Er is iets verschoven de afgelopen dagen. Alsof er ergens een knop is omgezet. De zon is weer helemaal doorgebroken. Alsof het zo’n geweldige lentedag vol zonnestralen is, na een lange, koude winter. Ik durf het nog niet te hard te roepen, maar kickt het dan toch in? Die langverwachte blijdschap van het tweede trimester waar iedereen het altijd over heeft?
Ik ben nu 26 weken zwanger van twee gezellige boys. En sinds een paar dagen word ik weer wakker met een gedachte die ik even helemaal kwijt was: ik heb zin in vandaag! En niet omdat ik een dagje spa gepland heb. Nee, gewoon. Om te werken. Om te ontbijten. Een stukje wandelen. Eten met de kaarsjes aan en serie kijken op de bank met Dennis. Ik heb ineens weer zin in een doodnormale dag!
'Ineens heb je een soort stille verstandhouding met andere vrouwen. Of ze nou één kind hebben, drie kinderen, zwanger zijn of ooit zwanger zijn geweest'
Vanaf het begin van de zwangerschap hebben de hormonen me flink in de houdgreep. De eerste weken zat ik vooral in ongeloof. Nu al? Ik ben toch zelf nog een kind – hoe ga ik ooit zelf mama zijn? Daarna veranderde ik langzaam in een halve versie van mezelf. Misselijk, moe. De hele dag willen slapen. Alsof er continu een soort donkere wolk boven me hing die net alles een beetje doffer maakte. Ik had mezelf er al lang en breed bij neergelegd: waarschijnlijk ga ik een zwangerschap gewoon nooit écht leuk vinden.
Tot een paar dagen geleden. Want ineens voelt alles weer lichter. Ik geniet weer van kleine dingen. Van thuis zijn. Van mijn vriend. Van samen bar weinig doen, maar het toch ontzettend gezellig hebben. ’s Avonds duikt er zo nu en dan weer een onverwachte energie-uitbarsting op. Heb ik opeens de lolbroek aan en verander ik in een soort huisclown die alles doet om haar vriend te entertainen. Ik was even vergeten hoe het voelt om je weer energiek en levendig te voelen.
Voordat je denkt dat ik helemaal het licht heb gezien: het komt nog wel met vlagen. Deze huisclown heeft niet de hele dag haar act aanstaan. Maar ik merk wel dat ik weer meer kan genieten. Dat het eigenlijk best bijzonder is dat er twee baby’s in mijn buik groeien. Want ja, ik besef ook steeds meer: dit maak je misschien maar één of twee keer in je leven mee. En hoe bijzonder is het, dat er iets groeit in je lichaam? Twee mannen zelfs. En dat je lichaam dat allemaal gewoon doet. Zonder vragen. Zonder handleiding. Het is gewoon in the making. Twee hoofdjes. Nageltjes. Voetjes.
Sterker nog: ik denk bijna dat ik het straks ga missen. Die schopjes. Dat onhandige overeind rollen uit bed. Die enorme buik. Het idee dat ze altijd dichtbij zijn. En tegelijkertijd kan ik niet wachten om ze te zien. Te ontdekken hoe ze eruitzien. Wat voor karakters die twee kleine mannen hebben die zo vrolijk in mijn buik rondtrappelen.
Voor nu geniet ik er gewoon nog even van. Van deze blije, zwangere versie van mezelf. En van de baby’s die daarbinnen alvast het feestje zijn begonnen. Ik laat ze nog gezellig even hun eigen huisclown-act opvoeren daarbinnen. Ik zit prima, hier in het publiek.
Inmiddels is Veerle op 29 mei 2026 bevallen van haar tweeling.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Veerle Hofkens bevallen van een tweeling: 'Ik kan nog niet helemaal bevatten dat dit is gelukt'
