkaar steunen?’ Neem de serie Sex and the City: ik vond die best feministisch, zij ervaart het juist als heel seksistisch. Omdat het alleen maar draait om relaties, huwelijken en Mister Big: een man die nooit helemaal te krijgen is, maar die je daarom juist wilt. De onbereikbare man nastreven; dat is inderdaad heel erg iets van mijn generatie.”
Robert: “En doe jij dat zelf ook nog?”
Saskia: “Het personage Harry uit mijn boek is een soort medley van alle mannen met wie ik uit ben geweest. Een zeer zelfverzekerde jongere man, die honderd procent eerlijkheid predikt en helemaal voor de hoofdpersoon, die ouder is, lijkt te gaan. Maar er intussen toch nog relaties met andere vrouwen op nahoudt. Als vrouw vind ik dat type man zowel narcistisch en naar, als heel aantrekkelijk. Waarschijnlijk omdat ik zelf ook zo zou willen zijn. Zo veel ruimte innemen, gewoon lekker alles eten en drinken wat je wilt, schaamteloos ouder worden zonder allerlei ingrepen te ondergaan – en dat toch iedereen je geil vindt.”
‘het is soms
best een
worsteling
voor me:
moet ik er
als man echt
zo gespierd
uitzien?’
Robert: “Mannen mogen zwijnen zijn, terwijl vrouwen is geleerd om weinig ruimte in te nemen.”
Saskia: “Ik vind het hoopvol te horen dat jij je jongens op een heel andere manier aan het opvoeden bent. Ik ging onlangs een week met mijn zoon van 33 naar New York. Hij nam mijn jas aan, maakte elke ochtend een ontbijt voor me, ik hoefde niets te doen, en heb daar echt van genoten.
Terwijl de mannen van mijn eigen leeftijd binnen een relatie altijd de meest succesvolle zijn geweest, degene die de macht had en het meest verdiende. Vaak vragen ze dan al bij de eerste date aan mij: ‘Jij bent toch heel feministisch?’ Maar er is nooit de nieuwsgierigheid om zich daar wat verder in te verdiepen. ‘Ik houd van verzorgende vrouwen’, zeggen ze dan. En wat ik interessant vind: ik houd zelf óók erg van verzorgen. Als ik verliefd ben, loopt dat al snel uit de klauwen. Ik kweek dus zelf die prinsjesachtige figuren. Maar na drie maanden uitgebreide ontbijtjes op bed serveren, denk ik toch: wanneer gaat híj dat nou eens doen?”
‘dat lege nest:
ik vond het
verschrikkelijk,
het was echt
een gigantisch
rouwproces’
Robert: “Ik moet nu een beetje aan mijn vader denken. Die kan ook zeggen: ‘Nou, ik heb wel zin in een kop koffie.’”
Saskia: “En vervolgens staat je moeder op om die te maken?”
Robert: “Ja. Terwijl mijn vader echt geen nare man is; het is hem gewoon zo aangeleerd. Waarschijnlijk is die generatie niet meer te redden, maar ik ben dankbaar dat ik het zelf anders kan doen. Mijn oudste zoon krijgt poppen van ons, ik knuffel hem, zeg honderd keer per dag hoeveel ik van hem houd.”
Saskia: “Hoe heb jij je vrouw leren kennen?”
Robert: “Een gemeenschappelijke vriendin had gezegd dat wij wel bij elkaar zouden passen. Maar ik durfde nooit iets, dus had haar via Instagram alleen een keer een berichtje gestuurd. Totdat ik haar tijdens Museumnacht in Amsterdam in de fietstunnel onder het Rijksmuseum tegenkwam. Ik was zo enthousiast dat ik haar meteen om de nek vloog. En daarna heb ik een app gestuurd. De volgende ochtend vroeg ze of ik zin had om op date te gaan. Die afspraken heb ik heel schijterig twee keer afgezegd, maar gelukkig gaf ze me nog een laatste kans. En achteraf bezien heeft die nacht in de fietstunnel mijn leven compleet veranderd.”
Saskia: “Wat mooi.”
