Slapeloze nachten door je baby: 'Er waren maanden dat hij elke nacht elk uur wakker werd'

Slapeloze nachten

Mijn oudste zoon was een onrustige baby, de eerste keer dat we ’s nachts niet wakker werden gehuild, was hij ruim anderhalf. Dat vond ik toen extreem laat, nu weet ik beter. Mijn jongste zoon is bijna drie en heeft in zijn ganse leven welgeteld negen nachten doorgeslapen. Dat waren overigens nachten dat meneer de avond ervoor tot elf uur wakker was.

Vaker heb ik totaal gefrustreerd in bed gelegen, met een klaarwakkere peuter naast me. En dan die maanden dat hij elke nacht elk uur wakker werd. Overdag kostte het me regelmatig moeite om alleen al mijn ogen open te houden. Gelukkig werk ik thuis, waardoor ik op mijn werkdagen – met de kinderen op de opvang – tenminste even een dutje kon doen.

Slaapdeskundige over nachtrust van een kind: 'Later naar bed in de vakantie is helemaal niet erg'Lees ook

Constant wakker

Het verbaast me niet dat sommige moeders (of vaders) besluiten dan maar te stoppen met werken, mits dat financieel mogelijk is. En ook niet dat andere ouders op hun tandvlees doorgaan. Je moet toch wat.

Lot (43) is er zo eentje. “Ik weet eigenlijk niet eens meer beter. Vermoeidheid hoort net zo onlosmakelijk bij mijn leven als het uitlaten van de hond. Mijn twee dochters schelen maar veertien maanden. De oudste werd begin 2010 geboren en sliep de eerste zes maanden best goed. Toen werd ze ziek, een RS-virusinfectie waardoor ze bijna moest worden opgenomen. Gelukkig ging het daarna snel beter, maar ze bleef kwakkelen met haar gezondheid. Elke maand had ze wel iets: oorontsteking, keelontsteking, veel hoesten. De nachten werden een drama, ze was constant wakker.”

Twee uur per nacht slaap

“Toen de tweede er was, wisselden ze elkaar ’s nachts af. Hadden we net de baby gevoed en met een schone luier teruggelegd in de wieg, stond er een dreumes in haar bedje te huilen. Ik denk dat we in die tijd meestal maar twee uur per nacht sliepen. Achteraf snap ik niet hoe we dat hebben volgehouden.

Onze oudste is nu dertien en heeft soms nog steeds moeite met slapen. Pas lag ze weer een paar weken elke nacht tussen ons in. Ze is nogal beweeglijk, dus dat doet onze nachtrust geen goed. Om mijn man wat op te beuren zei ik ’s morgens een keer tegen hem dat ons slaapgebrek nu niets is in vergelijking met vroeger. Hij wist niet waar ik het over had. Totaal in de ontkenning.”

Alles geprobeerd

In de zoektocht naar een manier om mijn jongste zoon onder zeil te krijgen, heb ik werkelijk alles geprobeerd. Ik zat regelmatig bij de huisarts om te laten checken of hij geen chronische oorontsteking had, omdat dat bij het kind van een vriendin de oorzaak bleek.

Ik ging naar een osteopaat, omdat mijn buurvrouw daar zulke goede verhalen over had gehoord. Mijn zoontje zette het op een krijsen als de osteopaat hem probeerde te behandelen, maar viel wonder boven wonder wel op mijn schoot in slaap terwijl de spanning uit míjn nek werd gemasseerd.

Via via kwam ik terecht bij iemand die sterke aardstralen in mijn woning ontwaarde; de oplossing was het plakken van stukken aluminiumfolie op delen van de vloer en het raam (dat was een brug te ver). Er kwam iemand langs om mijn huis te clearen en negatieve energieën te verjagen.

Ik moet toegeven dat het hier thuis daarna een stuk fijner aanvoelde, maar slapen deed de kleine nog steeds niet. Ik vroeg advies aan een kinderfluisteraar, nadat een collega haar had geïnterviewd. Daardoor begon ik weer te mediteren, waar ik rustiger van werd en mijn zoontje ook. Maar doorslapen? Heus niet.

Anouk Hoogendijk slaapt sinds moederschap hooguit vijf uur per nacht: 'We zijn aan het overleven'Lees ook

Burn-out

Een slaapcoach was mijn laatste strohalm, maar hoe streng ik ook de regels volgde en hoe consequent ik ook was: ook dat mocht niet baten. Als mensen nu nog met adviezen komen, hoe goedbedoeld die ongetwijfeld zijn, leg ik ze naast me neer. Mijn kind gaat op een gegeven moment vast wel een keer doorslapen. Hoop ik.

Wat de langetermijneffecten van mijn chronische slaaptekort zijn, moet nog blijken, maar Lot kreeg een paar jaar geleden een burn-out. “Kort nadat de tweede werd geboren, begon ik voor mezelf en werkte ik regelmatig nachten door. Dat lukte gewoon op de een of andere manier, alles op adrenaline denk ik. Ik was toen wel een stuk jonger en behoorlijk ambitieus. Ik wilde geen nee zeggen tegen nieuwe klussen, vond alles leuk.”

Glas wijn en een sigaret

“Wat ik me nog goed herinner is het momentje voor mezelf dat ik elke avond nam, rond een uur of acht. Dan ging ik even in de tuin staan met een glas wijn en een sigaret. In de tuinen om mij heen zag ik dan andere ouders hetzelfde doen: kinderen op bed en even rust. Daar kon ik echt intens van genieten.

