Esmée (25) koos afgelopen april voor een abortus toen ze onverwacht zwanger bleek. Ze heeft al haar hele leven een grote kinderwens, maar wist dat haar situatie niet ideaal was om een kind op te voeden. Haar beslissing werd gevolgd door een periode van verdriet, schuldgevoel en rouw.
Met LINDA.meiden deelt ze haar verhaal, omdat ze hoopt dat andere vrouwen die na een abortus met soortgelijke gevoelens worstelen zich minder alleen voelen.
Toen Esmée in april ontdekte dat ze zwanger was, was het contact met de man met wie ze het leuk had net voorbij. “Het was meer dan daten, maar we hadden geen officiële relatie. Twee weken nadat het tussen ons was geëindigd, ontdekte ik dat ik zwanger was. Mijn eerste reactie was paniek. Ik dacht meteen: ik laat het weghalen.”
Tegelijkertijd voelde dat heel tegenstrijdig. “Ik werk in de kinderopvang en mijn familie noemt me altijd een geboren moedertje. Ik heb van jongs af aan een enorme kinderwens gehad. Nu was ik zwanger en koos ik er alsnog niet voor om mijn wens te vervullen.”
Magdalena (22) werd ongepland zwanger: 'Hij maakte het uit via WhatsApp'
Esmée nam twee dagen de tijd voor de beslissing die haar leven voorgoed zou veranderen. “Op de dag van de abortus zei ik tegen mijn familie dat ik het toch wilde houden. Dat ik het ook alleen zou kunnen. Maar de realiteit was dat de vader geen stabiele basis kon bieden. Zijn leven was heel onrustig. Ik wilde mijn kind niet in zo’n situatie laten opgroeien.”
De avond voordat Esmée naar de abortuskliniek ging, werd ze overvallen door verdriet. “Ik stond huilend onder de douche en heb sorry gezegd tegen mijn kindje. Sorry dat ik je moet laten gaan. Ik zou je zo graag meer willen bieden. Dat moment zal ik nooit vergeten.”
De volgende dag ging ze samen met haar moeder en beste vriendin naar de kliniek. Ze was toen vijfenhalve week zwanger. “Tijdens de echo brak ik. Aan de ene kant voelde ik trots, omdat ik voor het eerst zwanger was. Tegelijkertijd was er zoveel verdriet. Ik wist dat dit de eerste en laatste keer was dat ik mijn kindje zou zien. Ik had van tevoren met mezelf afgesproken dat ik de zwangerschap niet zou beëindigen als er al een kloppend hartje te zien was. Dat was niet het geval, omdat het nog zo vroeg in de zwangerschap was.”
Ze besprak haar twijfels met de arts. “Eigenlijk wist ik dat de omstandigheden niet goed waren om een kind op te voeden, maar mijn gevoel stond die beslissing enorm in de weg. Het voelde alsof de situatie me dwong deze keuze te maken, terwijl mijn hart iets anders wilde. Ook al was het mijn eigen beslissing.”
Esmées abortus werd in gang gezet met medicatie. “Ik had onderschat hoeveel pijn het zou doen. Ik kreeg ontzettend heftige krampen en moest zelfs overgeven. Daarna bleef ik ongeveer twee weken bloeden. Iedere keer werd ik opnieuw geconfronteerd met wat er was gebeurd.”
Meggie (26) onderging twee keer een abortus: 'Ik dacht, dit ga je niet menen'
Niet alleen de lichamelijke gevolgen bleken zwaar. Voor Esmée was er ook een emotionele nasleep. “Ik was iedere dag verdrietig. Mensen zeiden soms: het was toch nog heel klein? Maar zo voelt het niet. Voor mij was het mijn kindje, ook al had het nog geen hartslag bij de echo. Ik was aan het rouwen om iemand die ik nooit heb gekend én nooit zal leren kennen.”
Daarbij voelde ze ontzettend veel schuld. “Er zijn zoveel vrouwen die geen kinderen kunnen krijgen en ik had ervoor gekozen om mijn zwangerschap af te breken. Ik heb heel veel spijt gehad. Daarom vind ik het nog steeds moeilijk om te zeggen dat ik 100 procent achter mijn keuze sta. Ik weet waarom ik die beslissing heb genomen, maar dat maakt het verdriet niet minder.”
