Na een avondje uit of een festival waar de muziek nét iets te hard stond, thuiskomen met een piep in je oren waarvan je denkt: morgen is-ie wel weg. Maar wat als dat niet gebeurt? Leticia (24), Kamar (33) en Livia (24) vertellen hoe ze met tinnitus leven.
Als je tinnitus hebt, dan hoor je een geluid – zoals een piep, ruis of fluittoon – dat er eigenlijk niet is. Het wordt ook wel oorsuizen genoemd.
Tekst gaat verder na de foto.
“Ik ga nog steeds naar feestjes en festivals, naar de bioscoop of naar concerten. Alleen draag ik nu áltijd oordoppen. Als ik ze vergeten ben, koop ik ze op het feestje zelf desnoods voor veel te veel geld.
Toen ik zestien was, ging ik naar een festival – zonder oordoppen. Je herkent misschien wel dat je thuiskomt met een piep in je oren en denkt: die is morgen wel weg. Dat was bij mij ook altijd zo, tot die ene keer.
Twee dagen later zat ik voor de tv en hoorde ik hem nog steeds. Toen dacht ik: shit, dit is niet goed. Destijds was het dragen van oordoppen nog helemaal geen ding. Ik had er zelf ook nooit bij stilgestaan dat je zo snel gehoorschade op kon lopen.
De eerste zeven maanden was ik wanhopig. Ik ben naar verschillende dokters geweest en heb van alles geprobeerd. Ik heb cognitieve gedragstherapie gedaan, acupunctuur, niks hielp.
Bij die therapie zat ik met vijf anderen die allemaal véél ouder waren dan ik. Ik hoorde mensen zeggen: ‘Als het zo doorgaat, hoeft het voor mij niet meer.’ Dan dacht ik: oh mijn god, ik ben nog zo jong en ik moet hier nog zó lang mee dealen.
Online vond ik ook vooral dramaverhalen; mensen die zeiden dat ze er niet meer mee konden leven. Door alles wat ik hoorde kwam ik in een hyperfocus. Ik dacht: hoor ik nu een derde piep? Was die er eerst ook? Je maakt jezelf helemaal gek.
Bij mij werd het pas beter toen ik er minder over ging praten. Met mijn gezin sprak ik af: we hebben het er even niet meer over. Als ik erover wil praten, hoor je het van mij. Het hoeft geen hoofdonderwerp te worden.
Nu zie ik mijn tinnitus als een maatstaf voor stress. Als ik veel stress heb, wordt mijn piep harder. Sinds ik mijn studie heb afgerond en doe wat ik écht leuk vind, is hij veel zachter geworden. Het klinkt misschien heel simpel, maar als je je stress kan minderen, doe dat dan, want het helpt echt. Bij mij in ieder geval.
Ik denk dat je jezelf niet moet verbieden om leuke dingen te doen. Je bent jong, je gaat lekker feesten, dat is logisch. Draag gewoon je oordoppen. Ik heb die van mij op maat laten maken en dat raad ik iedereen aan. Het is een investering, maar je gehoor is zoveel meer waard.”
Bess (23) kreeg piep in haar oren na het uitgaan: 'Het heeft me depressief gemaakt'
Tekst gaat verder na de foto.
“Soms realiseer ik me opeens: o ja, ik heb tinnitus. Het is zoals een zoemende koelkast, of een treinspoor naast je huis, als je erop gaat letten, hoor je het. Maar als je gewoon bezig bent, filtert je brein het steeds meer weg. Dat ik dit kan zeggen, had ik anderhalf jaar geleden echt niet kunnen geloven.
Ik was op een festival en stond vooraan bij de dj. Ik had eigenlijk nog nooit over oordoppen nagedacht. Toen een hardcore dj begon, ging de bass van nul naar honderd. Ik deed uit reflex mijn vingers in m’n oren en anderen grepen naar hun hoofd. Een meisje naast mij zei: ‘Ik voel helemaal mijn organen trillen.’
Ik dacht nog: als ik mijn oren dicht houd, kan er vast niks gebeuren, maar het voelde niet goed.
Op de terugweg voelde mijn gehoor dof, alsof ik onder water zat, en ik hoorde een piep. De volgende ochtend zat die piep er nog. Toen kreeg ik voor het eerst in mijn leven een paniekaanval.
