Laura is NOS-correspondent in China: 'Op de zwartste dag van iemands leven voel ik me soms een ramptoerist'

Van dolfijnentrainer naar correspondent

“Ik wilde vroeger echt van alles worden”, vertelt Laura als we haar aan het einde van een lange werkdag in China bellen. “Toen ik jong was, keek ik veel Animal Planet, dus toen wilde ik dierenverzorger of dolfijnentrainer worden. Daarna las ik op mijn tiende de boeken van Dan Brown en dacht ik ineens: nee, ik word religieonderzoeker.”

Hoewel deze carrièrepaden ver uiteen lijken te lopen, zat er wel een rode draad in haar interesses. “Ik heb altijd veel geschreven en talen lagen me goed. Ik wist op een gegeven moment: als ik iets doe, wil ik er ook echt goed in worden. Exacte wetenschap of het bedrijfsleven trokken me totaal niet, maar een toekomst in het buitenland vond ik wel interessant. Ik wist al vrij vroeg dat ik Nederland niet per se als mijn eindbestemming zag.”

Fascinatie voor China

Tijdens haar middelbareschooltijd ontstond uiteindelijk de fascinatie voor China. “Mijn vader had een cursus gedaan over westerse en oosterse filosofie en was daarna twee weken naar China geweest. Toen hij terugkwam zei hij dat het land heel interessant was. Dat was precies in de periode dat overal werd geschreven dat China de grootste economie ter wereld zou worden.”

Laura besloot Chinese les te volgen. “Niemand die ik kende deed Chinees. Dat vond ik juist leuk. Ik wilde altijd nét iets doen wat anderen niet deden. Na drie lessen was ik verkocht. Mijn docent vertelde verhalen over China in de jaren 80, over rockmuziek die ineens werd toegestaan en over demonstraties op het Plein van de Hemelse Vrede. Ik dacht alleen maar: dit land is zó interessant. Als ik erheen ga, ga ik me nooit vervelen.”

Anouk wilde metselaar worden, nu ontwerpt ze interieurs: 'Dopest job without a title'Lees meer

Na de middelbare school ging Laura Chinees studeren in Leiden en combineerde dat later met Internationale Betrekkingen en Organisaties. Journalistiek stond toen nog helemaal niet op haar radar. “Ik associeerde journalistiek vooral met Nederland. Ik wist niet eens dat buitenlandjournalistiek een baan was. Achteraf klinkt dat naïef, maar je weet op je zeventiende gewoon niet welke beroepen er allemaal bestaan.”

Na haar studie verhuisde ze in 2019 naar China om te werken op de Nederlandse ambassade in Beijing. “Ik werkte daar als persvoorlichter en had daardoor veel contact met buitenlandse correspondenten. Zij reisden door heel China, spraken met allerlei mensen en doken constant in nieuwe onderwerpen. Toch dacht ik: wacht even, dit wil ik ook.”

15 uur tijdsverschil

Later woonde ze nog twee jaar in de Verenigde Staten om onderzoek te doen naar China, maar ook daar bleef het land haar trekken. “Ik keek vanuit Californië naar China, met vijftien uur tijdsverschil. Toen besefte ik dat ik gewoon dáár wilde zijn.”

Toen de NOS op zoek ging naar een nieuwe correspondent die vloeiend Chinees sprak én ervaring had met wonen in China, viel alles op zijn plek. “De NOS zei eigenlijk: een basis in de journalistiek kunnen we je leren, maar vloeiend Chinees spreken en een netwerk in China opbouwen niet.” En na een paar maanden training in Nederland ging Laura in China aan het werk.

Tekst loopt door onder de foto.

NOS-correspondent

Hoe haar werkdag eruitziet? “Chaotisch”, zegt Laura. “Ik word letterlijk de hele dag overspoeld met pushmeldingen van Chinese nieuwsapps. Als correspondent moet ik constant in de gaten houden wat er gebeurt in het land én wat daarvan relevant is voor Nederland. Ik kijk naar trends: economisch, politiek, maatschappelijk. Vervolgens bepaal ik of het nieuws iets is voor een artikel, voor radio of juist voor televisie.”

Dat betekent ook veel reizen, soms op zoek naar een verhaal dat nog verteld moet worden. “Soms ga ik gewoon ergens heen omdat ik denk: volgens mij gebeurt hier iets interessants. Dan lees ik me in, praat ik met mensen en kijk ik wat ik tegenkom.”

'Het gaat om leven of dood': sterftecijfers in Alpen drijven Anne en Sara tot eigen bergwandelorganisatieLees meer

Het werk is veel technischer dan ze vooraf dacht. “Toen ik begon wilde ik duizend verhalen tegelijk maken. Een artikel schrijven is een ding, maar tv maken kost zoveel tijd: onderzoek, opnames, montage, feedbackrondes, voice-overs inspreken… Ik was soms dagen bezig met één item. En dat kan natuurlijk niet, want het is nieuws en dat gaat snel.”