Een maand na de abortus vertrok Esmée naar Ibiza, in de hoop wat afleiding te vinden. “Ik merkte dat ik mijn gevoelens probeerde weg te stoppen. Ik ging steeds meer in de overlevingsstand en kreeg paniekaanvallen, slapeloze nachten en last van somberheid. Zelfs sporten, wat ik normaal graag doe, lukte niet meer. Op een gegeven moment voelde alles als een verplichting, zelfs de leuke dingen. Ik wilde eigenlijk alleen nog maar in bed liggen.”
Twee maanden na de abortus besloot Esmée hulp te zoeken. Via de praktijkondersteuner van haar huisarts kwam ze uiteindelijk bij een therapeut terecht. “Ik bleef hangen in mijn verdriet. Ook had ik steeds beelden in mijn hoofd van de echo en het moment waarop ik de eerste pil moest slikken. Daarom ben ik EMDR-therapie gaan volgen. Dat heeft me ontzettend geholpen, net als de gesprekken met mijn therapeut.”
Tijdens haar behandeling schreef Esmée ook een afscheidsbrief aan haar ongeboren kind. “Ik heb uitgelegd waarom ik deze keuze heb gemaakt. Op de een of andere manier voelde het alsof ik mezelf alsnog kon verklaren. Dat heeft mijn schuldgevoel iets verzacht.”
Ze vervolgt: “Ook kreeg ik van mijn therapeut de podcast Rouw na zelfgekozen zwangerschapsverlies aangeraden. Daarin werd goed uitgelegd welke gevoelens je na een abortus kunt ervaren. Het was fijn om te horen dat ik niet de enige ben die hiermee worstelt. Dat mijn verdriet niet overdreven is en dat zo’n beslissing een enorme impact kan hebben.”
Famke is abortusbuddy: 'Ik herken een kliniekbezoeker meteen aan de blik in de ogen'
Hoewel Esmée veel steun kreeg van haar moeder en vriendinnen, merkte ze dat niet iedereen haar verdriet begreep. “Een familielid zei op een gegeven moment dat ik er nu wel overheen moest zijn. Dat deed pijn. Natuurlijk wilde ik zelf ook niets liever dan gelukkig zijn en door met mijn leven, maar zo werkt het niet. Je kunt niet voor iemand anders bepalen hoelang diegene mag rouwen.”
Volgens de twintiger is het belangrijk dat naasten ruimte bieden voor gesprekken. “Mijn vriendinnen en moeder hebben me enorm gesteund. Zij begrepen hoe groot mijn kinderwens is. Maar niet iedereen heeft zo’n vangnet. Vraag daarom ook na langere tijd eens hoe het met iemand gaat. Alleen al luisteren kan ontzettend veel betekenen.”
In december zou Esmée uitgerekend zijn, een moment waar ze nu al tegenop ziet. “Ik weet dat de uitgerekende datum een moeilijke dag gaat worden. Misschien blijft ook de dag waarop ik ontdekte dat ik zwanger was ieder jaar confronterend. Ik denk niet dat ik ooit helemaal de oude zal worden. Dit heeft me veranderd als persoon.”
Langzaam maar zeker krijgt ze weer vertrouwen in de toekomst. “In het begin dacht ik zelfs dat ik het niet meer verdiende om moeder te worden. Inmiddels kan ik tegen mezelf zeggen: Esmée, je verdient het wel. Je mag weer gelukkig zijn. Ik hoop dat mijn kinderwens ooit uitkomt, vanuit een gezonde basis.”
Tot slot wil ze andere vrouwen die met soortgelijke gevoelens worstelen iets meegeven: “Verdriet mag er zijn. Niet iedereen ervaart een abortus zoals ik, maar als je ermee worstelt, hoef je je daar niet voor te schamen. Je hoeft het niet een plek te geven en los te laten. Soms leer je gewoon leven met het gemis en verdriet.”
*De foto boven aan dit artikel is ter illustratie. Het is géén foto van Esmée.
Julia’s ex bleef stil na haar abortus: ‘Hij ging de stad in, zuipen, en liet niets meer van zich horen’
Misha is freelance online redacteur bij LINDA.meiden. Ze is geboren en getogen in Rotterdam, maar verhuisde negen jaar geleden naar Amsterdam. Ze heeft een haat-liefderelatie met haar roze iPhone, die ze regelmatig verruilt voor haar e-reader. Haar favoriete genre? Romance.
