Nu het festivalseizoen begonnen is, gaat er geen week voorbij waarin de vriendinnen-appgroep niet ontploft. ‘Meiden, wie gaat er mee naar Awakenings?’ ‘Wil er toevallig nog iemand naar De Zon?’ Aangezien ik inmiddels hoogzwanger ben, laat ik het feestgedruis dit jaar volledig aan me voorbijgaan. Eigenlijk had ik verwacht dat ik deze maanden mijn Instagram zou moeten verwijderen om geen gigantische FOMO te krijgen. Maar tot mijn eigen verbazing swipe ik er moeiteloos doorheen.
Lekker toch?, zou je denken. Maar eerlijk gezegd maakt het me doodsbang. Vrouwen hebben tijdens een zwangerschap allerlei angsten. Dat hun buik nooit meer strak wordt. Dat hun volle cup C verandert in twee leeggelopen ballonnen. Incontinentie. Striae. Haaruitval. En ga zo maar door. Mijn grootste angst? Dat ik saai word.
Waar ik voor mijn zwangerschap stress kreeg van een lege agenda, heb ik dat nu juist bij een volle. Mijn ideale weekend bestaat tegenwoordig uit vooral geen plannen maken en om negen uur ’s avonds met een big smile in bed kruipen. De enige nachtmerrie die ik me momenteel kan bedenken, is dat mijn vriend op donderdag ineens zegt dat hij vergeten was te melden dat we dit weekend een verjaardag hebben waar we – zwangerschap of niet – echt niet onderuit kunnen.
'Elke keer als iemand zegt 'alle clichés zijn waar', voel ik me een stukje minder vader'
Ik ben van een prikkeljunk veranderd in een huismus. En dan ook nog eentje die het liefst de hele dag over baby’s praat. Waar ik niet zo lang geleden nog dacht: alsjeblieft, praat eens ergens anders over, hoor ik mezelf nu bloedserieus zeggen: “Ja, het schijnt dus dat een perineummassage uitscheuren kan voorkomen.” Soms probeer ik bewust een ander onderwerp aan te snijden, maar vroeg of laat gaat het toch weer over flesjes, bevallingen, of inderdaad wéér die perineumolie.
Starend naar het slaapkamerplafond, terwijl het zonlicht nog volop door de kieren van de gordijnen schijnt, vraag ik me regelmatig af: wie ben ik geworden? In mijn hoofd zoek ik voortdurend naar herkenningspunten van mijn oude ik. Godzijdank heb ik nog steeds ontzettende behoefte om met een zonnetje op het terras te zitten, met een koud glas rosé. Maar sociale gelegenheden? Ik sla ze met alle plezier over.
Blijkbaar gebeurt er tijdens een zwangerschap meer dan dat je buik groeit. Door alle hormonale veranderingen wordt ook je brein anders. Je wordt gevoeliger voor prikkels, je prioriteiten verschuiven en je lichaam is ondertussen dag en nacht bezig een mens te bouwen. Geen wonder dat ik al moe word van het idee van dronken quasifilosofische levensvragen aan een plakkerige statafel. Maar toch.
Irene Hin: 'Nu ben ik echt pissig. Kan deze man zijn verantwoordelijkheden als vader wel aan?'
Zolang deze extreme burgerlijkheid tijdelijk is, een hormonale bijwerking, kan ik ermee leven. Maar steeds vaker ben ik bang dat dit mijn nieuwe persoonlijkheid is. Dat ik straks standaard “Veel plezier meiden” zeg in plaats van: “Ik heb er zin in!” Om me heen zit bijna niemand namelijk in dezelfde levensfase. In mijn vriendinnengroep ben ik de enige. En het ziet er niet naar uit dat dat snel zal veranderen. Terwijl zij nog spontaan op stap gaan, plan ik straks mijn dagen rondom slaapjes en voedingen. Ik hoop ergens dat ik me straks weer een beetje de oude voel, zodat onze levens niet volledig uit elkaar gaan lopen.
Ik hoor het vaak om me heen: dat het moederschap vrouwen blijvend verandert. Mooi is dat. Ik ben 25, dacht ik eindelijk een beetje te weten wie ik was, gaat dat blijkbaar weer volledig op de schop. Ik weet eerlijk gezegd niet of ik daarop zit te wachten. Jezelf opnieuw uitvinden op de stranden van Bali klinkt bovendien een stuk eenvoudiger zonder newborn.
Laatst zei iemand tegen me: “Niet alleen een baby wordt geboren, maar ook een moeder.” Alleen heb ik dus nog geen idee wie zij precies gaat zijn. Misschien houdt ze straks echt van lege agenda’s en vroeg naar bed gaan. Misschien staat ze volgend jaar gewoon weer in de zwetende menigte met een lauwe Despo in haar hand. Of misschien verrast ze me volledig. En is dat uiteindelijk ook niet iets om bang voor te zijn.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Loïs (25): 'Ik weet dat mijn zwangere lijf een topprestatie levert, maar vind het aankomen toch lastig'
