Agenda: vol. Inbox: chaos. Op bek gegaan: meerdere keren. Lessen geleerd: tientallen. In haar columns laat Tess Scholten (28), ondernemer en oprichter van For You Agency, zien hoe ze het doet.
Ken je dat? Dat je ineens wordt overvallen door een herinnering en hardop “ugh” zegt tegen jezelf? Gevoelens van schaamte, spijt of zelfs verdriet worden afgewisseld met boosheid op jezelf van toen.
Waarom hield ik zó lang vast aan die ene persoon? Waarom bleef ik in die baan hangen terwijl ik diep vanbinnen al wist dat het niet klopte? Waarom zei ik steeds “het is niet erg” terwijl het wél erg was?
Hoe kón ik zo stom zijn.
Als ik in die gedachte blijf hangen, voelt het alsof ik beter jaren had kunnen overslaan. Minder verdriet, minder slapeloze nachten, minder momenten waar ik nog steeds onder de douche aan terugdenk en baal van mijn eigen acties. Maar dan besef ik: de ‘ik’ van toen kón het simpelweg niet beter weten.
We doen vaak alsof onze huidige, wijzere zelf ook al beschikbaar was voor de versie van vijf jaar geleden. Alsof we toen al alle rode vlaggen hadden moeten zien in situaties waarvan je nu weet hoe je moet handelen. Maar zo werkt het niet. Je herkent een red flag pas als je er ooit een flink hebt zien wapperen; je leert grenzen stellen doordat iemand er eerder ooit overheen ging.
Het klinkt als iets dat je oma kan zeggen, maar het is wel zo: haal je al je fouten uit je levensverhaal, dan haal je ook alle lessen weg.
Dat betekent niet dat je hoeft te springen van geluk als je weer een levensles van het universum toegeworpen krijgt. Je hoeft niet blij te zijn als iemand je hart breekt om te erkennen dat je daardoor nu beter weet wat liefde voor jou betekent en wat je zoekt in een partner. Hallo, toxic positivity.
Waarderen wat iets je heeft geleerd is natuurlijk iets anders dan wensen dat het nog eens gebeurt. Sterker nog: het beste bewijs dat je iets hebt geleerd, is dat je dezelfde fout niet nóg een keer maakt als de vlaggen nog eens dieprood beginnen te kleuren 😉
Wat mij het meest helpt, is anders kijken naar mijn vroegere zelf. In plaats van: hoe kon ik zó dom zijn, denk ik nu: die ik deed het beste wat ik kon, met de kennis die ik toen had. Geen excuus, maar compassie voor mezelf. Ik kende de afloop toen nog niet. Wist ik veel.
Dus de volgende keer dat je denkt ‘had ik dat maar nooit gedaan’: bedenk dan ook of je had willen missen wat je door die situatie over jezelf hebt geleerd. Waarschijnlijk niet. Misschien is dát wel volwassen worden: niet doen alsof je nergens spijt van hebt, maar ook niet blijven hangen in schaamte over wie je vroeger was. Die versie van jou heeft je precies gebracht waar je nu bent – en is de enige reden dat je vandaag weet welke wijzere keuze je de volgende keer maakt.
Vorige column van Tess gemist? Je leest ‘m hier.
Tess: 'Een vakantie met lover wint het nóóit van eentje met vriendinnen'
