Niets is lekkerder dan met de zon op je gezicht bij de mainstage staan, toch? Dat dacht redacteur Anne ook, tot ze in de stromende regen op een festival stond, verhuld in een regenponcho.
Terwijl het IJsselmeer zich in mijn sneakers verzamelde en ik eruitzag alsof ik rechtstreeks uit een kliko was gekropen, had ik de tijd van mijn leven. Niet ondanks die afzichtelijke regenponcho, maar – zo bleek later – juist dánkzij dat ding.
“Als het regent, doen we gewoon een filmavond thuis!”, roept mijn huisgenoot (die vriendin die ik via Bumble BFF heb leren kennen) vrijdagavond vanuit haar kamer. Morgen gaan we naar Audio Obscura in de Van Nelle Fabriek – heerlijk, een keer een thuiswedstrijd in Rotterdam. Minder heerlijk: volgens het weerbericht gaat het de hele middag regenen. Ik zie ons al met popcorn op de bank Love Is Blind kijken. Want wie gaat er vrijwillig naar een festival in de regen?
De volgende ochtend ben ik brak. De dader: een magnumfles prosecco die een vriend vrijdagnacht ‘speciaal voor mij’ opentrok. Máár de zon schijnt als ik wakker word. Na een tosti en koude cola fietsen we naar het festival, waar we pizza eten en dansen bij Folamour. Als de zon plaatsmaakt voor een dik wolkendek, ploffen we zuchtend op een picknickbankje neer. “Ik vind het allemaal meh, maar ik denk dat het door het weer komt”, zeg ik. (Een hardnekkige ontkenning dat die fles prosecco misschien óók een rol speelt, maar dat terzijde). Want bij een festival hoort goed weer. Met je bakkes in de zon, zonnebril op en af en toe twijfelen of je je wel hebt ingesmeerd. Dát is de perfecte festivaldag.
Als het een uur later met bakken uit de hemel komt, schuilen we bij de indoorstage – waar het zó heet is dat het zweet van anderen als mist op mijn gezicht neerdaalt. Dan herinner ik me dat ik twee regenponcho’s in mijn tas heb. “Fuck it, we gaan naar buiten.” We doen het goedkope wegwerpding aan, trekken de capuchon zo strak mogelijk en zetten onze zonnebrillen op. Als twee plastig bags, drifting through the wind rennen we de regen in.
De mainstage is bijna leeg en langs de overkapping boven de dj-booth storten volwaardige watervallen naar beneden. Maar de muziek is goed en de lichtshow gaat gewoon door. Ik kijk mijn huisgenoot aan en we barsten in lachen uit. We hebben er nog nooit zó absurd uitgezien. We dansen, lachen, dansen nog lelijker en lachen nog harder. We lijken wel bezeten, maar wat maakt het uit? Als iemand ons gek aankijkt: prima – diegene heeft geen idee wie we zijn.
Jurriaan: 'Mijn harige billen zijn in gevecht met mijn hoofd'
Het plastic laagje om ons heen maakt ons anoniem. En blijkbaar is dat alles wat ik nodig heb om me vrij te voelen. Ik kan zo lelijk dansen als ik wil, maar ook ongegeneerd mijn kontje pieren. Geen man die me in dit gewaad lastigvalt. Niemand die er iets verleidelijks of uitdagends in kan zien.
Voor het eerst ben ik totaal niet bezig met hoe ik eruitzie. Normaal ga ik onbewust toch een checklist af. Zit mijn haar nog goed? Zit mijn topje niet te laag? Dans ik niet te uitbundig? En nog belangrijker: geef ik hiermee geen verkeerde signalen af?
In die poncho valt er niets te interpreteren. Mijn lichaam verdwijnt onder een vormeloos stuk plastic. Ik ben niet sexy, niet cool en waarschijnlijk ook niet bijzonder charmant. Ik ben gewoon een wandelende vuilniszak. En blijkbaar is dat precies wat me de vrijheid geeft om me wél sexy, cool en helemaal mezelf te voelen.
De tekst gaat verder na de video.
En ik zeg je: I was feeling myself. Mijn wenkbrauwgel stroomt door de regen mijn ogen in en mijn sokken zijn zompig van al het water in mijn sneakers. Maar het boeit me geen reet.
Na een uur dansen ben ik buiten adem en doen mijn kaken pijn van het lachen. Mijn roomie en ik hebben elkaar inmiddels tientallen keren toegeschreeuwd hoe leuk dit is. Wie had dat gedacht toen ik eerder die dag nog over het weer zat te zeuren op dat picknickbankje?
Uiteindelijk stopt het met regenen, duiken we nog een photobooth voor de herinnering en fietsen we voldaan naar huis. We hebben nog nooit zo’n leuk festival meegemaakt – en dat alles dankzij die achterlijke poncho.
Thuis bestellen we patat en spring ik onder een warme douche. De volgende keer dat het regent op een festival ben ik daar. Die poncho zit vanaf nu standaard in mijn tas.
Merry: 'Ik ben liever cringe dan nonchalant en dit is waarom'
Anne Schiphof (26) is online redacteur bij LINDA.meiden. Ze groeide op in een dorp – zo’n plek waar je niet over straat kunt met een pet of er wordt al over je gepraat – en vluchtte op haar negentiende naar de stad. Eerst Utrecht, toen Rotterdam. Daar woont ze met een vriendin, die ze via Bumble leerde kennen. Ze zit balls deep in het modealgoritme en heeft een zwak voor Nederlandse hiphop en R&B.