En dan weer door: werken en een paar uur later weer voeden. Het is dus niet zo gek dat ik instortte, jaren later weliswaar. Ik heb een halfjaar lang alleen het hoogstnodige gedaan en nu voel ik me gelukkig weer goed. Ik ben aan het werk, maar let wel beter op mezelf.”

Vrezen voor je relatie

Kinderslaapcoach en auteur Susanne Willekes weet uit eigen ervaring en uit de eerste hand hoe desastreus slaapgebrek is. Ze helpt kinderen en hun ouders de nachtrust terug te krijgen. Als mensen bij haar aankloppen, is de situatie vaak al behoorlijk uit de hand gelopen: “Veel van de ouders die ik spreek zitten tegen een burn-out aan, het komt ook regelmatig voor dat een van de twee al is gestopt met werken.

Hoe dol je ook bent op je baan, als je niet slaapt kun je niet naar behoren functioneren. Ook hoor ik over chronische hoofdpijn, rugpijn en reuma die is verergerd door het slaapgebrek. Een van mijn cliënten kwam met hartkloppingen op de intensive care terecht, een ander begon op de snelweg te hyperventileren en wist met moeite de auto veilig aan de kant te zetten. Sommige ouders vrezen voor hun relatie.”

Ehm ja, de relatie. De vader van mijn kinderen en ik zijn inmiddels uit elkaar. Ons chronische slaapgebrek was niet de reden, maar het heeft de zaken zeker geen goed gedaan. Gelukkig is er wel sprake van een zekere silver lining: dankzij ons co-ouderschap heb ik een paar nachten per week geen kinderen in huis, waardoor ik heerlijk door kan slapen.

We gingen aan onszelf twijfelen

Annemiek (45) en haar vriend zijn gelukkig nog wel bij elkaar. Hun twee kinderen houden samen zowel mama als papa uit hun slaap: “Onze oudste zoon is inmiddels bijna acht, hij slaapwandelt en heeft nachtangsten.

Zijn broertje van ruim vier is ook niet bepaald een doorslaper. Nu gaat het relatief goed, we worden per nacht nog maar drie keer wakker gemaakt. Het was voor ons een jaar of drie geleden heel normaal om er elke nacht tien keer uit te moeten. Dan werd de een en dan weer de ander wakker.

Op een gegeven moment gingen we aan onszelf twijfelen. We hadden alles gelezen, er met iedereen over gepraat, alle adviezen tien keer opgevolgd. Waarom werkte het niet bij ons? De laatste paar jaar gaat het beter, maar doorslapen doen ze nog niet eens één nacht per maand. Meestal val ik op bank in slaap nadat we de kinderen in bed hebben gelegd. Doordeweeks afspreken doe ik zelden, daar ben ik gewoon te moe voor.”

Een verzwaringsdeken voor je baby? Slecht idee: 'Verhoogt de kans op wiegendood'Lees ook

Constant stressgevoel

Afgelopen nacht was het hier ook weer feest. Mijn jongste werd elke anderhalf uur wakker; ik schrijf dit verhaal dus met een behoorlijk gaar hoofd. Er zit voor mij momenteel weinig anders op dan met het slaapgebrek om te gaan. Daar heeft slaaponderzoeker Annemarie Luik wel wat tips voor: “Als je je ogen echt niet open kunt houden, helpt een powernap van zo’n twintig minuten goed om je cognitieve brein een boost te geven.

Langer slapen, een cyclus van anderhalf uur bijvoorbeeld, kan juist verward maken. Je zakt dan te diep weg, zeker als je zo moe bent.” Klinkt herkenbaar. Het komt nogal eens voor dat ik geen idee heb welke dag het is, wanneer mijn lunchslaapjeswekker om half twee afgaat. Maar een powernap? Na twintig minuten ben ik vaak nog wakker: mijn slaapgebrek zorgt voor een constant stressgevoel. En daar slaap je, ook ’s avonds, beslist niet sneller van.

Inslapen en doorslapen

Volgens kinderslaapcoach Susanne Willekes kunnen bedroutines die je kinderen kunt aanleren, ook volwassen nachtbrakers helpen. “Inslapen en doorslapen zijn aangeleerde vaardigheden. Als ouder zorg je voor de omstandigheden die het in slaap vallen voor je kind zo natuurlijk en makkelijk mogelijk maken. Kinderen die bij het naar bed gaan zelf in slaap vallen, kunnen dat ook weer nadat ze ’s nachts even wakker zijn geworden.

Goed slapen en doorslapen is goed voor je gezondheid, je hebt meer energie, je eet beter. Bij kinderen die na jaren eindelijk goed slapen zie ik enorme verschillen: ze worden onafhankelijker, durven meer, hebben een beter humeur. Ouders vertellen me zelfs dat driftbuien verdwenen zijn.”

Tja, mij hoef je er niet van te overtuigen dat een doorslapend kind goed nieuws is. Ik houd mezelf maar voor dat hij vast wel doorslaapt wanneer hij, over een klein jaartje, naar school gaat. Iets om naar uit te kijken. Maar nu is het lunchtijd. Drie keer raden wat ik ga doen.

Dit verhaal verscheen eerder in LINDA. 222, lees hier meer exclusieve verhalen op LINDA.premium.

Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief.

Slapeloosheid is niet 'een nachtje slecht slapen', maar een onderschat probleemLees ook