Gia & Robbert: ‘Het is onze taak mensen er telkens opnieuw op te wijzen dat we nog steeds niet gelijk worden behandeld’

Robbert “Ik zag beelden van jou op de catwalk van een grote modeshow in Parijs. Adembenemend. Ik voelde een soort nationale trots: daar liep gewoon een ­Nederlandse bij zo’n groot, internationaal merk. En het dan zo krankzinnig goed doen. Pas vandaag hoorde ik dat je schoenen vier maten te klein waren.”
Gia “Bij de fitting had ik doorgegeven dat ik niet in hun grootste vrouwenschoenmaat paste. Ze zouden ervoor zorgen. Maar nee dus. Het enige wat ze op de avond zelf voor me konden doen, was een handje pijnstillers. Toen ik klaar was, had ik de striemen op mijn voeten.”
Robbert “Dus daarom liep je zo hard.”
Gia “Het staat voor hoe de fashionwereld met trans vrouwen omgaat. Merken ­willen vanwege hun imago graag zeggen dat er trans meiden meelopen in hun shows, maar blijkbaar moeten wij ons nog steeds aanpassen aan de standaarden van ­anderen. Vooral mijn zwarte trans sisters lijden daaronder. De witte trans ­vrouwen krijgen voorrang omdat ze er precies zo uitzien als alle andere modellen die van ­oudsher de shows lopen: beeldige blonde meisjes van 1,80 meter. Mijn zwarte ­sisters zien er vaak, en dat wordt me ook gewoon verteld, bodywise iets harder uit. Daardoor ­worden we nog steeds gepasseerd en alsnog gestraft voor wie we zijn. Er is ­progressie geboekt, maar we moeten oppassen niet meteen een stap terug te zetten. Daar blijf ik voor strijden. Ik noem mezelf ook niet graag alleen ‘model’, ik ben zoveel meer dan een lichaam waar anderen hun ideeën aan hangen. Ik zie mezelf eerder als rolmodel en activist. Jij, op jouw manier, toch ook met je documentaire God, ik ben gay?”