Wie zegt dat carrière maken maar op één manier kan? In ‘MEIDEN aan de macht‘ bewijzen lezers dat zij de regels bepalen. Van gelukkig in loondienst tot thriving als ondernemer: dit is hoe ze vielen, opstonden en hun eigen weg vonden.
Deze keer: Mara, die in een dierencrematorium werkt.
Bij een dierencrematorium werken is best een specifieke baan. Hoe ben je hier terechtgekomen?
“Ik was hiervoor twee jaar lang mantelzorger van een vrouw, tot ze 100 werd. Maar ik zag daar geen toekomst in voor mezelf. Ik realiseerde me toen wel hoe mooi het is om betekenisvol werk te doen. Dus toen ik op zoek was naar iets nieuws, wist ik in ieder geval zeker dat ik niet terug wilde naar de horeca.
En toen kwam dit heel random op mijn pad. Vorig jaar september was ik op vakantie met mijn ouders en kreeg ik ineens een appje van mijn oom. Zijn vriendin had een dierencrematorium overgekocht en vroeg of ik daar wilde werken. Zonder ook maar een seconde te twijfelen dacht ik: let’s go.”
Hoe zagen jouw eerste dagen eruit?
“Op mijn eerste dag kreeg ik een rondleiding. Ik moest stiekem een beetje gillen, omdat ik het allemaal zo sick vond. Ik wilde tijdens die rondleiding ook meteen alles zien. De koeling waar de diertjes liggen, de oven, echt alles.
Mijn werkdagen zien er eigenlijk nooit hetzelfde uit. Wij werken niet op afspraak, dus mensen kunnen de hele dag door langskomen. De ene dag komen er twintig mensen binnen met hun huisdier en moet ik ze begeleiden naar de afscheidskamer. Dat kan best hectisch zijn. En soms komen er de hele dag geen dieren binnen en is het juist superrustig. En er zijn ook dagen dat ik in de bus rijd van de dierenambulance om iemands hondje op te halen. Dat is altijd wel heel emotioneel, want je neemt wel iemands huisdier mee.”
En het cremeren zelf?
“Dat is niet mijn main job. Ik heb een collega die dat meestal doet. Maar als hij er niet is, dan doe ik het ook. Dan zet ik de oven aan en ik baar de dieren ook op. Als een dier binnenkomt, lijm ik soms bijvoorbeeld nog even de oogjes dicht, zodat het lijkt alsof-ie slaapt.”
Je bent continu bezig met de dood op je werk, wat best emotioneel kan zijn. Neem je dat wel eens mee naar huis?
“Ik weet nog heel goed dat ik na mijn eerste week naar een feestje ging. Toen ik die nacht naar bed wilde gaan en mijn ogen dichtdeed, zag ik alleen maar dode dieren. Toen dacht ik wel: oké, ik moet hier even bewust bij stilstaan, zodat ik het niet mee naar huis neem.
Maar ik ben er nu zo aan gewend geraakt dat ik me er niet meer emotioneel aan verbonden voel. Ik kan ook niet té emotioneel zijn, want je moet wel je hoofd erbij houden en zorgen dat alle administratie klopt. Ik denk sowieso dat je dit werk niet kunt doen als je te erg in dat verdriet blijft hangen.”
Julie heeft een surf boutique in Sri Lanka: 'Ik had na mijn reis geen cent meer over'
Hoe reageren mensen om je heen als je vertelt dat dit je werk is?
“De meeste mensen zijn helemaal in shock als ik ze vertel wat ik doe. Daarna komt eigenlijk altijd dezelfde vraag: ‘Wat is het gekste dier dat je ooit gecremeerd hebt?’ Maar mijn familie en vrienden vinden het heel interessant, al vindt mijn vriend het soms wel heftig. Als hij me komt ophalen, blijft hij liever niet te lang binnen. Mijn ouders daarentegen willen juist alles weten.”
Je doet dit werk nu al een jaar. Wat maakt het zo leuk?
“Ik vind het heel mooi dat mensen superverdrietig binnenkomen en na afloop vertellen dat ik ze heb geholpen om het verlies een plekje te geven. Daar haal ik veel voldoening uit en dat zorgt er ook voor dat ik met plezier naar m’n werk ga.”
En is er ook iets lastig?
“Het is heel logisch, maar: mensen kunnen best kattig zijn. Ik snap dat je geen zin hebt om te wachten als je heel emotioneel bent omdat je hondje net is overleden. Maar wij kunnen er ook niks aan doen als het druk is. Dan is het soms best moeilijk om je aandacht goed te verdelen.
Maar rustige dagen vind ik ook lastig. Natuurlijk vind ik het niet fijn als er veel dieren doodgaan, maar ik vind het wel fijn om bezig te zijn en mensen te helpen.”
Het klinkt alsof je allesbehalve een saaie baan hebt. Maak je wel eens iets bizars mee?
“Ja, 100 procent. Er was een gezin dat hun hond bij zijn eigen crematie wilde hebben. De hond was al opgezet en zij wilden zelf de organen en botten van die hond laten cremeren. Dus die opgezette hond was er gewoon bij. Heel bijzonder.
En ik heb ook bijzondere dieren gecremeerd. Laatst nog een heel grote slang, maar ook een schildpad, met schild en al of een salamander. Oh, en voordat ik hier werkte, was er iemand die zijn 25 jaar oude goudvis wilde laten cremeren die allemaal trucjes kon.”
Misschien een beetje een brutale vraag, maar: wat schuift het?
“Het verdient wel goed. Het is ook best duur om je dier te laten cremeren, omdat we heel veel gas verbruiken voor de oven. Dus het verdient zeker niet slecht. Ik werk alleen niet fulltime, maar 28 uur. Daardoor heb ik nog best veel tijd over om aan andere dingen te werken. Want hoe leuk ik dit ook vind, ik droom ook van andere dingen.”
En wat zijn die andere dingen dan?
“Ik heb altijd al een passie gehad voor mensen helpen. Ik wil daarom ervaringsdeskundige worden, zodat ik jongeren kan helpen. Daarvoor volg ik nu een opleiding.
En daarnaast droom ik ervan om superster te worden. Dat is natuurlijk best een groot contrast met wat ik nu doe. Ik stond laatst nog op te treden op Lowlands en sta dan nu weer in het crematorium. Dat is soms wel lastig. Ik houd me ook vaak in als ik naar feestjes ga of moet optreden als ik weet dat ik de volgende dag moet werken.
Dit is een baan waarbij je niet brak kunt zijn. Je mag gewoon geen fouten maken. Dat gaat tot nu toe altijd goed, maar het is soms wel lastig te combineren. Het zijn voor mij echt twee totaal verschillende werelden. Doordeweeks ben ik Mara, die mensen troost, en als ik optreed ben ik Manja, die over vagina’s zingt.”
Sharon richtte op haar 21e My Jewellery op: 'Puma liet onze rekeningen bevriezen'