Ik belde de huisartsenpost. Daar zeiden ze dat mijn trommelvliezen er goed uitzagen en dat het waarschijnlijk vanzelf weg zou gaan. Maar op dag twee was de piep er nog. Dag drie ook. Op dag vijf raakte ik weer in paniek. Ik kreeg hartkloppingen en mijn moeder moest bij me komen slapen.
Voor de eerste afspraak bij de kno-arts was de wachttijd enorm. Ik vroeg om hulp, maar voelde me niet gehoord. Daardoor ben ik zelf gaan zoeken en behandelingen gaan proberen.
Ik ben naar Antwerpen geweest voor een zuurstofbehandeling. Daar kreeg ik zoveel druk op mijn oren dat ik – opnieuw – een paniekaanval kreeg. Achteraf heb ik daar heel veel spijt van. Sinds die behandeling heb ik dagelijks last van druk in mijn hoofd en rond mijn neus.
Sinds het festival anderhalf jaar geleden zit ik thuis en heb ik niet meer gewerkt. Ik heb een overbelast stresssysteem, een zware burn-out en ik loop nu bij een psycholoog. De tinnitus zelf is inmiddels niet meer het grootste probleem. Het zijn vooral alle klachten die daarna zijn gekomen.
Ik heb snel last van spanningshoofdpijn. Zelfs als de deurbel gaat, kan ik daar erg van schrikken, niet door het geluid, maar mijn zenuwstelsel staat op fight/flight. Ik had nog nooit eerder een paniekaanval gehad; dat begon pas toen ik tinnitus kreeg.
Inmiddels kan ik wel met de tinnitus leven. Maar alles wat erna is gekomen, maakt het zwaar. Mijn belangrijkste advies is daarom: draag alsjeblieft je oordoppen. En mocht je toch tinnitus hebben opgelopen, ga dan niet uit wanhoop van alles proberen. Ik had me beter moeten inlezen en het misschien meer moeten accepteren, hoe onmogelijk dat ook klinkt. Het heeft tijd nodig.”
Gaby: 'Ben ik de enige die van de gedachte aan twee dagen festival blinde paniek krijgt?'
Tekst gaat verder na de foto.
“Ik woonde begin vorig jaar in Milaan voor mijn master. Tijdens het uitgaan stond de muziek heel hard en ik had geen oordoppen in. Ik had wel door dat het geluid echt hard stond, maar ik was vooral bezig met hoe leuk de muziek was en hoe gezellig het was. Toen ik de volgende ochtend wakker werd, dacht ik: waarom gaat die piep niet weg?
Ik was vooral in de war en bang voor wat dit betekende. Ik dacht: gaat mijn gehoor nu achteruit? Moet ik straks een gehoorapparaat? Elke dag dacht ik: is-ie vandaag weg? Maar hij ging niet weg.
Pas een half jaar later, toen ik weer in Nederland was, ben ik naar de huisarts gegaan. Ik werd doorgestuurd naar de kno-arts en kreeg verschillende gehoortesten. Gelukkig bleek mijn gehoor niet achteruit te zijn gegaan, en omdat ik me daar het meeste zorgen om maakte, gaf dat me veel rust.
De boodschap was: er is geen oplossing voor de tinnitus, je kunt wel proberen ermee te leren omgaan. Nu merk ik de piep vooral als het stil is, bijvoorbeeld in bed. In plaats van me er druk over te maken, probeer ik hem te accepteren. En vervolgens probeer ik gewoon te slapen. Soms gebruik ik slaapmeditatie of muziek op een timer.
Ik vermijd feestjes niet; ik ben me er alleen veel bewuster van waar in de ruimte ik sta en heb altijd oordoppen bij me. Ik baal er nog steeds van, maar ik vind mezelf niet zielig. Je vindt uiteindelijk een manier om ermee te leven.
Sinds ik er op TikTok over heb gepraat, krijg ik wekelijks meerdere berichten van mensen die hetzelfde hebben. Dan delen ze hun verhaal of vragen ze om tips. Ik weet natuurlijk niet wat voor iedereen werkt, maar voor mij helpt het om er positief naar te kijken en erover te praten. Je hoeft je er in ieder geval niet voor te schamen.”
Anne: 'Ik zag eruit als een vuilniszak en voelde me - juist daardoor - geweldig'