Verhoogde hartslag

Laura omschrijft China als een vrij gesloten samenleving, maar ervaart in haar werk geen moeite om contact te leggen met inwoners van het land. “Zodra mensen merken dat ik de taal spreek, breekt het ijs. Dan willen ze meteen weten hoelang ik hier woon en wat mijn favoriete eten is. Ik hoef me nooit zorgen te maken dat ik niet serieus genomen word als ik aan het werk ben.”

“Dat betekent niet dat het werk altijd makkelijk is. Tijdens een reportage in Xinjiang werd ons team omsingeld door tientallen mensen van de politie en veiligheidsdiensten. Dan is het zaak om kalm te blijven en goed te weten wat je rechten als journalist zijn. Maar ik zou liegen als ik zeg dat mijn hartslag toen niet omhoog schoot.”

Tekst loopt door onder de foto.

Heftige verhalen

Tussen de verschillende items die Laura maakt, zitten ook heftige verhalen die een diepe indruk op haar achterlaten. Ze neemt een interview in Wuhan, de plek waar het coronavirus uitbrak, als voorbeeld. “Vijf jaar na de uitbraak ging ik er met mijn cameraman heen voor straatinterviews. We spraken daar een man over zijn familie en de impact die het virus op hen heeft gehad. Hij liet weten dat zijn familie gezond was gebleven, maar ineens zei hij heel rustig: ‘Maar mijn vrouw is er niet meer’. Ik wist gewoon even niet wat ik moest zeggen. Ik wilde doorvragen, maar ook niet dat verdriet helemaal opentrekken. Dat was wel heftig.”

Ook een grote flatbrand in Hongkong vorig jaar heeft haar geraakt. “We gingen erheen, maar ik voelde me echt een ramptoerist ondanks dat ik er mijn werk deed. Mensen maakten letterlijk de zwartste dag van hun leven mee en ik moest vragen stellen. Door de mensen rustig te benaderen, wist ik contact te maken. Niet meteen in hun verdriet duiken, maar eerst vragen hoe het ging en mensen zelf laten kiezen of ze hun verhaal wilden delen. Tussen alle verhalen van overlijdens en vermissingen, waren er ook mooie dingen. Zo was er een jongetje van een jaar of tien dat met zijn zakgeld een zak bruine suiker had gekocht om aan slachtoffers te geven. Het was zijn manier van mensen helpen wiens spullen allemaal verbrand waren. Het was zó lief.”

Eenzaamheid

Correspondent is Laura’s droombaan, maar ze benadrukt dat het werk ook zwaar kan zijn. “Door het tijdsverschil met Nederland maak ik soms lange nachten voor live-uitzendingen. In het begin moest ik ook nog veel leren, dus ik had aaneengesloten lange dagen, veel dingen die fout gingen en veel nieuwe indrukken.”

Gooi daarbovenop dat ze in haar eentje in het buitenland zat, waardoor de eenzaamheid goed voelbaar was. Sinds haar collega Gabi erbij is gekomen, voelt het anders. “Naast collega’s zijn we ook vrienden. Als we aan het werk zijn is het ook fijn om iemand te hebben om mee te sparren over ontwikkelingen, verhalen en dingen die we meemaken. China is een ingewikkeld land. Als je er niet bent, woont en werkt, dan snap je dat minder goed.”

Tekst loopt door onder de foto.

‘Ik heb me hier nog nooit verveeld’

Ondanks de zware momenten voelt Laura zich volledig op haar plek in China. “Ik denk dat mijn nieuwsgierigheid hier perfect past. China verandert constant en er gebeurt altijd iets. Ik heb me hier oprecht nog nooit verveeld. Wat er hierna eventueel komt? Geen idee. Ik heb eigenlijk geen grote stip op de horizon meer. Mijn droom was altijd naar China gaan. Nu ben ik hier.”

Een carrière opbouwen in het buitenland is niet voor iedereen weggelegd, maar Laura heeft advies voor meiden die hiervan dromen. “Leer de negatieve consequenties van je eigen keuzes accepteren. Dat ik in een ander land woon, betekent dat ik vrienden en familie minder zie. Maar het is een keuze die ik heb gemaakt om mijn droom na te jagen en waar ik nog steeds achter sta. Voorlopig zit ik hier dus volledig op mijn plek.”

Altijd boven op de beste verhalen zitten? Download de LINDA.meiden app. 

Ebony en Kiara helpen jongeren met alles rondom 18 worden: 'Waarom dit pas leren als het al misgaat?'Lees meer