Robert: “Voordat ik haar ontmoette was ik al negen jaar vrijgezel. Ik zag een toekomst voor me waarin ik gewoon die gezellige, leuke oom van mijn neefjes en nichtjes zou worden en die verder alleen maar zou werken – totdat-ie op een dag dood neervalt op het podium. Maar toen ontmoette ik Sophie. We zijn nu bijna zes jaar samen en ik ben nog steeds zo ontzettend blij dat zo’n liefde me is gegund. Omdat ik weet hoe moeilijk het is om iemand te vinden die zo goed bij je past.”
Saskia: “Ja, wat jullie hebben is wel de droom. Ook de manier waarop het is gegaan; gewoon in real life in plaats van swipend op Tinder. Ik hoop ook dat zoiets me nog een keer overkomt, al heb ik ook best liefdes gehad die mooi waren. Maar ik heb inmiddels geleerd dat het niet werkt om het heel bewust na te jagen.”
Robert: “Toen ik jong was, had ik veel onrust. Ik won al vroeg een acteerprijs, vervolgens kwamen er allerlei verwachtingen en kansen, er móést altijd zo veel, zeker ook van mezelf. Maar nu ik een gezin heb, weet ik dat het uiteindelijk alleen dáárom gaat. En dat voelt als een bevrijding. Een werkzaam leven is belangrijk en zoals jij met je boeken een bijdrage probeert te leveren aan maatschappelijke thema’s, probeer ik dat met mijn series. Maar in the end is de grootste bijdrage die ik lever het begeleiden van mijn kinderen.”
Saskia: “Dat begrijp ik volledig. Ik vind moeder zijn het leukste dat me in mijn leven is overkomen. En ik hoop dat ik ooit ook nog oma mag worden. Dat is allemaal belangrijker dan dat oeuvre aan boeken, hoor. Maar goed, het nadeel van ouderschap is dat kinderen op een dag het huis uit gaan.”
Robert: “Daar kan ik me nog niks bij voorstellen. Het lijkt me heel ingewikkeld.”
Saskia: “Ik vond het verschrikkelijk, echt een gigantisch rouwproces. Eigenlijk ben je een jaar of twintig dag en nacht met die kinderen bezig – en dan ineens zijn ze weg. Ik raakte er in een diepe depressie van, het voelde alsof ik opnieuw moest leren leven.”
Robert: “Hoe kwam je daaruit?”
Saskia: “Ik heb meteen een hond genomen, die ik volledig vertroetel. Maar ik denk dat dat legenestmoment in het leven van ouders erg wordt onderschat. Al heb ik ook vriendinnen die het heerlijk vonden: vrijheid, blijheid. Voor mij gold dat totaal niet.”
Robert: “Mijn kinderen zijn gelukkig pas vier jaar en veertien maanden. Nu ik jou zo hoor, ga ik de tijd die ik met hen heb nóg meer koesteren.”•
CV
Saskia Noort GEBOREN 13 april 1967 in Bergen IS schrijfster VERKOCHT ruim 3,5 miljoen boeken, waaronder Terug naar de kust, De eetclub, Nieuwe buren, Bonuskind en Stromboli. De boeken zijn vertaald in vijftien talen, en meerdere zijn verfilmd IS BENOEMD tot Officier in de Orde van Oranje-Nassau MOEDER van Matthieu (33) en Julia (30) WOONT met hond Lola in Amsterdam en op Ibiza NIEUWSTE THRILLER Adem INSTAGRAM @saskianoort
CV
Robert de Hoog GEBOREN 18 november 1988 in Alphen aan den Rijn IS acteur en filmmaker WON in 2007 een Gouden Kalf voor zijn hoofdrol in de film Skin kreeg voor Skin ook een Emmy Award-nominatie FILMS War Horse, Nova Zembla, Instinct SERIES Van God Los, Red Light, Mocro Maffia NU TE ZIEN in Gooische Vrouwen 7 en Sleepers 3 WOONT met Sophie Dros, hun zonen Kees (4), Moos (1) en twee honden in Amsterdam INSTAGRAM @robertdehoog_
Dit artikel is afkomstig uit LINDA.259 Gezond gelul lees hier het hele magazine.
Thérèse Boer: 'Ik denk niet dat Jonnie ooit heeft geweten hoe geliefd hij was'




























































